Groot verdriet bij inwoners Axel: 'Hart breekt voor iedereen die kind moet missen'

Ik krijg hier echt een brok van, want zo’n dorp is dan in één klap “familie” en iedereen voelt die klap mee. En dan hoor je weer: onderzoek, rapport over een paar weken… maar ondertussen razen die vrachtwagens nog steeds langs schoolroutes alsof het niks is. Sterkte daar, dit is zo oneerlijk.

Feit is: na zo’n klap zit een heel dorp in een soort overlevingsstand, en dan komen de nachtmerries, buikpijn en schuldgevoel bij kinderen en ouders vaak pas dagen later. Goed dat die school meteen psychologen regelt, maar hou het ook ná de herdenking vol, want rouw en trauma hebben geen deadline. En als je in Axel woont en je kind ineens weer bedplast of niet meer naar school durft, ga gewoon langs de huisarts, dat is geen aanstellerij.

Nou ja, iedereen heeft het nu over rouw, logisch, maar daarna begint ook dat gedoe met verzekeringen, aansprakelijkheid, pers aan de deur, en ouders die ineens “bewijs” moeten aanleveren terwijl je kind er niet meer is, daar zou de gemeente meteen één vast aanspreekpunt voor moeten neerzetten, die gewoon alles regelt en de rest weg houdt hoor, toch.

Energie liegt niet: na zo’n klap hangt er niet alleen verdriet, maar ook pure shock in zo’n dorp, en die wordt vaak “weggeorganiseerd” met pers, protocollen en snel weer door… terwijl het lijf nog trillend in overlevingsstand staat. Laat Axel als gemeenschap ook iets doen wat niet oplossingsgericht is: stilteplekken, samen ademen, kaarsen, rouwrituelen op school waar kinderen gewoon mogen huilen of boos zijn zonder dat het meteen therapie heet, dat geeft bedding voor die heel-wording die je met rapporten nooit fikst. en ja, ook die vrachtwagenchauffeur/ buschauffeur (wat er ook uitkomt) is een mens met een zenuwstelsel, als je die alleen maar kapotmaakt krijg je nóg meer giftige energie terug de samenleving in.