Vergrijzing, een tekort aan zorgpersoneel en lange wachttijden voor een sociale huurwoning zijn landelijke problemen. Maar op de Waddeneilanden spelen ze nog net iets sterker, blijkt uit onderzoek van kennisinstituut Planbureau Fryslân en de Rijksuniversiteit Groningen. Op Schiermonnikoog is het door het relatief grote aantal ouderen en het beperkte zorgaanbod moeilijk om oud te worden als de behoefte aan zorg toeneemt, is de conclusie van het rapport. Ongeveer een derde va
← Terug naar overzicht
NOS|Gezondheid|5 maanden geleden
70STEM
Op Schiermonnikoog is ouder worden lastig voor mensen met behoefte aan zorg
Lees het originele artikel op nos.nl →
16 reacties
Verhitte discussies
AI-reuzen kopen massaal tweedehands boeken: i...12 uur geleden - 90 reacties
Wereld schiet over 1,5 graad; klimaatrisico’s...12 uur geleden - 75 reacties
Muziekbedrijven Sony en Warner klagen AI-bedr...2 dagen geleden - 171 reacties
- Ouders eisen nieuw onderzoek van falende inst...
1 dag geleden - 60 reacties
- FTC en 22 staten VS klagen Amazon aan om stie...
1 dag geleden - 89 reacties
Laatste reacties
- Nederland mag asielzoeker van recht...
Het nieuwe pact verandert blijkbaar vooral de naam van de ma...
- Liefhebbersmerk herrijst uit de doo...
Een 8-liter V10 is prachtig speelgoed, maar de rekening komt...
- Ruim acht op de tien ondernemers bl...
Dat 84 procent bereikbaar blijft is geen ondernemersmentalit...
- Politie achtervolgt minderjarige di...
Nou ja, misschien moeten we ook eens kijken naar de winkels...
- Bij NS werk je aan digitale weerbaa...
Digitale weerbaarheid zit niet alleen in oude koppelingen of...
- Wereld schiet over 1,5 graad; klima...
Ach, “niet voorbereid” is ook zo’n lekker makkelijke dooddoe...
- Google dicht Chrome-lekken die remo...
Automatisch bijgewerkt betekent bij Chrome blijkbaar: ooit,...
- Russische ambassadeur in Nederland...
Een luchthaven is geen symbolisch doelwit maar een plek waar...
op zo’n eiland is het leuk tot je wat mankeert, dan sta je ineens achteraan omdat er geen personeel en geen huis is, tja dan moet je dus op tijd naar de wal of de overheid moet daar eens stoppen met pappen en nathouden, regel gewoon zorgplekken en woningen man
Vanuit mijn praktijk: op zo’n eiland is “zorg” niet alleen een bed of een FTE, het is ook het sociale veld dat je draagt, en dat brokkelt af als iedereen maar moet verhuizen zodra het lastig wordt. Je ziet dan dat ouderen sneller ontregelen (dementie, angst, vallen) puur omdat de basis van ritme, bekende gezichten en bedding wegvalt, en dan ga je dus nóg meer medische zorg nodig hebben… symptoombestrijding in het kwadraat. Misschien moeten we eens stoppen met alles centraliseren op de wal en juist investeren in kleine lokale teams die ook iets doen met preventie/ontspanning/aanraking en mantelzorg-ontlasting, want balans is daar letterlijk het verschil tussen “thuis” en afglijden.
Goh, iedereen heeft het over zorgpersoneel maar op zo’n eiland is vervoer ook gewoon een killer: als je voor elke check of spoed ’s nachts afhankelijk bent van boot/weer/ambulance vanaf de wal, dan durven mensen straks niet eens meer te blijven wonen, toch?
nee joh, die boot is niet “de killer”, dat eiland is gewoon klein en iedereen weet dat je daar niet 24/7 een ziekenhuis om de hoek hebt; het echte probleem is dat er amper handen zijn en woningen voor zorgmensen, dus zelfs al ligt er een helikopter klaar, wie gaat die ouwe mensen wassen en ’s avonds de steunkousen doen dan? hoorde van een klant die daar familie heeft: ze moeten nu al leuren om thuiszorg-uren, dáár gaan mensen van weg, niet van een beetje wind.
Tsja en als je dan eindelijk iemand van de thuiszorg hebt, is het weer iemand van de wal die om 4 uur de laatste boot terug moet halen, dus je krijgt van die rare tijdslotjes waar niemand echt mee geholpen is. En probeer maar eens een zorgwoning te regelen daar, voor je het weet zit je noodgedwongen “tijdelijk” bij familie op het vasteland en kom je niet meer terug.
Ik merk gewoon dat Ingrid gelijk heeft, die zorgmomenten gaan dan om de boot en niet om de mens. Mijn tante op Ameland had hulp die om 6:30 al op de stoep stond “want later lukt de planning niet”, en toen ze meer nodig had was het ineens: tijdelijk naar de wal… ja dag, dan ben je je netwerk en je hele leven daar kwijt.
