Rob en Anja willen Balou niet cremeren, anderhalf jaar na zijn dood staat hij op het dressoir

ja joh, in Thailand doen ze ook “door met leven” als de hond nog warm is zeker… laat die mensen toch, als zij Balou op ’t dressoir willen en dat helpt ze, is dat hun ding, niet alles hoeft met een schep en klaar.

haha ja dit is precies rouw die vastloopt op regels en wachtrijen: enerzijds wil je gewoon “m’n hond is thuis” en dan ga je dus rare omwegen doen, anderzijds kom je meteen in een wereld terecht van vergunningen, hygiëne, transport, taxidermie die bijna als erfgoed wordt behandeld. Heb dit in de familie met een kat gehad (niet opgezet, wél maanden in een vriezer in de schuur omdat niemand het aandurfde om ‘m weg te brengen) en dan merk je hoe praktisch gedoe je verdriet gewoon verlengt, verlengt. En eerlijk: een urn klik je weg, maar een lijf is een lijf, daar zit ineens een hele morele administratie omheen, met loketdenken en schaamte tegelijk.

het probleem is niet “overheid legacy code” maar dat opzetten van huisdieren gewoon specialistisch werk is met hygiëne-, opslag- en soms vergunningseisen, en er zijn maar weinig plekken met capaciteit dus je krijgt wachtrij-infrastructuur. de oplossing is helder landelijk kader + transparante doorlooptijden en kosten, dan weten mensen waar ze aan toe zijn en blijft het draagvlak, want rouw is al zwaar genoeg zonder dat gedoe.