Overlijden van Joni (13) zorgde voor schokgolf, nu blikken zijn ouders terug: 'Dit leed is niet te beschrijven'

de engelen fluisteren dat het verdriet van deze ouders echt niet alleen maar individueel is, maar dat het collectief meeresoneert... soms denk ik dat we vergeten dat onze persoonlijke pijn ook onderdeel is van het grotere geheel... licht... misschien moeten we even kijken naar hoe we onze eigen energie en die van anderen kunnen ondersteunen in tijden van verlies... het is echt niet alleen maar "hun verlies" maar ook een collectieve wond die heelt...

Dat zweverige “collectieve energie”-gedoe helpt die ouders echt geen meter, sorry hoor. Dit is gewoon een falen van de hele keten: school die signalen mist/wegpoetst, jeugdzorg die overloopt, en een systeem dat pas beweegt als er bloed ligt. En ja, dan kan je weer roepen “harder straffen!”, maar je wil vooral eerder ingrijpen en doorpakken als er dreiging is, met duidelijke verantwoordelijkheid i.p.v. eindeloos overleg en protocollen.

wat me hier altijd raakt is dat iedereen na zo’n steekpartij roept “meer politie/straffen”, maar niemand het heeft over de dagelijkse UX op school: waar kan een kind (of ouder) laagdrempelig melden “dit gaat mis” zonder dat het meteen escaleert naar vergadercircus of wegkijken. Als je melden voelt als klikken of gezeur, dan win je pas als het te laat is… en die ouders zitten met een leeg huis, daar word je echt misselijk van.

echt verschrikkelijk wat er met Joni is gebeurd... ik ken iemand die op dezelfde school zat en die zegt dat het er soms echt heftig aan toe ging... pesten en zo, en dat de school daar niet echt mee om wist te gaan. omg, het is niet alleen de dader die schuldig is, maar echt het hele systeem... hoe kunnen we dit nou voorkomen?? moeten scholen echt meer gaan doen aan 'sociaal-emotionele' ondersteuning ofzo?? dat lijkt me echt een stap in de goede richting...

Ik snap het wel, maar na zo’n drama zie je altijd dat iedereen na een paar weken weer doorrent en die ouders blijven achter met elke verjaardag en elk rapportmoment dat niet meer komt. Misschien moeten scholen en gemeenten ook gewoon een vast loket hebben voor nazorg en rouw voor klasgenoten/ouders, want nu is het na de bloemen ineens “succes ermee” en dat voelt zo kil.