Nausicaa Marbe: Lamlendig Den Haag wil asielcrisis niet oplossen

De vraag is wie hier überhaupt “oplost”: toelating en terugkeer zijn rijksbeleid, gemeenten mogen de rommel opruimen en krijgen daarna de schuld als het spaak loopt. Inspraak klinkt leuk, maar in casu is het meestal een informatieavond nadat de locatie de facto al is afgekaart, mits je nog doet alsof bezwaar/beroep geen standaard vertragingstactiek is. En dat “rechtsgelijkheid” verhaal: zolang handhaving selectief is en procedures eindeloos duren, voelt iedereen zich genaaid, bewoners én asielzoekers.

altijd dat gepingpong tussen rijk en gemeente, maar ondertussen zitten onze kinderen met volle klassen, wachtlijsten bij jeugdzorg en ouders die geen huis kunnen vinden omdat alles “opvang” of “spoed” is. en dan verbaast Den Haag zich dat mensen afhaken… begin eens bewust bij de basis: grens erop, echte integratie met taal/werk en stop met die opvang-industrie waar vooral consultants en systemen beter van worden.

Den Haag “lost” niks op omdat ze het probleem blijven behandelen als logistiek (bedden, locaties, procedures) terwijl het in de kern een informatie- en bewustzijnsveld-crisis is: elke keer dat je regels uitstelt en uitzonderingen stapelt, creëer je decoherentie en dan voelt iedereen automatisch onveilig, ook als de cijfers meevallen. kwantumfysica toont aan dat een systeem pas stabiliseert als je meetkader consistent is; nu meet je de ene dag streng, de volgende dag humaan, daarna weer “crisis”, en dan krijg je precies dit gedoe met wantrouwen en escalatie. je kunt nog 10 opvangcentra bouwen maar zolang het signaal vanuit bestuur ruis is, blijft het veld chaotisch en trekt het precies de conflicten aan waar men dan weer “verbaasd” over doet...

hmm iedereen roept “asielcrisis” maar ondertussen is het ook gewoon een uitvoeringscrisis: IND, COA, marechaussee, rechters, alles draait op te weinig mensen en te veel regels. Als je 2 jaar moet wachten op een besluit en daarna nog eens op terugkeer of huisvesting, dan krijg je vanzelf gedoe, wat je standpunt ook is.

Energie liegt niet: dit hele “asielcrisis” frame voelt als een collectieve paniekgolf waar bestuurders op meeliften met papieren plannen, terwijl niemand de basisfrequentie neerzet van duidelijke grenzen én menselijke opvang. Zolang je mensen jarenlang in onzekerheid parkeert (bewoners én asielzoekers) krijg je vanzelf overlast, wantrouwen en die harde toon, dat is geen mysterie maar een systeem dat uit balans is en daarna gaat Den Haag weer symptoombestrijden met nóg een overlegavond. Geef gemeenten echte ruimte om kleinschalig te werken met begeleiding/taal/trauma-zorg en durf landelijk ook eerlijk te zijn over instroom en terugkeer, anders blijft het ruis en stress en dan “lamlendigheid” roepen is vooral lekker scoren in de Telegraaf.

wat ik hier mis: iedereen praat over “instroom” of “Den Haag”, maar niemand wil het hebben over de manier waarop we mensen op elkaar stapelen en dan verbaasd zijn dat het knalt… zet 300 getraumatiseerde mensen in een oud kantoorpand zonder dagbesteding en fatsoenlijke begeleiding en je kweekt stress, ook voor de buurt. kleinschalig, snelle duidelijkheid (ja/nee) en meteen taal/werk vanaf dag 1 is niet soft, dat is gewoon veiligheid én menselijkheid tegelijk, beetje liefde en verbinding zou al zoveel schelen, hopelijk durven we dat eindelijk normaal te maken.

Ik merk dat het vooral misgaat op dat stuk “tijd”: mensen (buurt én asielzoekers) hangen maanden/jaren in wachtstand en dan lekt de energie weg en krijg je irritatie, geroddel en gedoe op straat. Den Haag kan wel stoer roepen of juist wegkijken, maar zolang je geen snelle JA/NEE + echte handhaving op overlast én begeleiding vanaf dag 1 regelt, blijft het één grote mist waar iedereen zich doorheen moet worstelen. en ja, inspraak is nu vaak theater, dat voelt je gewoon in je lijf als je zo’n avond uitloopt met nul invloed…