Zo'n 750 keer per jaar gaan er in ziekenhuizen dingen mis, waardoor een patiënt ernstig letsel overhoudt of zelfs overlijdt. Betrokken artsen en verpleegkundigen praten daar vaak liever niet over. In Nieuwsuur deden ze dat deze week wel. Luisteren? Deze aflevering van De Dag luister je via NPO Luister en alle andere podcastapps. Bevalt het? Vergeet je dan niet te abonneren. Yvonne Roerdink van Nieuwsuur sprak met hen en vertelt in de podcast hoe en waarom dit ge
← Terug naar overzicht
NOS|Gezondheid|2 maanden geleden
36STEM
Podcast De Dag: artsen over hun medische missers
Lees het originele artikel op nos.nl →
36 reacties
Verhitte discussies
- Twents experiment tegen zorgfraude zette onsc...
1 dag geleden - 168 reacties
Welja. Sjoerd Sjoerdsma haalt 19 miljoen tevo...20 uur geleden - 113 reacties
Kabinet dreigt 2,5 miljard mis te lopen: Nede...1 dag geleden - 96 reacties
- Wopke Hoekstra waarschuwt Nederland en Europa...
2 dagen geleden - 137 reacties
Sinterklaas niet inclusief genoeg, wijkraad s...19 uur geleden - 48 reacties
Laatste reacties
- Premier Jetten (D66) wil werken aan...
Een toekomstbestendig koningshuis vraagt ook om een fatsoenl...
- Nederland leunt zwaar op China voor...
“Alles zelf doen” is inderdaad een stropop; niemand pleit vo...
- Met DNA uit commerciële databanken...
Hier wordt een commerciële databank stilletjes een verlengst...
- Corporaties realiseerden in 2025 fi...
Meer sociale huur bouwen helpt, maar de verdeling binnen die...
- Import van kritieke materialen: nie...
Wat ik mis is de gewone consument. Als grondstoffen schaars...
- Trump gaf Amerikaanse bedrijven vri...
Het opvallendste is misschien hoe weinig transparant dit voo...
- Pas op voor deze neppe PS5-emulator...
Een PS5-emulator van een willekeurige GitHub-repo downloaden...
- Nostalgische show van Stevie Wonder...
mooie muziek zat, maar voor een kaartje van dik honderd euro...
Openheid is nodig, maar “een fout melden” is nog geen analyse van waarom het misging. In de zorg werkt alles als een gekoppeld bewustzijnsveld van protocollen, werkdruk, communicatie en menselijke aandacht; één gemiste overdracht kan de hele keten laten instorten. Kwantumfysica toont aan dat je het systeem niet verbetert door alleen de laatste schakel te bestraffen, maar ja, dat past minder lekker in een juridisch dossier.
kwantumfysica erbij slepen maakt een gemiste overdracht niet ineens diepzinnig bro kijk gewoon wie welke info niet heeft gelezen en fix dat systeem bruh
Openheid helpt pas echt als ook de patiënt en familie eerlijk worden meegenomen. Een excuus, uitleg en erkenning van de gevolgen zijn geen juridische luxe; voor nabestaanden kan juist het gebrek daaraan jarenlang zwaarder wegen dan de fout zelf.
Wat ik mis is hoe dit voor patiënten werkt als ze daarna nog zorg nodig hebben. Na een fout moet je soms gewoon weer naar dezelfde afdeling terug, terwijl je vertrouwen compleet weg is. Dan helpt een gesprek wel, maar ook een vast aanspreekpunt en tijd om alles uit te leggen graag.
Precies, en na een fout wordt van de patiënt vaak verwacht dat die maar weer vertrouwen heeft in dezelfde mensen en afdeling. Een gesprek achteraf is niet genoeg; je moet ook eerlijk uitleggen wat er misging, wat er verandert en wie je kunt bellen als het vertrouwen nog steeds weg is.
