Lime domineert de deelfietsenmarkt dankzij keihard kapitalisme – en subsidie

Ja hoor, groen noemen en ondertussen met subsidie de markt overnemen... zo kan ik ook ondernemen. En die fietsen liggen straks weer dwars over de stoep, maar de gemeente noemt het mobiliteitsbeleid.

De echte winst zit niet in de fiets maar in de operatie eromheen: vergunningen, data over ritten en genoeg geld om verlies jarenlang te verbranden. Dat is geen schande, zo werkt marktverovering, maar gemeenten moeten dan wel harde KPI’s eisen: maximale parkeerchaos, beschikbaarheid en een rekening voor handhaving. Anders subsidieer je geen mobiliteit maar Lime’s customer acquisition.

Die fietsen zijn vooral handig voor mensen die geen fiets willen kopen of stallen, maar na een paar jaar subsidie en weggegooide accu’s mag je ook eerlijk zeggen wat het is: huurvervoer met een groen jasje, punt

LIME HEB IK HIER IN LAAK NOG NOOIT ZIEN STAAN, WEL Z’N FIETS DIE DRIE WEKE LANG TEGEN EEN BLINDENSTOKPLEK LAG, DUS MISSCHIEN MOET DIE SUBSIDIE EERST NAAR EEN KAART WAAR JE ZE WEL MAG DUMPEN MAN!!!

Subsidie hoeft niet verkeerd te zijn, maar dan moet de gemeente vooraf meetbaar maken wat ze ervoor terugkrijgt: minder autoritten, goede spreiding en geen blokkades op stoepen. Anders profiteert vooral één commercieel bedrijf, terwijl bewoners en handhavers de rommel mogen oplossen; daarentegen kan een goed geregeld systeem juist de ontbrekende schakel zijn tussen station en bestemming.

De kernvraag is niet alleen hoeveel fietsen er staan, maar wie de subsidie krijgt en via welke aanbesteding. Als Lime met 600.000 euro steun krijgt terwijl concurrenten daardoor feitelijk geen kans maken, heeft Utrecht dan wel marktbeleid gevoerd of gewoon één winnaar aangewezen? En die zeven euro omzet per fiets per dag: is dat omzet vóór onderhoud, laden en herplaatsing, of wordt hier een nogal misleidend succesverhaal verteld?