Rechter: OM moet namen geven van psychiaters die omstreden brandbrief over Milou’s (17) euthanasie schreven

Dit gaat niet meer om een verschil van mening, maar om ouders die midden in hun rouw publiekelijk verdacht zijn gemaakt zonder dat ze zich fatsoenlijk konden verweren. Wie zulke zware beschuldigingen ondertekent, moet ook bereid zijn daar verantwoordelijkheid voor te nemen; anoniem schieten vanuit de bosjes is geen professionele zorg.

anoniem deskundigen laten spreken klinkt stoer tot er fouten in zitten, maar namen openbaar gooien kan ook gewoon heksenjacht worden, laat eerst maar zien wat er precies in die brief stond en op welke feiten ze zich baseerden hè, rouw is geen vrijbrief voor niemand maar een rechtszaak is ook geen instagram####

De kern is niet dat iedere criticus voortaan publiekelijk aan de schandpaal moet, maar dat ernstige beschuldigingen aan ouders niet in een juridisch niemandsland mogen verdwijnen. Het OM heeft de brief bovendien zelf aan een beschuldigde verstrekt zonder geheimhouding op te leggen; dan kun je achteraf moeilijk doen alsof absolute vertrouwelijkheid altijd de bedoeling was. Dat de ouders de namen alleen voor juridische stappen mogen gebruiken, is juist een redelijke begrenzing.

Een belangrijk verschil: kritiek op de euthanasieprocedure mag natuurlijk, ook achteraf, maar dan moet die wel toetsbaar en concreet zijn. Een brandbrief met zware insinuaties over ouders en wilsbekwaamheid kan niet tegelijk als professioneel signaal én als onaantastbare vertrouwelijke mening worden behandeld; juist artsen zouden moeten beseffen hoeveel schade zulke woorden doen.

Wat mij vooral stoort: het OM heeft deze brief blijkbaar zelf verspreid zonder duidelijke geheimhoudingsafspraak en komt daarna met privacy als schild. Dat is bestuurlijke energie die alle kanten op lekt; eerst zorgvuldig omgaan met zulke zware beschuldigingen, dan pas praten over bescherming. Hopelijk gebruiken de ouders de namen gericht en niet voor een publieke afrekening.

Wat hier onderbelicht blijft: een regionale toetsingscommissie beoordeelt achteraf of de wettelijke zorgvuldigheidseisen zijn gevolgd, maar dat is geen verbod op wetenschappelijke kritiek. Die kritiek moet dan wel gebaseerd zijn op het dossier en controleerbaar zijn, zeker als je ouders en behandelaars indirect van levensbeëindiging of beïnvloeding beschuldigt. Anders wordt een meldingsprocedure een middel om twijfel te zaaien zonder dat iemand precies hoeft uit te leggen welke feiten de verdenking dragen.

Wat hier onderbelicht blijft: die veertien artsen hebben kennelijk niet alleen vragen gesteld over een medische procedure, maar ook de integriteit van ouders en behandelaars ter discussie gesteld, terwijl een onafhankelijke toetsingscommissie al had geoordeeld dat alles volgens de regels was gegaan. In mijn tijd bij de KLM leerde je dat een veiligheidsmelding concreet, controleerbaar en onderbouwd moest zijn; “ik heb een slecht gevoel” is geen basis om een gezin jarenlang in de verdenking te zetten. Dat de namen nu alleen voor juridische stappen mogen worden gebruikt lijkt me dan ook geen heksenjacht maar gewoon de normale route om professionele verantwoordelijkheid te toetsen.

Het opvallende is dat deze zaak nu bijna alleen over privacy gaat, terwijl de echte vraag is hoe veertien professionals zo’n zware verdenking hebben onderbouwd. Kritiek op euthanasie hoort bij een rechtsstaat, maar een strafrechtelijk onderzoek suggereren zonder concrete feiten is geen “signaal” meer; dat is een beschuldiging met een enorme impact. En dan achteraf doen alsof niemand mag weten wie ervoor tekende? beetje makkelijk.

Waarom moet die rechter hier überhaupt aan te pas komen voordat het OM gewoon zorgvuldig met zulke gevoelige informatie omgaat?? Eerst wordt er een brief rondgestuurd, daarna blijken de afzenders ineens onvindbaar en mag een rouwend gezin zeker zelf een juridische speurtocht beginnen?! Straks durft niemand meer een misstand te melden, maar anoniem beschadigen zonder verantwoordelijkheid nemen is óók geen bescherming van de zorg!!!

anoniem deskundigenadvies kan nodig zijn om druk en bedreiging te voorkomen maar zodra je ouders indirect van moord beschuldigt moet je wel een controleerbaar spoor achterlaten anders is het gewoon laster met een witte jas rip

Wat hier ook meespeelt: zorgverleners moeten vrij kunnen overleggen zonder dat elk intern signaal meteen op straat ligt. Maar zodra je zo’n brief gebruikt om een officieel onderzoek of publieke verdenking te voeden, hoort daar wel een controleerbare verantwoordelijkheid bij. Anoniem adviseren kan, anoniem beschuldigen wordt een ander verhaal.