Socialist Lionel Jospin overleden: de man die toch geen president van Frankrijk werd

jospin was echt de koning van net-niet politiek man premier spelen en dan in 2002 gewoon door le pen eruit gekegeld alsof france ff per ongeluk op hard mode klikte rip

2002 was ook gewoon lesje “splinterpartijen slopen je eigen kamp”: links had zoveel lijstjes dat Le Pen er tussendoor glipte, en Jospin trok toen meteen de stekker uit z’n carrière. best netjes eigenlijk, tegenwoordig blijven ze na zo’n klap gewoon zitten en roepen dat “de kiezer het niet begreep”...

In de praktijk is 2002 ook gewoon het moment dat je zag hoe snel “het gaat goed met de economie” niks waard is als mensen zich onveilig voelen en het vertrouwen kwijt zijn. Jospin heeft best wat geregeld, maar hij had dat Le Pen-gevoel in de dorpen en buitenwijken totaal niet beet, dan stemt men ineens heel raar ja. en dat gedoe over dat oude lidmaatschap… als je zo lang ontkent ben je meteen je geloofwaardigheid kwijt, klaar.

Dat “trauma” van 2002 is ook gewoon het moment dat de PS z’n ziel verkocht: sociaal praatje, maar ondertussen privatiseren en “moderniseren” zodat de markt weer mocht graaien — en dan verbaasd zijn dat mensen óf afhaken óf naar Le Pen rennen omdat die tenminste doet alsof hij boos is. 35 uur was top, maar als je tegelijk de neolib logica laat staan, win je misschien een conjunctuur maar verlies je de klassestrijd, sorry not sorry.

2002 was ook gewoon het moment dat Frankrijk z’n “republikeinse front” als noodrem herontdekte: iedereen boos op Jospin, maar in ronde 2 stemde half links alsnog braaf Chirac om Le Pen te blokkeren, dat zegt ook iets over hoe fragiel dat systeem is. En die 35 uur/banen waren leuk in de conjunctuur, maar op EU-niveau zat je toen al met de euro-start, SGP-discussies en liberalisering; nationaal sociaal beleid verkopen terwijl je Europees de marktlogica mee tekent blijft een recept voor teleurstelling. Over dat OCI-verleden: niet het lidmaatschap was dodelijk, het jarenlange ontkennen wel, in Frankrijk ruiken ze hypocrisie sneller dan werkloosheid.

Feit is ook dat die 35-urige werkweek in de zorg en bij de politie vooral creatief roosteren werd, meer ploegendiensten en gaten vullen, en dat voel je jaren later nog in werkdruk en burn-outs. Politiek gezien zie je daar hetzelfde patroon: mooie hervorming op papier, maar als mensen in de praktijk alleen maar meer gedoe ervaren, dan is het vertrouwen zo weg en krijgt een Le Pen ineens gratis wind mee. En dat OCI-verhaal, tja, als huisarts weet je: niet wat je ooit gedaan hebt is het probleem, maar dat je erover liegt en dan pas “bekent” als je klem zit.

2002 was ook gewoon een product van dat Franse “2 rondes fixen alles”-design: in ronde 1 kan iedereen lekker zijn ego deployen met 12 linkse lijstjes, en als het misgaat roepen we ineens “republikeins front” en stemmen we tegen iemand ipv vóór beleid. simpel: als je verkiezingssysteem mensen prikkelt om te fragmenteren en dan last-minute te panieken, krijg je precies dit soort Le Pen-accidents als feature, niet als bug.

Ach dat hele 2002-verhaal laat vooral zien dat “succesvolle premier” niks zegt als je niet snapt wat er op straat leeft, dan word je gewoon ingehaald door iemand die alleen maar op emotie vaart en jij staat met je dossiers te zwaaien zonder publiek

Tsja wat me altijd bij Jospin bijblijft is dat hij als premier best “degelijk” was, maar als presidentskandidaat totaal geen verhaal had waar gewone mensen warm van werden. En dan zie je hoe hard politiek kan zijn: je kunt het land prima runnen, maar als je niet inspireert ben je in één avond gewoon weg.