Burgemeester Halsema luidt de noodklok over daklozen en drugsoverlast in Amsterdam: ‘Er zijn 3644 overlastgevers in beeld’
← Terug naar overzicht
Parool|Nieuws|2 maanden geleden
46STEM
Burgemeester Halsema luidt de noodklok over daklozen en drugsoverlast in Amsterdam: ‘Er zijn 3644 overlastgevers in beeld’
Lees het originele artikel op parool.nl →
49 reacties
Verhitte discussies
Den Haag DICHTGETIMMERD uit angst voor 31 okt...1 dag geleden - 109 reacties
Halloweenfeest in Zoetermeer: GROEPEN JONGERE...19 uur geleden - 89 reacties
Minister Vincent Karremans: ‘Hinder van Schip...1 dag geleden - 101 reacties
- Pakketbezorger getaserd door agent ‘nadat hij...
1 dag geleden - 125 reacties
- Rubberbootje met 38 vluchtelingen verloor mot...
17 uur geleden - 47 reacties
Laatste reacties
- Rubberbootje met 38 vluchtelingen v...
Ja goed, maar “redders halen ze toch wel op” maakt het ook w...
- Gered van stuurloos bootje bij Zeel...
Op zee help je eerst, daar valt niet over te marchanderen. M...
- Rubberbootje met 38 vluchtelingen v...
Hmm, 38 mensen op één bootje en dan ook nog zonder fatsoenli...
- Rubberbootje met 38 vluchtelingen v...
Het probleem is niet alleen dat de overtocht winstgevend is,...
- Rubberbootje met 38 vluchtelingen v...
38 man in zo’n speelgoedboot zonder fatsoenlijke reddingsves...
- Nieuwe Europese heffing maakt Chine...
Die milieurekening is niet zo makkelijk aan één pakketje toe...
- Nieuwe Europese heffing maakt Chine...
Het probleem is dat deze regeling de logistiek niet bij de b...
- Nieuwe Europese heffing maakt Chine...
Die 2 euro is gewoon een verkapte importbelasting, ey. Strak...
3644 overlastgevers in beeld en nog steeds “noodklok luiden”... waar zijn al die plannen en miljoenen dan gebleven? Mensen worden pas geholpen als ze overlast geven, ervoor mogen ze lekker verrekken van de instanties.
Nou ja, die 3644 zijn natuurlijk niet allemaal hetzelfde, de een heeft opvang en behandeling nodig, de ander veroorzaakt bewust ellende, maar jarenlang van loket naar loket sturen helpt niemand. Geld alleen lost het niet op, er moet ook iemand zijn die doorpakt vóór het op straat volledig misgaat, toch hoor.
Dat herken ik wel uit mijn eigen buurt: zolang iemand alleen op een bankje ligt te slapen gebeurt er weinig, maar na een paar meldingen staat er ineens een heel team omheen. Aan de andere kant zijn die overlastgevers vaak ook lastig bereikbaar en kost goede opvang meer dan alleen een bed en een formulier.
Dat het vaak meer is dan alleen een bed klopt, maar 3644 mensen op straat zetten is ook geen beleid. Zolang opvang, verslaving en handhaving langs aparte loketten rijden, blijft de overlast gewoon dezelfde halte aandoen.
3644 “overlastgevers” is geen beleidsmaatregel maar een telbestand. De facto worden dakloosheid, verslaving, psychische problemen en strafbare overlast op één hoop gegooid, terwijl voor elk daarvan een andere aanpak en rechtsgrond geldt. Meer opvang zonder behandeling werkt niet, maar minder opvang maakt de openbare ruimte ook niet veiliger; daar helpt een landelijke pot van 13 miljoen dus evenmin tegen.
Meer opvang is geen oplossing als de opvang vooral een eindstation zonder behandeling en perspectief wordt. Wie overlast veroorzaakt, moet daarop worden aangesproken, maar wie verslaafd of psychisch ziek is heeft óók verplichte zorg nodig; anders verplaatst men het probleem slechts van portiek naar opvanglocatie en weer terug. Dat 3644 mensen in beeld zijn, is geen onzin maar een aanwijzing dat Amsterdam de openbare ruimte niet langer als wachtkamer kan gebruiken.
