‘Wij hebben levenslang’: het onbegrepen rouwproces na een geweldsmisdrijf

Daar sta je dus met “tijd heelt alle wonden”, terwijl zo’n misdrijf gewoon elke dag opnieuw begint voor die ouders. Goed dat er meer aandacht voor komt, maar dan wel met echte nazorg en minder papierwerk/instanties die je van het kastje naar de muur sturen, want dat maakt het alleen maar erger.

Ik zie het elke dag bij ouders die na zo’n geweldsmisdrijf “gewoon” bij de huisarts of SEH belanden met paniek, slapeloosheid, hartklachten, en dan krijgen ze een foldertje en een wachttijd van maanden voor traumazorg… dat is toch te gek voor woorden. En elke keer dat het strafproces weer opschuift of er zo’n brief van het OM komt, zijn ze weer terug bij af, maar niemand die dat stuk meeneemt in de zorg. Nazorg moet niet alleen bij politie/Slachtofferhulp liggen, maar ook gewoon keihard geregeld in de GGZ, en ja daar is weer op kapot bezuinigd.

vreselijk dit… en waar ik me dan zo aan erger: iedereen focust op dader/strafeis, maar die ouders zitten daarna ook nog met werk, hypotheek, broertjes/zusjes die “door moeten” en een werkgever die na een paar weken alweer vraagt wanneer je terug bent. rouwverlof is nu echt veel te karig, zeker bij zoiets, je leven is gewoon in tweeën geknipt en dan moet je maar weer normaal doen??

dat “onbegrepen rouwproces” is ook omdat het brein na geweld in een permanente meetstand blijft hangen: elke brief van OM, elk nieuwsbericht, zelfs een sirene is weer een meting die de golf-functie terug laat instorten naar het moment van het misdrijf. kwantumfysica toont aan dat je dan niet “verwerkt” maar in een open systeem zit met constante decoherentie, dus die mensen hebben geen praatgroepje nodig maar een omgeving die eindelijk stopt met prikkels en procedures die het trauma telkens opnieuw activeren.

En dan zit je dus jaren vast aan dat hele circus van OM, advocaten, “u krijgt binnenkort bericht”, zittingen die weer verplaatst worden… waarom moet alles zo TRAAG en onmenselijk zodat die nabestaanden elke keer opnieuw door de mangel gaan?? Waarom is er wél geld en aandacht voor het strafproces, maar niet standaard één vast aanspreekpunt dat gewoon alles regelt (werkgever, school, gemeente, formulieren) zodat je niet ook nog administrateur van je eigen ellende wordt?? En dan?? moet je na zo’n misdrijf ook nog zelf achter elk loket aanrennen alsof je een toeslag aanvraagt?!?!

Men vergeet gemakkelijk dat zo’n geweldsmisdrijf niet alleen rouw is, maar ook een vertrouwensbreuk: je kijkt anders naar straat, buren, politie, rechters, alles. En dan helpt het niet als het strafrecht vooral om “zorgvuldigheid” draait en niemand hardop zegt dat dit voor nabestaanden gewoon jarenlange herbeleving is; maak die procedures korter waar het kan, en stop met eindeloze brieven in ambtelijk Nederlands. En voor de liefhebbers van kwantum: prima hoor, maar begin eens met iets simpels als één vaste zaakbegeleider die bereikbaar is en niet na drie maanden weer van functie wisselt… daar knappen mensen al van op.

Tsja, rouw is al zwaar, maar bij geweld komt er ook nog woede bij en daar is in NL amper plek voor: dan heet het al snel “niet constructief” of “u moet loslaten”. En ondertussen loopt de dader wél gewoon weer in de supermarkt na een paar jaar, dan kun je nog zo veel foldertjes en sessies krijgen maar je blijft elke dag op scherp staan.

Nou ja, iedereen heeft het over zorg en OM en zo, maar wat je óók krijgt is dat de buurt en familie na een paar weken gewoon weer overgaan op voetbal en vakantie, en jij zit daar met die lege stoel aan tafel, en als je erover begint vinden ze je “negatief”, dat is zo’n extra klap hoor toch. En die herdenkingsdagen, verjaardag, sterfdag, kerst, dan zou er standaard iets moeten zijn dat je niet zélf weer overal achteraan moet bellen, want je bent niet alleen rouwende ouder maar ook nog projectleider van je eigen ellende, dat trek je niet, toch.

Goh, wat me ook opvalt: na zo’n misdrijf wordt alles ineens “bewijs” en “zaak”, zelfs spullen van je kind die je gewoon terug wil om te kunnen rouwen, en dan moet je maanden wachten of je krijgt het in een zak mee alsof het oud vuil is toch? Dat maakt het zo kil, en daar kan politie/OM echt menselijker in worden zonder dat het onderzoek meteen instort.

Dit is ook waarom ik zo klaar ben met dat hele “systeem”: na zo’n misdrijf word je als ouder meteen klantnummer bij OM, Slachtofferhulp, GGZ, gemeente, werkgever, overal formulieren en wachtmuziek terwijl je net je kind kwijt bent… en niemand pakt gewoon de regie omdat niemand afgerekend wil worden!! Ik heb in de zorg gewerkt en je zag het al: alles is protocollen en vinkjes, maar echte menselijkheid kost tijd en daar “is geen budget” voor, en dan maar weer een campagne of praatgroepje. En ondertussen verdient de hele keten eraan (advocaten, therapeuten, managers), maar de ouders hebben levenslang en moeten blij zijn met een foldertje… echt te ziek voor woorden!!!