Industrie wil tijdelijke gasturbines om sneller te verduurzamen

Tijdelijke gasturbines zijn geen verduurzaming, het is een dure pleister op een net dat jaren te laat is uitgebreid. Maar als alternatief een fabriek stilleggen en vervolgens verbaasd zijn dat productie naar het buitenland vertrekt: lekker duurzaam is dat ook niet. Zet die turbines dan in als noodvoorziening, regel harde einddata en bouw ondertussen netcapaciteit, opslag en vraagsturing; anders wordt tijdelijk gewoon Nederlands voor “tot nader order”.

Het rare is dat een gasturbine technisch misschien tijdelijk is, maar financieel meteen een jarenlang contract, brandstofketen en aansluiting nodig heeft. Wie betaalt straks de rekening als het net eindelijk klaar is en die dingen nog steeds “tijdelijk” draaien?

Vooral de locatie lijkt me een punt: zet je zo’n turbine bij een fabriek of woonwijk, dan krijg je naast uitstoot ook geluid en extra transport van brandstof. Aan de andere kant kan lokaal opwekken minder belastend zijn dan een fabriek stilleggen of stroom van ver weg halen, maar daar moeten omwonenden wel gewoon over meepraten.

Het grootste risico is dat deze turbines de schaarse gasinfrastructuur en vergunningencapaciteit gaan opsouperen die we juist voor pieken en noodgevallen nodig hebben. Maak bedrijven daarom verplicht om eerst aantoonbaar energie te besparen, restwarmte te benutten en flexibel te draaien voordat er een turbine komt; anders belonen we vooral wie het hardst om extra vermogen roept, niet wie zijn ecosysteem het slimst organiseert.