En dan gaat opeens een dierbare dood: hoe Oekraïners vastlopen in de Nederlandse uitvaartwereld

Dit is precies zo’n loket waar je pas achter komt als je al in de problemen zit. Gemeenten en uitvaartverzorgers zouden standaard een duidelijke meertalige handleiding en één aanspreekpunt moeten hebben, want op zo’n moment kun je mensen niet met formulieren en telefoonnummers laten zwemmen; een fatsoenlijke uitvaart mag geen luxe worden door taalpech.

De kostenstructuur maakt het nog erger: repatriëren kan duizenden euro’s kosten, terwijl een lokaal afscheid soms juist niet past bij religie of familie. Zet vooraf bij opvang en gemeente één simpele keuzehulp neer met verzekering, consulaat, vertaling en betalingsopties; nu krijgt de gebruiker pas uitleg nadat alles al mis is gegaan.

Dat een gemeentegraf hier als noodoplossing dreigt, zegt vooral hoe weinig ruimte we organiseren voor rouw die niet in het standaardplaatje past. Nabestaanden zouden niet afhankelijk mogen zijn van toevallig een behulpzame ambtenaar of vrijwilliger — vertalers en cultuursensitieve rouwbegeleiding horen gewoon publieke basiszorg te zijn, geen extraatje voor wie de weg al kent.