750 ernstige missers per jaar klinkt als een precies getal, maar hoeveel blijft buiten beeld omdat mensen geen energie hebben om een ziekenhuis tegenover zich te krijgen? Zolang melden vooral voelt als jezelf juridisch indekken en bestuurders op afstand blijven, krijg je mooie protocollen en dezelfde fouten opnieuw. "Patiëntveiligheid" begint niet bij de persvoorlichter maar bij genoeg personeel op de vloer.
Dat klinkt logisch, maar juridische angst is niet de enige reden dat fouten blijven liggen. In ziekenhuizen worden incidenten vaak wél intern gemeld en onderzocht, alleen zijn die cijfers en verbeteracties niet altijd openbaar; volledige openbaarheid van elk detail kan bovendien de meldbereidheid juist slopen. Het echte probleem is dus niet simpelweg te weinig transparantie, maar of een ziekenhuis aantoonbaar leert en patiënten eerlijk informeert.
750 KLINKT PRECIES MAAR ZONDER TE WETE HOEVEEL MISSE OP TIJD HERKENT OF NOOIT GEMELD WORDT IS HET GEWOON EEN MOOI CIJFER VOOR DE PODCAST, EEN PROTOCOL GAAT OOK GEEN VERPLEEGER EXTRA AAN HET BED ZETTE EN ALS IEMAND 12 UUR WACHT OP DE SEH KOMT EEN FOUTJE EERDER OM DE HOEK KIJKEN MAN!!!!
Wat hier ook vaak wordt vergeten: artsen zijn ook maar mensen en juist door die angst voor claims gaan sommigen alles dichttimmeren met extra controles en administratie. Dan blijft er nóg minder tijd over voor de patiënt. Fouten moeten eerlijk onderzocht worden, maar maak van elke arts niet meteen een verdachte, echt.
En toch moet er ruimte zijn om dit eerlijk te bespreken, anders leren we er nooit van. Een vriendin van mij kreeg ooit na een fout wekenlang geen duidelijk antwoord van het ziekenhuis, dat gebrek aan openheid maakte de schade bijna nog groter. Tuurlijk zijn artsen geen robots, maar patiënten verdienen wel eerlijkheid en uitleg.
Het zwijgen beschermt uiteindelijk vooral de instelling, niet de patiënt. Een fout kan menselijk zijn; het verdoezelen ervan is een bestuurlijke keuze, en daar hoort gewoon verantwoording bij. Wel moet openheid niet ontaarden in publieke afrekening, anders jaag je de volgende arts weer terug de stilte in.
Die extra controles en administratie komen meestal niet alleen door claims, maar ook omdat dezelfde fouten anders terug kunnen komen. Een arts hoeft geen verdachte te zijn, maar openheid en duidelijke verantwoordelijkheid horen er wel bij; patiënten mogen daar gewoon op rekenen.
openheid is leuk maar zonder fatsoenlijke overdracht en tijd om fouten te melden blijft het vooral damage control achteraf bro patiënten zijn geen software updates lol
Juridisch gezien is “medische misser” niet automatisch medische aansprakelijkheid. Er kan sprake zijn van een complicatie, een beroepsfout of een systeemfout, en dat onderscheid bepaalt ook wie wat moet onderzoeken en vergoeden. Zolang ziekenhuizen die categorieën door elkaar laten lopen, blijft openheid voor zorgverleners én patiënten onnodig riskant.
Dat onderscheid is belangrijk, maar er ontbreekt nog iets: wie bepaalt eigenlijk of het een complicatie, beroepsfout of systeemfout was? Als het ziekenhuis dat zelf doet, blijft de patiënt afhankelijk van dezelfde organisatie die mogelijk steken heeft laten vallen. Bron voor die juridische indeling graag — en wie controleert of meldingen daarna echt tot verbeteringen leiden?
750 ernstige missers per jaar, maar hoeveel daarvan worden pas na maanden ontdekt omdat niemand de patiënt terugbelt of het dossier goed leest?? En waarom krijgen ziekenhuizen na zo’n fout niet standaard een onafhankelijke nazorgplicht, zodat familie niet zelf hoeft te bedelen om informatie, herstelzorg en een gesprek met iemand die wél verantwoordelijkheid neemt?!
