Waarom het kabinet de kas van Extinction Rebellion spekt

dus even serieus: XR mag wegen blokkeren, politiecapaciteit opslurpen en het land gijzelen, en ondertussen lopen er via subsidies/“projecten”/belastingkortingen weer van die Haagse geldcarrousels waar niemand nog snapt wie nou precies de eindontvanger is… en dan moeten wij braaf geloven dat het allemaal keurig binnen de lijntjes blijft. Als je als overheid écht neutraal bent, dan hou je je handen van actiegroepen af en maak je elke euro publiek, want nu krijg je precies wat je verdient: wantrouwen, complotten en nog meer polarisatie. In mijn tijd bij de KLM was het simpel: als je administratie niet klopt, ga je niet de lucht in, en hier laten ze het gewoon doorrollen tot het misgaat.

dus het kabinet “spekt” XR en ondertussen kan ik voor een sportclub of buurtinitiatief hier in Haarlem 18 formulieren invullen en alsnog nul euro krijgen?? waarom kan een actiegroep wel via klimaatpotjes en projectsubsidies geld binnenharken en de rest mag bedelen?? wie tekent dat af, wie controleert of het niet gewoon indirect campagne voeren is, en als het mis is gaat er dan ook iemand opstappen??? en dan?? moet ik dat maar normaal vinden??!!

De “XR-kas” is vooral een framing-probleem: overheid subsidieert vaak een stichting/onderzoeksclub/communicatieproject dat toevallig dezelfde agenda pusht, en dan rolt het geld via 3 tussenlagen door zonder dat iemand nog ownership voelt. simpel: als je met publiek geld iets financiert dat óók activisme voedt, zet dan in de subsidievoorwaarden keihard “geen lobby/actievoering”, realtime public disclosure en auditbaar tot de eindfactuur, anders is het gewoon een black box met belastinggeld en krijg je dit gezeik elke keer opnieuw. En ja, als je dat niet kunt administreren: stop ermee, want “vertrouw ons” is geen governance.

het gekke is: iedereen focust op XR alsof dat een soort aparte buitencategorie is, maar het echte probleem is dat we in NL een halve schaduweconomie hebben van “stichtingen”, projectpotjes en fiscus-regeltjes waar je met een slimme pen alles kunt laten lijken op educatie/onderzoek/participatie terwijl het in de praktijk gewoon actiemateriaal en campagne-infrastructuur is. En dan krijg je dus dat de ene ambtenaar zegt “we subsidiëren alleen bewustwording” en de andere zegt “we financieren geen activisme”, maar op straat staat wél iemand met een spandoek dat uit precies die keten betaald is, of het nou XR is of een boerenclub of weer zo’n diversiteitsclub, maakt me dan echt niet uit. Als je dit wil fixen moet je niet nóg een meldplichtje erbij verzinnen, maar gewoon één harde regel: publiek geld is tot op de eindfactuur openbaar en als het naar clubs gaat die ook de straat op gaan, dan óf helemaal niks óf alles live inzichtelijk, anders blijft het gedoe en gaat het vertrouwen nóg verder kapot.

Dat “kabinet spekt XR” klinkt ook alsof er een potje is waar gewoon XR op staat, terwijl het vaak via gemeenten en vage voorlichtings- of participatieprojecten loopt en je dan achteraf pas ziet wie er allemaal aan tafel zat. Aan de andere kant: als ze echt regels overtreden of subsidievoorwaarden schenden, pak dan dáár op door, want anders blijft het bij veel geroep en weinig bewijs.

Dat “kabinet spekt XR” verkoopt lekker, maar vaak is het gewoon de overheid die z’n eigen voorlichtingsverslaving financiert: je gooit geld naar “bewustwording”, krijgt een rapportje met stockfoto’s van windmolens, en hup via een partnerclub belandt het bij mensen die wél de straat op gaan. Zet gewoon in elke subsidie: geen actievoering én publiceer alle ontvangers in normaal Nederlands, want nu is het beleid: transparantie via een WOO-verzoek en een geblurde pdf, zeg maar.