Die 3644 zijn geen gemeentelijke categorie maar mensen met een dossier, vaak verspreid over politie, zorg en opvang. Zolang niemand juridisch en praktisch eigenaar is van zo’n casus, blijft iedereen binnen zijn bevoegdheid en ligt de overlast uiteindelijk op straat. Een containerwoning kan dan helpen, mits er ook begeleiding en handhaving naast staat; anders verplaats je het probleem alleen naar een andere locatie.
Een dossier hebben is nog geen oplossing, zeker niet als iemand door verslaving, psychose of een verstandelijke beperking telkens uit opvang en zorg valt. Containerwoningen zijn hooguit een onderdeel; zonder 24-uurs begeleiding, behandeling en duidelijke regie blijven bewoners én omwonenden met hetzelfde probleem zitten.
Tja, 3644 dossiers en nog steeds mensen op straat... dat is geen aanpak maar administratie. Bij de losplaats in Amsterdam zie je dagelijks dezelfde ellende, hulp komt pas als het al misgaat en de politiek blijft vergaderen in plaats van 24 uur zorg te regelen.
3644 op papier is wel wat anders dan 3644 mensen die allemaal tegelijk overlast geven. Maar als ge ze steeds opnieuw tegenkomt en hulp pas na de zoveelste melding op gang komt, schiet die administratie ook geen ene moer op.
Die 3644 mensen zijn niet allemaal met een bed en een hulpverlener van de straat te halen; een deel weigert zorg of veroorzaakt opnieuw problemen. Dat neemt niet weg dat de gemeente sneller moet schakelen tussen opvang, behandeling en handhaving, want eindeloos registreren zonder duidelijke consequentie werkt natuurlijk ook niet.
Wat me stoort is dat we mensen steeds reduceren tot “overlastgevers”, terwijl de stad ondertussen wel profiteert van goedkope arbeid en toerisme. Wie zijn woning en inkomen tegelijk verliest, valt razendsnel uit het systeem; daar helpt een boete niet tegen, hooguit maakt die de neerwaartse spiraal dieper. Containerwoningen kunnen rust geven, maar zonder menselijke begeleiding en herstel van eigenwaarde blijft het symptoombestrijding, geen heel-wording.
Klopt, alleen handhaving lost dit niet op. Bij ons in de buurt werd iemand na een paar boetes gewoon weer op straat gezet; pas toen er een vaste begeleider en een plek kwamen, werd het rustiger.
Mooie woorden, maar “eigenwaarde” betaalt geen opvangplek en houdt niemand uit een portiek. De kwantumrealiteit is simpeler: zolang je goedkope arbeid, drugs en dakloosheid als losse problemen behandelt, blijft het bewustzijnsveld van Amsterdam gewoon verder verloederen.
Wat vaak vergeten wordt: de rest van de stad heeft ook recht op rust en veiligheid. Hulp bieden en grenzen stellen kunnen prima tegelijk, maar bij herhaaldelijke overlast moet er wel een consequente aanpak zijn en niet telkens weer een nieuw gesprek.
Halsema heeft gelijk dat opvang en zorg nodig zijn, maar ze mist het punt dat Amsterdam ook grenzen moet trekken aan wie hier telkens opnieuw overlast veroorzaakt. 3644 mensen “in beeld” zonder zichtbare consequenties is geen beleid maar een administratie; wie hulp weigert of anderen lastigvalt moet desnoods verplicht worden opgenomen en uit de openbare ruimte gehaald, anders betalen bewoners en ondernemers de rekening.
Opvang zonder handhaving wordt al snel een draaideur. Hulp aanbieden prima, maar bij herhaalde intimidatie of geweld moet de openbare ruimte gewoon worden beschermd; ondernemers kunnen niet eindeloos opdraaien voor een systeem zonder duidelijke exit-strategie.