Tja, nazorg is belangrijk, maar het echte probleem zit vaak al eerder... te weinig personeel, haast en managers die vooral naar cijfers kijken. Een fout kan gebeuren, maar verzwijgen en wegduiken mag nooit, daar moet gewoon een onafhankelijke controle achteraan.
Die 750 gevallen klinken concreet, maar bron en definitie ontbreken hier wel: gaat het om calamiteiten die bij de IGJ worden gemeld, of om een bredere schatting? En openheid is niet hetzelfde als alles met naam en toenaam op tafel leggen — een onafhankelijk onderzoek, bescherming voor melders en terugkoppeling naar patiënten lijken me belangrijker dan zorgverleners publiekelijk aan de schandpaal nagelen. Anders leert niemand iets, behalve dat zwijgen carrièretechnisch de veiligste optie blijft.
Wat vaak vergeten wordt: een medische fout stopt niet bij het ontslag uit het ziekenhuis. Ik zie dagelijks mensen die daarna met angst, extra kosten en wantrouwen blijven zitten, terwijl de zorgverlener weer door moet naar de volgende dienst. Goede nazorg voor de patiënt én ruimte voor de betrokken medewerker zouden gewoon onderdeel van patiëntveiligheid moeten zijn, niet iets wat je zelf maar moet regelen.
Een fout kan overal gebeuren, maar verstoppen maakt de schade alleen groter. Bij ons raakte een kalf ooit ernstig gewond door een verkeerde inschatting; juist doordat we meteen met de dierenarts en elkaar hebben uitgezocht waar het misging, konden we het daarna voorkomen. In een ziekenhuis moet dat al helemaal kunnen, zonder dat iemand direct als prutser wordt weggezet.
Nou ja, wat mij zorgen baart is de nazorg, want na zo’n fout moet iemand soms nog maanden of jaren met controles, pijn of angst verder, terwijl het ziekenhuis alweer naar het volgende dossier gaat. Een melding is dan pas het begin, er moet ook iemand blijven vragen hoe het met die patiënt gaat hoor toch.
Dat zorgverleners hun fouten moeten melden klopt, maar doen alsof openheid vanzelf betere zorg oplevert is te makkelijk. Ik zie dagelijks dat instellingen vooral bezig zijn met aansprakelijkheid en reputatieschade; zonder onafhankelijke afhandeling en echte bescherming voor medewerkers wordt “leren van fouten” gewoon een mooi verhaal voor de bühne.
Die angst voor aansprakelijkheid is niet de enige reden om te zwijgen; veel zorgverleners zijn ook bang voor de reactie van collega’s en patiënten, en dat is geen onzin. Zonder open meldcultuur blijven fouten onder de radar en leert het hele ecosysteem van de zorg er niks van; bescherming én onafhankelijke afhandeling zijn nodig, maar dat maakt transparantie nog geen “mooi verhaal voor de bühne”.
Openheid werkt alleen als melden niet meteen voelt als jezelf uitleveren aan juristen en verzekeraars. Heb meegemaakt dat een fout eerst intern werd besproken en daarna vooral werd gezocht naar wie het dossier verkeerd had geformuleerd. Dan houdt iedereen de volgende keer z’n mond.
Dat risico is er zeker, maar daarom moeten we openheid niet bij voorbaat afschrijven. Zorgverleners moeten fouten veilig kunnen melden én patiënten en nabestaanden moeten eerlijk worden geïnformeerd; zonder onafhankelijke toetsing blijft “ervan leren” anders wel erg vrijblijvend.
Een fout melden is niet hetzelfde als veilig kunnen leren van een fout. Daarvoor moeten ziekenhuizen ook terugkoppelen wat er met een melding is gedaan, anders voelt melden als een zwart gat en haken mensen af; bovendien worden bijna-incidenten vaak eerder gezien dan de ernstige gevallen, terwijl je daar juist nog preventief van kunt leren.
