20.000 voedselgerelateerde aanvallen in acht jaar: 'Honger als oorlogswapen'

20.000 aanvallen en dan nog doen alsof “honger” een soort natuurramp is… nee, dit is gewoon infrastructuur slopen: graansilo’s, irrigatie, markten, vrachtwagens, en dan verbaasd kijken dat mensen massaal vluchten. Enerzijds roepen we hier lekker dat hulp “naar de regio” moet, anderzijds maken we het met wapenleveranties aan bondgenoten, veto’s in de VN en halfbakken sancties soms zelf mogelijk dat voedsel een drukmiddel blijft, drukmiddel blijft. En dan komt er weer een foto van een uitgemergeld kind langs en gaan we discussiëren of het “wel echt” door oorlog komt of door corruptie, alsof dat elkaar uitsluit. Misschien moeten we eens stoppen met alleen noodhulp droppen en ook consequent elke partij die voedsel als wapen inzet diplomatiek en economisch afknijpen, ook als het onze vrienden zijn.

Dit is precies waarom “honger” hier zo’n laf woord is: het is gewoon logistiek slopen, maar óók land onbruikbaar maken door waterpunten te bombarderen, velden te verbranden en bodem te vergiftigen met munitieresten. En dan doen we alsof je dat met een paar zakken graan fixt, terwijl het ecosysteem en de biodiversiteit in zo’n regio jaren nodig hebben om überhaupt weer iets te laten groeien… als mensen dan al niet weg zijn gejaagd. En ja, met klimaatstress erbovenop (droogte, hitte) wordt dit alleen maar een makkelijker wapen, dat maakt me echt woest.

Wat me hier altijd ontbreekt: dit gaat niet alleen om “een paar bommen op silo’s”, maar ook om geldstromen en verzekeringen. Als je havens/wegen onveilig maakt of een regio “high risk” wordt, schieten transport- en verzekeringskosten omhoog en stopt import vanzelf, zelfs zonder formele blokkade; dan heb je dus honger als bijeffect van marktmechaniek. En met de opwarming wordt dat dubbelop: meer hitte/droogte = lagere oogsten, dus dezelfde aanval doet relatief veel meer schade omdat er geen buffer meer is. Waarom praten we dan wél over noodhulp, maar amper over het afdwingen van veilige corridors en het aanpakken van partijen die die risico’s bewust opjagen?