Hoe een oorlog ver weg het huizenkopers in Nederland lastig maakt

In de praktijk is het simpel: als er oorlog is, gaan beleggers naar “veilig” spul en wordt geld lenen duurder, en dat tikt hier meteen door in hypotheekrente. En dan gaat iedereen weer zitten wachten “want straks goedkoper”, dus valt de handel stil en zakt de gemiddelde prijs een tikje. Ondertussen betaal je je scheel aan boodschappen en energie, maar dat zie je pas later terug in die huizenprijzen.

dat “sinds donderdag daalt de gemiddelde prijs” moet je ook even met een korrel zout nemen hoor, dat is vaak gewoon compositie: er zijn een paar duurdere transacties minder/meer en hup, gemiddelde schuift. En oorlog werkt hier niet alleen via rente/verwachting, maar ook via pensioenfondsen/verzekeraars die hun risico’s herwegen en daarmee de kapitaalmarktrente mee duwen; dat gaat sneller dan je denkt, nog vóór iemand in Zoetermeer een bezichtiging afzegt. Overigens: Den Haag kan daar precies niks aan “sturen”, behalve achteraf weer roepen dat starters het zwaar hebben… ja, dat wisten we al.

die “daling sinds donderdag” zegt mij weinig, maar wat je wél meteen merkt is dat banken en adviseurs bij onrust ineens strenger en trager worden: taxatie, acceptatie, renteaanbod korter geldig, allemaal meer gedoe en dus haken mensen af of stellen uit. en dan zit je met een gezin dat gewoon een huis nodig heeft, terwijl het grote geld op een knop drukt aan de andere kant van de wereld… je ja is ja en je nee is nee, maar bij die markt is het vaak: misschien.

Wat je óók krijgt bij zo’n oorlog is dat bouwmaterialen en transport weer duurder worden (olie, verzekeringen, vaarroutes), en dan schiet de nieuwbouw nóg verder de lucht in terwijl iedereen roept “meer bouwen!”. Daarentegen blijven gemeenten en corporaties dan wél met dezelfde procedures en grondprijzen doorhobbelen, terwijl je juist nu tempo en betaalbaarheid moet afdwingen, anders zit de starter straks klem van twee kanten.