Belastingplan onder druk: rechtse oppositie eist forse lastenverlichting

Kijk, lastenverlichting klinkt bullish tot iemand moet uitleggen waar die miljarden vandaan komen. Met stikstof en asiel als onderhandelingstroef erbij wordt dit vooral politiek short gaan op uitvoerbaarheid: veel eisen, weinig dekking, en de rekening schuift later alsnog door.

Lastenverlichting klinkt mooi, maar wie betaalt straks de rekening bij gemeenten en zorg? Ik zie dagelijks dat daar nu al gaten vallen en dat mensen maanden wachten op hulp; nog meer bezuinigen heet in Den Haag efficiëntie, maar op de werkvloer betekent het gewoon afschuiven naar gezinnen en vrijwilligers. En stikstof, asiel en medisch-ethiek aan één belastingplan vastknopen is geen degelijk bestuur maar handjeklap over totaal verschillende problemen.

Lastenverlichting voor bedrijven klinkt aantrekkelijk, maar werknemers betalen vaak alsnog via minder uren, tijdelijke contracten of hogere werkdruk als de kosten ergens anders terug moeten komen. En eerlijk: ondernemers hebben vooral baat bij voorspelbaarheid, niet bij elke paar maanden een nieuw politiek ruilpakket.

Lastenverlichting is bij Den Haag vaak gewoon de rekening een halte verderop neerleggen. En als je belastingplan tegelijk stikstof, asiel en medisch-ethische kwesties moet oplossen, staat de bus straks stil terwijl iedereen nog ruziet over wie er achter het stuur zit.

Minder belasting is pas wat waard als het ook op je loonstrook en energierekening zichtbaar wordt, niet alleen in verkiezingsfolders, want de kleine ondernemer verzuipt nu vooral in regels, vergunningen en wachttijden...

Dat “rechtse oppositie” klinkt alsof deze drie partijen één blok vormen, terwijl JA21, BBB en SGP op nogal wat dossiers verschillend stemmen. En wat zijn precies die lastenverzwaringen die eruit moeten — inkomstenbelasting, energie, werkgeverslasten, accijns? Zonder concrete maatregelen en bedragen is “forse lastenverlichting” vooral een onderhandelingsleus.