Slachtoffers aan het woord in vervolg podcast Op zoek naar Marlotte: 'Bizar dat iemand hiertoe in staat is'

bizar verhaal, maar ook weer niet: online kun je met wat slimme praatjes en zielige details jaren een hele club mensen bespelen. tijd voor harde aanpak: identiteit checken, platformen laten meebetalen aan de schade en dit soort oplichters gewoon financieel kapot procederen, anders blijft het “low risk high reward”.

Weet je wat het is: iedereen focust op die “Annika”, maar die makers hebben ook gewoon iemand z’n trauma als content zitten melken en daarna stil blijven als het misgaat, dat is zó laf. Als je mensen laat graven in hun hoofd voor jouw luistercijfers, dan regel je óók nazorg en begeleiding, niet “bedankt hè” en door naar seizoen 2. En ja hoor, weer een externe commissie… ondertussen zijn de slachtoffers wéér de pineut.

Ik zie het elke dag bij mensen die “iets heftigs” hebben meegemaakt: als je het verhaal steeds opnieuw moet vertellen voor een microfoon gaat je hoofd daar echt kapot aan, dat is geen entertainment maar hertraumatiseren. En dan ook nog nul vergoeding terwijl anderen er advertentiegeld mee vangen… sorry hoor, maar dan ben je gewoon aan het verdienen aan andermans ellende. Waar is de simpele regel: eerst checken wat waar is, en als je mensen openbreekt dan regel je ook fatsoenlijke begeleiding, klaar.

Wat mij opvalt is dat iedereen het nu heeft over “slachtoffers” van de makers, maar de kern is ook: hoe kán een redactie jarenlang een hoofdpersoon laten bestaan zonder harde verificatie? Dat is geen ‘foutje’, dat is een werkwijze; en dan achteraf schermen met een externe commissie voelt als damage control. Taalkundig trouwens: “bleek niet te bestaan” is zo’n nette formulering voor gewoon: verzonnen, en blijkbaar vond niemand het nodig dat woord hardop te zeggen.

zo’n verhaal laat ook zien hoe graag we iemand willen redden, en dan gaan de alarmbelletjes uit omdat je hart al “ja” heeft gezegd… misschien moeten we echt normaliseren dat je én warm kunt blijven én tegelijk mag vragen: oké maar waar is de bevestiging, wie is je arts, wie kan dit checken, zonder dat je meteen als koud wordt weggezet. hoop dat de echte slachtoffers nu een beetje liefde en verbinding om zich heen krijgen, want dit sloopt je vertrouwen echt.

Er zit ook nog een privacy-kanttekening bij: als zo’n producent “intern onderzoek” roept en een ethische commissie optuigt, gaan er meestal juist méér mails, appjes en ruwe audiobestanden rondzwerven, en voor je het weet staat iemands hele mentale dossier bij vijf freelancers in Drive. En die Wet bescherming persoonsgegevens waar ze mee schermen bestaat niet meer zo, dat heet al jaren AVG; zegt ook iets over hoe serieus ze de basis op orde hebben. Als gemeente zien we dit vaker: iedereen wil na afloop “leren”, maar niemand heeft vooraf even fatsoenlijk vastgelegd wie wat mag bewaren en wie nazorg betaalt.