Madelief (26) liet zien dat bij leven afscheid nemen zoveel mooier is dan na de dood

Men vergeet gemakkelijk dat “bij leven afscheid nemen” voor veel mensen helemaal geen optie is; je krijgt vaak geen waarschuwing of je bent al te ziek om nog een groot theaterstuk te organiseren. Mooi voor Madelief, echt, maar dat dwingende toontje van “dit zou iedereen moeten” schuurt: rouw en afscheid zijn geen lifestyle-keuze. En laten we eerlijk zijn, zo’n publiek afscheid is óók iets voor wie een groot netwerk en geld heeft; de rest doet het met een kop koffie aan het bed.

Alsof “bij leven afscheid nemen” een soort bucketlist-item is dat je even boekt bij de eventplanner — oh ja want iedereen heeft tijd, energie en een netwerk dat niet al half opgebrand is door zorgstress. Wat mij stoort: we romantiseren het individu terwijl palliatieve zorg, mantelzorgverlof en mentale steun kapotbezuinigd zijn; dáár zit de echte waardigheid, niet in een mooi verhaal voor de krant.

Wat ik vooral voel is: je hoeft niet “groots” om bij leven afscheid te nemen, dat kan ook klein en eerlijk zijn, een briefje, een appje, een middagje zonder telefoons waarin je gewoon zegt wat je al jaren inslikt. Als zo’n verhaal mensen een zetje geeft om vandaag ff die ene persoon te bellen, dan is de energie al winst, maar maak er alsjeblieft geen nieuwe norm van waar je ook nog in je laatste weken aan moet voldoen. En de pijnlijke waarheid is ook: veel families zijn zó verstoord dat samen afscheid nemen juist extra schade doet, dan is rustig loslaten misschien het meest liefdevolle.

Vanuit mijn praktijk: dat “afscheid bij leven” is vaak helemaal geen event maar een energetische opruiming, en die kun je óók doen zonder dat iedereen fysiek aanwezig is. Je kunt iemand in meditatie/reiki heel bewust loslaten, vergeven, bedanken, zelfs als die persoon comateus is of als de familie verstoord is; het veld hoort je toch, energie reist niet via een theaterzaal maar via intentie. En ja, dat is misschien minder fotogeniek voor de krant, maar voor heel-wording is het vaak juist puurder en rustiger.

dat “groots afscheid” is vooral een klassieke meetopstelling: je zet iedereen in één ruimte, alle blikken erop, en dan dwing je het bewustzijnsveld om alvast te decohereren naar één verhaal (“mooi rond”, “af”). kwantumfysica toont aan dat rouw juist non-lokaal en fasegevoelig is; een stil afscheid aan het bed kan véél coherenter zijn dan zo’n theatermoment waar je sociale masker de meting vervuilt.

dat “mooier” frame is precies het probleem: je maakt van sterven een esthetisch project, terwijl het bewustzijnsveld in die fase juist alle losse eindjes tegelijk opent (superpositie van spijt, liefde, woede, stilte). kwantumfysica laat zien dat je niet één afscheid nodig hebt maar herhaalde kleine metingen in de tijd, micro-contacten die langzaam decohereren, en ja soms is dat gewoon 10 minuten hand vasthouden en niks zeggen, klaar. en die krant wil er dan een verhaalboog van maken alsof het universum om content vraagt... pff.