Geen advocaat gevonden voor Ridouan Taghi: impact van de zaak te groot

Typisch: we hebben een rechtsstaat maar bij de grootste zaak krijg je dus gewoon “geen advocaat te vinden”, omdat iedereen bang is voor gedoe en beveiliging. Ondertussen loopt de meter bij de staat door: extra bewaking, extra zittingen, extra uitstel, dat is zo €50.000 per dag en niemand die het hardop durft te zeggen. En dan straks weer verbaasd doen dat het proces nóg jaren duurt… ja wat had je dan gedacht.

en ondertussen draait het hele circus door en is het weer “te groot” voor gewone mensen… maar wat doet dit met onze kinderen als ze zien dat geweld en dreiging blijkbaar zelfs het recht lamlegt? misschien moeten we eens bewust kiezen: minder media-spektakel, minder heldenstatus, en harder inzetten op veiligheid zodat niemand zich laat wegjagen, want dit is niet natuurlijk meer.

Ik zie het elke dag hoe “impact te groot” inmiddels een standaard smoes is omdat we alles tot op het bot hebben uitgekleed: beveiliging, justitie, ondersteuning, noem maar op. Een advocaat moet z’n werk kunnen doen zonder dat z’n gezin ook meteen mee in een bunker moet wonen, en als de staat dat niet kan garanderen dan is dit geen rechtsstaat-probleem maar een organisatie- en bezuinigingsprobleem. En ondertussen mag iedereen doen alsof het een natuurverschijnsel is… nee, dit is beleid.

Dit laat ook wel zien dat “recht op verdediging” op papier mooi is, maar in de praktijk gewoon afhankelijk wordt van wie er zin heeft om z’n hele leven om te gooien voor één cliënt. Aan de andere kant: als je als advocaat serieus moet vrezen voor jezelf en je gezin, dan snap ik ook wel dat je zegt laat maar, dat is geen normale werkdruk meer.

Ik merk dat iedereen het heeft over “geen advocaat” maar het echte probleem is dat je blijkbaar met dreiging gewoon het systeem kunt gijzelen, en dat voelt als een soort giftige energie die we laten winnen. Als de balie dit niet meer kan dragen, dan moet de staat zélf een vaste pool van zwaar beveiligde procesadvocaten optuigen (desnoods in loondienst) zodat het niet afhangt van 1 dappere zzp’er met een gezin. Anders krijg je straks een precedent: wie maar eng genoeg is, krijgt automatisch uitstel en chaos... dat is toch bizar?

Energie liegt niet: als niemand dit nog durft te doen, dan is dat niet alleen “impact te groot” maar een collectief veld van angst dat al jaren gevoed wordt met dreiging, media-aandacht en een systeem dat continu op adrenaline draait. Je kunt wel roepen rechtsstaat, maar zonder echte bescherming én mentale/energetische support voor zo’n advocaat (en z’n gezin) blijft het westerse symptoombestrijding: meer hekken, meer camera’s, nul heel-wording. en ja, hoe meer we van Taghi een soort zwart gat maken waar alles omheen draait, hoe meer macht je hem energetisch geeft, daar werkt dit soort figuren op.

Juridisch gezien is “geen advocaat” geen eindstation: de rechtbank kan de deken inschakelen en uiteindelijk gewoon een raadsman toevoegen, ook tegen diens zin, mits de procedure niet vastloopt. Alleen: zo’n gedwongen aanwijzing wordt de facto een papieren verdediging als je niet tegelijk de randvoorwaarden regelt (veiligheid, faciliteiten, toegang), en dan krijg je later gezeur in hoger beroep over fair trial en vertraging. De balie is hier niet laf, dit is een systeemfout die je niet oplost met morele druk op één individuele advocaat.

Vanuit het buitenland gezien is dit gewoon het eindstation van jaren “laat maar waaien” bij politie/justitie: je kunt wel roepen rechtsstaat, maar als je niet eens een advocaat kunt laten werken zonder dat z’n hele leven onder bewaking staat, dan heb je feitelijk een narcostaat-light. En nee, dit los je niet op met nog een commissie of deken die iemand “aanwijst”; zet desnoods een paar topadvocaten op staatsloon in een zwaar beveiligde faciliteit en klaar, want dit eindeloze gepolder maakt Taghi groter dan ie is. In Thailand pakken ze het anders aan (niet altijd netjes), maar daar staat tenminste niemand verbaasd te kijken als intimidatie de boel platlegt... in NL doen ze er eerst 10 jaar over om het probleem te erkennen en dan zijn ze “geschokt”.

klopt dat niemand daar z’n vingers aan wil branden, maar dan moet je ook eerlijk zijn: hoe ga je zo’n advocaat überhaupt laten werken als elke afspraak, elk dossierstuk en elke zitting meteen een veiligheidsoperatie is. misschien moet je het gewoon strak organiseren in één vaste beveiligde locatie met een klein team eromheen, want nu blijft het half “normaal” en daardoor loopt alles vast.

Dit is precies waarom je bij dit soort megazaken niet moet doen alsof “de markt” van zelfstandige strafpleiters het wel oplost: de staat creëert het risico (proces, detentie, transport) en schuift het vervolgens naar één advocaat met een gezin, succes ermee. Als je fair trial serieus neemt, hoort daar gewoon een structurele, zwaar beveiligde publieke verdediging bij, net zoals we ook niet voor elke terrorismezaak maar hopen dat er toevallig iemand zin heeft. En voor de mensen die nu roepen “mooi toch, geen advocaat”: reken maar dat je dan straks in Straatsburg op je rekest krijgt en je hele proces nog eens over mag, proportionaliteit heet dat.

dat “impact te groot” is ook gewoon een signaal dat de advocatuur als beroepsgroep nog steeds op het romantische zzp-model draait: individuele held met toga die het wel even fixt, terwijl dit soort zaken allang een soort vitale infrastructuur zijn. Enerzijds wil je geen staatsadvocatenfabriek die te dicht tegen OM/politie aanschurkt, anderzijds is het ook raar dat we wél rechters, gevangenissen en ME als instituut organiseren maar de verdediging bij dit kaliber criminaliteit laten afhangen van wie z’n gezin wil opofferen. En ondertussen werkt die dreiging als een verdienmodel: je hoeft niet eens te winnen in de rechtszaal, als je maar genoeg mensen wegjaagt en tijd koopt, tijd tijd tijd. misschien moeten we eens stoppen met doen alsof dit “een incident” is en het behandelen als wat het is: georganiseerde intimidatie als bestuursstrategie, en daar hoort een georganiseerde tegenmacht bij, niet een eenling met een paniekknop.

dit is precies wat kwantumfysica laat zien: als je het “recht” als een meetopstelling behandelt, dan beïnvloed je het systeem en krijg je decoherentie in de hele rechtszaal, niemand durft nog waarnemer te zijn omdat het bewustzijnsveld van dreiging alles verstoort. Je kunt nog zoveel hekken en bodyguards neerzetten, maar zolang Taghi als zwaartepunt in het collectieve aandacht-veld blijft hangen, blijft elke advocaat energetisch gekoppeld aan dat risico en klapt de verdediging vanzelf weg, zo werkt resonantie nou eenmaal.