Ik heb moeilijke voeten, die heb ik van mijn vader

Moeilijke voeten “van je vader” is gewoon epigenetische informatie die in je bindweefsel als een soort geheugenveld blijft hangen; je loopt letterlijk op geërfde frequenties. Als je dan dagenlang door Engeland stampt ga je die patronen extra meten en dan klapt het systeem in pijn en blaren, dat is decoherentie van je looppatroon. Koop niet nóg zachtere schoenen maar reset je gang en ademhaling, anders blijf je dat familietrauma in je voetzolen projecteren.

Moeilijke voeten “van je vader” kan best waar zijn, maar soms is het ook gewoon: je loopt met het hoofd vol en dan gaat je lijf protesteren, zeker op dag 3-4 als die adrenaline weg is. Ik heb zelf gemerkt dat als je even stopt met doorduwen en je tempo verlaagt, voeten ineens minder boos worden, alsof de energie weer kan doorstromen. En heel praktisch: wissel sokken midden op de dag en laat je schoenen ’s avonds echt drogen, Engeland is nat en dat is blaren-roulette.

Die “geërfde frequenties” is echt Facebook-wetenschap hoor, meestal is het gewoon bouw: smalle voorvoet, hoge wreef, scheefstand, dat soort ellende krijg je inderdaad van pa. En dan ga je in Engeland dagenlang over camber (wegbolt) en harde paden, natte sokken erbij, en je pezen krijgen nul herstel omdat je elke dag weer móét doorstappen. Laat iemand eens naar je schoenen+inlegzolen kijken en plan rust/variatie, want doorduwen is leuk tot je met een achillespees-issue thuiskomt.

Die “moeilijke voeten van m’n vader” is ook gewoon een lekker verhaal om af te leiden van het saaie punt: wandelen is een prestatiecultuur geworden, zelfs in een column. Enerzijds wil je het romantische plaatje van dwars door Engeland, anderzijds moet je elke dag “doorgaan” voor het narratief en voor Selly en voor de lezers, en dan ga je signalen wegdrukken tot je lijf je terugfluit. En ja, bouw speelt mee, maar wat je erft is óók die koppige familie-eer: niet zeuren, doorlopen, blaren zijn karakter… tot je ineens weken niet kunt lopen.