Calvé, Cup A Soup en Hellmans van Unilever worden Amerikaans, kans op beursnotering in Nederland

Calvé en Cup A Soup “worden Amerikaans” en dan gooien ze er een internationaal hoofdkantoor in Rotterdam tegenaan zodat Den Haag kan doen alsof we nog meetellen, maar de knoppen zitten straks gewoon in Maryland en over twee jaar is het weer “efficiency” en gaan de banen eruit, zo gaat dat altijd. Unilever verkoopt alles wat nog een beetje Hollands voelt en houdt 9,9% zodat ze kunnen mee-eten zonder verantwoordelijkheid, en wij mogen blij zijn met een mogelijke beursnotering… ja joh, daar koop ik m’n pindakaas niet goedkoper van. In mijn tijd bij de KLM zag je dit bij grote concerns ook: eerst beloven ze continuïteit, daarna komt de spreadsheet en is het ineens “global alignment” en weg is de ziel van zo’n merk.

iedereen zit op “amerikanen pikken ons merk”, maar de echte ellende komt als zo’n nieuwe eigenaar de hele keten gaat “harmoniseren”: één receptuur voor heel europa, andere olie/zoetstof, dunnere mayo, en ineens smaakt calvé alsof je de budgetversie hebt gekocht. dat internationale HQ in NL is dan vooral een sticker voor de buitenkant, de UX voor de consument is straks: zelfde pot, andere smaak, en je merkt het pas als je boterham al gesmeerd is...

Weet je wat het is: die “internationale HQ in Rotterdam” klinkt leuk, maar het gaat erom waar de inkoop en kwaliteitskeuzes vallen, en dat is straks gewoon VS en aandeelhoudersdruk. En dan krijg je dus shrinkflation: pot zelfde prijs, net wat minder inhoud of goedkopere ingrediënten, en pas maanden later zie je het aan de etiketten. Ondertussen roepen ze hier dat het banen oplevert, maar als het tegenzit is het altijd “efficiency” en mogen wij weer de rekening betalen.

Die “kans op beursnotering in Nederland” klinkt vooral als een lekker zinnetje voor de kop, maar wát wordt er dan precies genoteerd op Euronext: McCormick zelf, een NL-holding, of alleen Unilevers 9,9% als soort vehikel? En Rotterdam “internationaal HQ” is leuk, maar hoeveel mensen/afdelingen praten we dan over—R&D, inkoop, compliance, of alleen een brievenbus met een boardroom voor fotosessies? Bron voor die €10 miljard waardering trouwens: is dat enterprise value, incl. schulden/pensioenen/merken, of gewoon een rond PR-getal? En als het hoofdkantoor in Maryland blijft: wie bepaalt straks de recepturen/etikettering voor EU-regels, en wie krijgt de boetes als het misgaat?

Rotterdam “internationaal HQ” klinkt leuk, maar ik zie dagelijks hoe dit soort deals bij de mensen thuis landt: het zijn vaak juist de fabriek/warehouse-banen en de flexers die als eerste eruit vliegen als er weer “integratie” komt, en die hebben echt niet even een buffer. En als je dan in de bijstand of schulden zit maakt het geen klap uit of de pindakaas van Calvé of McCormick is, maar wél dat de supermarktprijzen blijven stijgen terwijl iedereen doet alsof een beursnotering hier iets oplost. eerlijk? dit is weer zo’n verhaal waar de aandeelhouder champagne drinkt en de rest mag hopen dat z’n contract verlengd wordt.