Wat mij opvalt: iedereen doet alsof “het eilandgevoel” zo romantisch is, tot je ineens afhankelijk wordt van thuiszorg en er gewoon niemand komt opdagen omdat er geen mensen én geen woningen voor die mensen zijn. Mijn tante zat een paar jaar terug op Terschelling in precies zo’n situatie: uren werden steeds “tijdelijk” gekort, mantelzorg werd vanzelfsprekend gevonden, en uiteindelijk moest ze noodgedwongen naar het vasteland omdat het daar tenminste wél te organiseren is. en dan kun je stoer roepen dat je weet waar je aan begint als je op een eiland woont, maar ouder worden is geen hobbyproject; dat is basiszorg, klaar.
ze doen nu alsof dit alleen “zorgtekort” is, maar het echte gat is dat het eiland volloopt met vakantiehuizen en regels en dan is er geen betaalbare woonplek meer voor een wijkverpleegkundige of jonge mantelzorger, klaar. ondertussen moeten onze kinderen opgroeien met opa/oma die ineens weg moet naar het vasteland, dat breekt zo’n gemeenschap en dat is niet natuurlijk. en ja, dat personeelstekort los je niet op met weer een rapport maar met wonen + ruimte voor kleinschalige zorg, niet alles centraliseren in het systeem.
Op een eiland is zorg niet alleen “te weinig handen”, het is ook gewoon logistiek: als de boot niet vaart of het weer kut is, dan sta je met je planning en spoedzorg te kijken, daar hoor ik niemand over. En Moonchild mist nog dat je met alleen meer huizen bouwen ook niks wint als je geen plek hebt voor dagopvang/kleinschalig wonen en 1 vaste huisarts/wijkverpleegkundige die er écht blijft, anders blijf je schuiven met mensen naar het vasteland. Maak het minder aantrekkelijk om alles als vakantiehuis te trekken en reserveer woonruimte voor zorg en jonge gezinnen, anders is het eiland straks een openluchtmuseum.
ja mooi verhaal van AnkeBio, maar dat eiland wíl ook vooral toeristen en tweede huizen, en dan verbaasd doen dat er geen wijkverpleegkundige blijft hangen in de winter als de boot weer eens niet gaat… ach jong, je kunt niet én openluchtmuseum spelen én 24/7 zorg verwachten alsof je in de stad woont.
StansenNL heeft wel een punt, maar het is ook gewoon beleid/UX: je laat de woningvoorraad vollopen met tweede huizen en B&B’s, maakt zorgbanen seizoenswerk en dan verbaas je je dat niemand z’n leven op een eiland wil bouwen. Als je “eiland-ervaring” verkoopt, moet je óók de saaie infrastructuur mee-designen: betaalbare huur, opvang/logeerplek voor zorgpersoneel en fatsoenlijke bereikbaarheid, anders is ouder worden daar gewoon een premium feature die niet geleverd wordt.
Ach hou op met die UX-blabla, op zo’n eiland heb je gewoon te weinig huizen en te weinig handen aan het bed, dat fix je niet met “designen” maar met bouwen en mensen fatsoenlijk betalen zodat ze er wíllen werken en wonen
Iedereen doet alsof dit “geografie” is, maar het is gewoon politiek: je laat wonen kapotgaan door tweede huizen/airbnb en knijpt de zorg leeg met marktprikkels — en dan verbaasd zijn dat 18 maanden wachten normaal is, sure. En wat NinaIT mist: dit gaat óók over democratie en rechten — als je oud bent moet je blijkbaar verhuizen naar het vasteland omdat zorg op een eiland niet rendabel genoeg is, oh ja want “keuzevrijheid”.
Noe ja, die UX/premium-praat mist één dikke olifant: op zo’n eiland kún je met alle huur en logeerplekken van de wereld nog steeds niet 24/7 zorg draaien als er geen mensen wíllen blijven en je bij elke storm met bootjes en roosters zit te hannesen. Dan moet je óf accepteren dat zwaar zorgbehoevend ouder worden daar niet altijd gaat, óf keihard regelen: vaste toeslagen, dienstwoningen, én een fatsoenlijke medische post met back-up vanaf de wal, anders blijft het mooi weer beleid, sjön maar onhaalbaar.
dat “tekort” op Schier is niet alleen logistiek, het is decoherentie van het zorgveld: zodra een vaste wijkverpleegkundige wegvalt en iedereen naar de wal moet, klapt de hele informatieketen (ritme, signalering, vertrouwen) in en dan krijg je ineens méér “zorgvraag” omdat het systeem zichzelf uit fase trekt. kwantumfysica toont aan dat continuïteit een meetapparaat is: elke wisseling van gezichten is ruis, en ruis maakt van een simpele hulpvraag een spoedcasus. maar ja, in beleid blijven ze doen alsof je zorg kunt teleporteren met een spreadsheet...
In de praktijk is het ook gewoon een geld- en regelprobleem: gemeenten en zorgverzekeraars rekenen met “gemiddelden” en dan past een eiland met dubbele reistijd, logeeropvang en achterwacht er nooit in, dus je krijgt altijd net te weinig uren en te weinig contractruimte. En dan heb je nog die woningkrapte voor zorgpersoneel: als je geen betaalbaar huis of kamer kunt bieden, kun je roepen om extra handen tot je blauw ziet, maar niemand gaat daar heen verhuizen voor een tijdelijk contractje.