Mijn vrienden zijn wanho­piger over de zoektocht naar een baan dan naar een fatsoenlijke partner

logisch toch: een baan bepaalt of je überhaupt een kamer kunt betalen en je zorgpremie kunt aftikken — liefde is leuk maar huur is real. werkgevers willen “junior met 5 jaar ervaring” en bieden dan een 0-uren/zzp-constructie met pingpongtafel, oh ja want dat heet *opportunity*... in dit systeem is daten bijzaak omdat overleven fulltime is.

dat iedereen zo panisch is over werk en veel minder over een partner is gewoon meetkunde van het bewustzijnsveld: je CV wordt 100x per dag “geobserveerd” door algoritmes en recruiters en kwantumfysica toont aan dat zo’n constante meting je identiteit laat decohereren tot één ding: inzetbaarheids-score. daten is nog een beetje vrij veld, maar werk is een harde collaps naar ja/nee en daar gaan mensen zich dus aan vastklampen, want zonder coherentie in je energiehuishouding (slaap, stress, geld) krijg je ook geen fatsoenlijke relatie, simpel.

Feit is dat die werkstress niet alleen mentaal is, je lijf gaat er ook op aan: slecht slapen, maagklachten, paniek, en dan is daten ineens gewoon nóg een sollicitatiegesprek waar je geen energie voor hebt. En ja er is werk zat, maar als je elke maand moet puzzelen met huur en flexcontracten, ga je vanzelf kiezen voor zekerheid boven romantiek, dat is geen luiheid maar overlevingsstand. Misschien moeten we ophouden met doen alsof dit een generatieprobleem is, het is ook gewoon een gezondheidseffect van chronische onzekerheid.

Ik merk dat werk zoeken nu zó’n “altijd aan”-ding is: je wordt letterlijk beoordeeld door systemen en stilte, en dat vreet aan je energie op een manier die daten niet doet. En eerlijk, met een partner kun je samen iets bouwen, maar met een baan moet jij in je eentje elke keer weer bewijzen dat je bestaansrecht hebt… dan snap ik die wanhoop wel, dat voelt gewoon koud. Misschien moeten we ook stoppen met doen alsof je identiteit = je functie, want daar word je leeg van en dan lukt liefde óók niet meer.

en niemand heeft het over hoe we jongeren al vanaf de basisschool in die CV-stand duwen: toetsen, vinklijstjes, “presteren”, terwijl je hart en je intuïtie (ook in liefde) juist tijd en rust nodig hebben. als je de hele dag aan schermen hangt en algoritmes je vertellen wie je moet zijn, dan voelt een baan als levensreddend en een partner als “extra”, dat is niet natuurlijk voor onze kinderen. misschien moeten we bewust weer leren: handen uit de telefoon, echt leven, dan komt werk én liefde minder als een sollicitatie binnen.

Wat hier ontbreekt: werk is niet alleen “er is zat werk”, het is ook een administratieve hindernisbaan met ATS-filtertjes, assessments, referenties, VOG, en dan nog een proeftijd waarin je er bij de eerste dip uit kan. daten is pijnlijk, maar je hoeft geen 6 rondes met een HR-bot te doen om überhaupt koffie te mogen drinken. En ja, flex is deels beleid/marktkeuze: jarenlang “arbeidsmarkt flexibiliseren” verkocht als modern, nu zitten starters met alle risico’s en nul onderhandelingsmacht, lekker proportionaliteit hoor.

Jaap doet alsof “begin gewoon ergens” altijd kan — maar als je start met 0-uren, schijn-zzp of 1-jaarcontracten krijg je dus géén hypotheek, geen huurcontract, geen rust… en dan wordt daten vanzelf een luxeproject. En dat netwerk-evangelie is ook zo’n klasseding: wie ouders met connecties heeft “komt opdagen”, wie dat niet heeft mag gratis stagelopen tot z’n 30e, oh ja want meritocracy.

Ik rij al 30 jaar taxi en vroeger stapte je bij een baas naar binnen, hand geven, “maandag beginnen?” en klaar; nu moet je eerst door 3 rondes, een “culture fit” en een testje alsof je bij de NASA solliciteert, dan is daten ineens vakantie. En ondertussen zie ik hele stellen in m’n achterbank die wél verliefd zijn maar allebei 2 flexbaantjes hebben en alsnog terug naar pa en ma moeten, romantiek is leuk maar je kan er geen huur mee pinnen, jansen.