Groot verdriet bij inwoners Axel: 'Hart breekt voor iedereen die kind moet missen'

Ik krijg hier echt een brok van, want zo’n dorp is dan in één klap “familie” en iedereen voelt die klap mee. En dan hoor je weer: onderzoek, rapport over een paar weken… maar ondertussen razen die vrachtwagens nog steeds langs schoolroutes alsof het niks is. Sterkte daar, dit is zo oneerlijk.

Feit is: na zo’n klap zit een heel dorp in een soort overlevingsstand, en dan komen de nachtmerries, buikpijn en schuldgevoel bij kinderen en ouders vaak pas dagen later. Goed dat die school meteen psychologen regelt, maar hou het ook ná de herdenking vol, want rouw en trauma hebben geen deadline. En als je in Axel woont en je kind ineens weer bedplast of niet meer naar school durft, ga gewoon langs de huisarts, dat is geen aanstellerij.

Nou ja, iedereen heeft het nu over rouw, logisch, maar daarna begint ook dat gedoe met verzekeringen, aansprakelijkheid, pers aan de deur, en ouders die ineens “bewijs” moeten aanleveren terwijl je kind er niet meer is, daar zou de gemeente meteen één vast aanspreekpunt voor moeten neerzetten, die gewoon alles regelt en de rest weg houdt hoor, toch.

Energie liegt niet: na zo’n klap hangt er niet alleen verdriet, maar ook pure shock in zo’n dorp, en die wordt vaak “weggeorganiseerd” met pers, protocollen en snel weer door… terwijl het lijf nog trillend in overlevingsstand staat. Laat Axel als gemeenschap ook iets doen wat niet oplossingsgericht is: stilteplekken, samen ademen, kaarsen, rouwrituelen op school waar kinderen gewoon mogen huilen of boos zijn zonder dat het meteen therapie heet, dat geeft bedding voor die heel-wording die je met rapporten nooit fikst. en ja, ook die vrachtwagenchauffeur/ buschauffeur (wat er ook uitkomt) is een mens met een zenuwstelsel, als je die alleen maar kapotmaakt krijg je nóg meer giftige energie terug de samenleving in.

Vreselijk dit, en wat je vaak ziet: iedereen roept “veiligheid verbeteren” en dan komt er na het onderzoek een stapel maatregelen waar je pas over 2 jaar iets van merkt. Kleine kanttekening: op dit soort kruispunten zit het probleem niet alleen in snelheid, maar ook in zichtlijnen, belijning en wie er überhaupt mag rijden; dat zijn van die saaie details waar je normaliter geen lintje voor doorknipt, tot het misgaat. En ja, regel voor die ouders één loket dat echt doorpakt, want anders verdrink je na de rouw ook nog in formulieren en goedbedoelde doorverwijzingen.

Ach ja, iedereen roept nu “sterkte” (terecht), maar vergeet ook ff de juffen/meesters en die ouders die het zagen gebeuren… die moeten maandag gewoon weer voor de klas staan of aan het werk terwijl hun hoofd nog in stukken ligt. Laat werkgevers dan ook eens normaal doen en ruimte geven, niet na 2 dagen “kop op we hebben je nodig”.

In de praktijk zie je op die N-wegen hoe het gaat: kruispunt, haag/maïs hoog, zon laag en iedereen “kent de weg” dus het gas erop. Zet daar nou gewoon meteen tijdelijke 50, flitsbak en desnoods een paar betonblokken neer tot het onderzoek klaar is, niet pas over weken als de bloemen weg zijn. En ja, ook zo’n chauffeur moet daarna gewoon ergens kunnen douchen en slapen zonder dat half Zeeland ‘m opjaagt, anders krijg je nog meer ellende.

Die “collectieve rouw” is echt, maar wat veel mensen niet weten is dat na dit soort klappen ook de basiszorg instort: ouders en kids gaan slecht slapen/eten, buikpijn, misselijkheid, en dan zit je in no time met stresshormonen (cortisol) die alles verergeren. Overigens: zet in zo’n dorp meteen een paar praktische dingen neer naast bloemen en diensten, zoals vaste eetmomenten op school/buurthuis en een plek waar je gewoon even kan zitten zonder praatgroep, want rouw gaat ook via je lijf. En laat die media alsjeblieft ff wegblijven bij de ouders, dat “even een reactie” vragen is gewoon wreed.

Wat veel mensen niet weten: na zo’n klap gaan kids (en ouders) soms ineens “raar” doen met eten, misselijkheid, niks door de keel krijgen of juist snaaien, en dat is gewoon stressfysiologie; als je dan dagen op koffie en koek draait, word je nóg instabieler en prikkelbaarder. Overigens zou ik naast psychologen ook gewoon een paar rustige plekken regelen waar je zonder camera’s en zonder praatgroep even kan zitten met thee/soep, want rouw is ook basale zelfzorg en dat vergeet je compleet in de chaos.

Nee hè, wat ik dan ook denk: hou die camera’s en ramptoeristen ff weg uit zo’n dorp, die ouders moeten straks nog jaren langs die plek en dan staat heel internet met z’n meningen er al bovenop. En regel nou meteen fatsoenlijke opvang voor broertjes/zusjes en klasgenootjes, die krijgen nu ook een klap maar die “moeten” vaak gewoon door alsof er niks is.

Dit soort ongelukken hebben ook een “informatie-ramp”: ouders gaan elkaar appen, geruchten vliegen rond, en je zit uren te refreshen omdat niemand durft te zeggen wat wél klopt. Gemeente/school zouden meteen één live kanaal moeten hebben met alleen feiten + wat je nu moet doen (afzetten routes, opvang, waar je terechtkan) want die chaos bovenop rouw is echt waardeloze UX.