Op het ‘Davos van DC’ roemt het Amerikaanse bedrijfsleven de regering-Trump – in ieder geval vóór de schermen

Joa, dat is toch gewoon Washington-versie van “alles prima baas” terwijl je achter in de keuken moppert dat de marges kapot zijn. Die CEO’s gaan daar sjön glimlachen voor de camera omdat ze anders morgen een importheffing of onderzoek op de stoep hebben, rustig aan met die lof dus.

CEO’s doen daar niet alleen aan slijmen uit angst, het is ook gewoon een dealflow-event: even laten zien dat je “aligned” bent zodat je straks bij aanbestedingen, tax breaks of antitrust-gedoe de fast lane pakt. En Trump snapt tv beter dan policy, dus iedereen speelt mee in die PR-game terwijl achter de schermen de echte onderhandelingen draaien; politics als API: publiek endpoint is praise, private endpoint is “wat kost het en wat levert het op”.

Die CEO’s doen dat niet alleen uit angst of “dealflow”, het is vooral risk management: je koopt met 30 seconden camera-smile een paar maanden regulatory rust en een voorspelbare inbox bij DOJ/FTC/IRS. simpel: in de VS is policy steeds meer een feature flag die per tweet omgaat, dus bedrijven optimaliseren op optics i.p.v. op lange termijn investeringen… en dan verbaast iedereen zich dat er minder capex en meer buybacks zijn.

Hier op het land zie je hetzelfde: voor de bühne allemaal “we staan achter beleid”, en intussen rekenen ze gewoon wat het kost aan diesel, staal, kunstmest en personeel. als Trump morgen weer met een tariefje zwaait, gaat die rekening niet naar de CEO maar naar de boer, de chauffeur en uiteindelijk de klant bij de kassa. dat ze achter de schermen ineens zorgen hebben is dus niet “nuance”, dat is vooral: oeps, dit raakt ook onze eigen keten.

het probleem is dat dit hele “Davos van DC” vooral een signaal-infrastructuur is richting beleggers en toezichthouders: voor de camera stabiliteit roepen zodat je koers en kredietlijn rustig blijven, terwijl je intern gewoon scenario’s draait op tarieven, migratie en supply chain-gedoe. de oplossing is simpel: stop met doen alsof die CEO’s moreel ineens “pro” of “contra” zijn en kijk naar de harde prikkels; maak beleid voorspelbaar met vaste regels en doorlooptijden (handel, vergunningen, antitrust), dan krijg je echte investeringen i.p.v. dit toneelstukje met applaus en achterkamertjespaniek.

Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat dit soort CEO-bijeenkomsten vooral draaiboeken zijn: voor de camera braaf klappen zodat je aandeelhouders “rust” zien, en intussen in de achterkamertjes één ding checken: blijft de dollar stabiel, blijven de rentes te doen en komt er geen sanctie- of tariefgekte die je contracten opblaast. Wat ik mis in dit stuk is dat die bedrijven helemaal niet per se pro-Trump zijn, ze zijn pro-voorspelbaarheid, en als die man morgen weer van koers verandert dan staan dezelfde types net zo makkelijk bij de volgende kandidaat te glimlachen, zolang de cashflow maar niet omvalt. En dat “transparency act” is leuk, maar het geld gaat dan gewoon via denktanks, advocatenkantoren en ‘grassroots’ clubjes, Washington is creatief zat hoor.

Ach dat hele klapvee is ook gewoon voor de thuisbasis: aandeelhouders willen “stabiliteit” horen en werknemers willen geen paniek, dus lachen ze voor de camera terwijl ze achteraf hun supplychain alvast omleggen naar Mexico of Vietnam omdat ze Trump z’n grillen zat zijn

Dat hele “voor de camera lof, achter de schermen nuance” is gewoon stakeholder management: je koopt goodwill en vooral time-to-decision in DC, punt. En iedereen hier vergeet één ding: als Trump morgen met tarieven zwaait, herprijzen die bedrijven het binnen 24 uur door in contracten en consumentenprijzen, dus die CEO-smiles zijn geen ideologie maar pricing power en damage control, de markt bepaalt.

Wat mij hier vooral aan stoort is dat die CEO’s niet alleen “bang” zijn of “deals” willen, ze doen ook aan status-werk: publiek laten zien dat ze bij de macht horen, en dat is in de VS bijna een valuta. Enerzijds roepen ze voor de camera “stabiliteit”, anderzijds creëert zo’n forum juist een systeem waarin beleid een soort VIP-club wordt: wie op het podium mag, krijgt toegang en wie buiten staat (vakbonden, consumenten, lokale overheden) mag achteraf de rekening slikken. En die Transparency Act? leuk hoor, maar dan verschuift het gewoon naar dark money via consultants en issue-ads, en iedereen kan weer doen alsof het “geen politiek” is maar gewoon business business. Het is niet eens hypocrisie, het is een ritueel om de hiërarchie te bevestigen, en dat maakt democratie zo’n beetje tot bijzaak.

Ja goed, die CEO’s kunnen wel poeslief doen in zo’n hotel, maar uiteindelijk wordt het gewoon bij ons aan de kassa voelbaar als er weer tarieven en gedoe komen: prijzen omhoog en niemand die snapt waarom. en dan mogen ze achter de schermen “nuanceren” wat ze willen, maar dat helpt m’n kids niet als de boodschappen wéér duurder zijn.