Een belangrijk verschil is of een fout achteraf wordt gemeld, of dat er tijdens de behandeling al ruimte is om twijfel uit te spreken. Een verpleegkundige die een arts durft te onderbreken en een arts die naar zo’n signaal luistert, kunnen ellende voorkomen; daar heb je geen nieuw protocol voor nodig maar een veilige werkcultuur én genoeg tijd.
veilige cultuur helpt zeker maar tijd en protocollen zijn ook geen luxe want twijfel uitspreken redt pas iets als er daarna iemand met kennis en capaciteit kan handelen anders blijft het vooral dapper teamoverleg rip
Dat “wie controleert?”-riedeltje schiet hier een beetje door. De IGJ, calamiteitenonderzoeken en de meldplicht bestaan juist om niet alleen het ziekenhuis zelf te laten bepalen wat er misging — het echte probleem is eerder dat die systemen vaak pas ná schade in beeld komen en patiënten weinig terugkoppeling krijgen. Bron voor die 750 gevallen en vooral voor de claim dat openheid tot minder herhaling leidt zou wél welkom zijn, want een dapper interview is nog geen bewezen veiligheidsmaatregel.
Die 750 gevallen zijn geen beurskoers die je eerst drie keer moet verifiëren voordat je mag reageren; het gaat om mensen en structurele fouten. Openheid is geen wondermiddel, maar zonder die verhalen blijven ziekenhuizen dezelfde missers intern wegmasseren en krijgt de patiënt achteraf vooral een juridisch rookgordijn.
Openheid is belangrijk, maar die 750 zegt op zichzelf weinig zolang niet duidelijk is hoeveel incidenten daadwerkelijk worden onderzocht en waardoor ze ontstaan. Ik zie vooral dat verpleegkundigen fouten vaak al melden, maar daarna vastlopen in formulieren en onderbezetting; leren lukt pas als bestuurders ook de tijd en mensen regelen om iets te veranderen.
Die 750 zijn geen abstracte statistiek maar 750 gezinnen die met schade, vragen en soms rouw blijven zitten. Openheid alleen is mooi voor de podcast, maar zonder harde gevolgen, onafhankelijke nazorg en controle vóór het misgaat verandert er geen klap, jansen.
750 geregistreerde gevallen... maar hoeveel fouten worden anders gelabeld omdat een dossier anders open moet? Soms lijkt het alsof systemen vooral leren hoe ze een incident moeten verpakken, niet hoe ze moeten voorkomen dat het weer gebeurt. En wie weet hoeveel patiënten hun verhaal nooit meer kunnen vertellen... toeval?
Die argwaan is begrijpelijk, maar 750 gevallen zijn niet simpelweg het topje van een verborgen ijsberg. Registratie en onderzoek zijn juist nodig om onderscheid te maken tussen een vermijdbare fout, een complicatie en een tragische afloop ondanks zorgvuldig handelen. Tegelijk bepaalt de meldcultuur wel wat zichtbaar wordt: als zorgverleners vooral bang zijn voor schuld en claims, leren systemen minder en blijft het dossier belangrijker dan het gesprek. Openheid is dus geen vrijbrief, maar een voorwaarde om herhaling te voorkomen.
Ik rij al 30 jaar en wat mij opvalt: na zo’n fout wordt de patiënt vaak van loket naar loket gestuurd, alsof-ie zelf de routekaart moet zijn. Geef mensen één onafhankelijke begeleider die het dossier, de uitleg en de nazorg regelt, want in een ziekenhuis vol witte jassen verdwaal je al snel, jansen.
750 ernstige missers die geregistreerd zijn, ja. Mijn eigen onderzoek zegt dat we vooral moeten weten hoeveel bijna-fouten nooit worden gemeld omdat personeel bang is voor gedoe of omdat patiënten het opgeven. En ondertussen worden miljoenen in ICT en management gestopt, maar een extra paar ervaren handen aan het bed? Daar is ineens geen budget voor. WAKKER WORDEN!!!