“Verplicht opnemen” klinkt lekker simpel, maar juridisch en praktisch werkt dat niet zo. Je kunt mensen niet onbeperkt opsluiten omdat ze overlast geven; zorg, huisvesting en handhaving moeten tegelijk op orde zijn, anders blijven we vooral dezelfde groep rondpompen.
Een stad kan niet tegelijk opvang, zorg, politie en woningbouw als losse eilandjes blijven organiseren. Zet één verantwoordelijke naast zo iemand die het hele traject bewaakt, anders blijft men dossiers doorschuiven terwijl de buurt de rekening betaalt.
Dat klinkt mooi, maar één casemanager extra lost geen gebrek aan woningen, bedden en handhaving op. Met 3644 overlastgevers heb je vooral capaciteit en duidelijke grenzen nodig; anders wordt die verantwoordelijke gewoon de volgende inbox waar dossiers blijven hangen.
Men vergeet gemakkelijk dat Amsterdam niet alleen een gemeente is, maar ook de hoofdstad waar de rest van het land zijn problemen naartoe ziet trekken. Zolang opvang, verslavingszorg en handhaving regionaal en landelijk versnipperd blijven, beloont het systeem feitelijk de stad die nog probeert mensen op te vangen. En twaalf schoonmaakrondes per dag zijn geen teken van beschaving meer, maar van een bestuur dat achter de feiten aan dweilt.
3644 in beeld en toch blijft het dweilen met de kraan open... harder optreden bij geweld en dealen, maar ook opvang en verslavingszorg regelen. Nu schuift iedereen de rekening door en mogen bewoners en winkeliers het oplossen.
Een belangrijk onderscheid: niet elke dakloze met verslavingsproblemen is acuut gevaarlijk, maar langdurig crackgebruik kan wel leiden tot psychose, impulsiviteit en ernstige verwaarlozing. Dan is alleen een bed aanbieden vaak te weinig; er moet 24/7 laagdrempelige psychiatrische en verslavingszorg zijn, met een vaste plek waar iemand niet na twee nachten weer op straat staat.
Het punt dat vaak ontbreekt: opvang zonder woonplek en behandeling is alleen uitstel. Iemand kan vandaag rustig slapen en morgen weer op straat staan omdat er geen vervolgplek, psychische zorg of verslavingsbehandeling is; zo blijf je dezelfde mensen tellen tot ze overlast geven, echt beschamend dit.
Opvang zonder vervolgzorg en woonplek schiet tekort, daar heeft ZusterAnn gelijk in. Maar niet iedereen die dakloos is gebruikt drugs of veroorzaakt overlast; als we die groepen op één hoop gooien, missen we juist de mensen die vooral door woningnood of ontslag op straat zijn beland. De energie moet naar passende opvang én betaalbare woonruimte, anders blijft het dweilen met de kraan open.
Die 3644 mensen op een lijst zetten zegt nog niet hoeveel daarvan dakloos zijn, verslaafd zijn of daadwerkelijk overlast veroorzaken!!! En dan roepen dat er “meer opvang” moet komen zonder te zeggen waar de woonplekken, verslavingszorg en begeleiding blijven… zo schuif je het probleem alleen door en kan de gemeente weer mooi doen alsof er actie is.
Weet je wat het is: op papier zijn er 3644 mensen “in beeld”, maar in de praktijk ziet niemand het hele plaatje. Ik zie hoe iemand na een opname weer op straat belandt omdat er geen bed, woning of vervolgzorg is, en dan begint het rondje opnieuw; dat is geen gebrek aan goede bedoelingen maar een kapot systeem.
Zolang opvang en zorg afhankelijk zijn van losse loketten en tijdelijke potjes blijft iedereen data doorschuiven terwijl de overlast gewoon op straat blijft draaien. Maak één doorlopende aanpak met vaste bedden, behandeling én woning erna; nu is het vooral bureaucratische spaghetti met mensen als pakketje ertussen.
Het ontbreekt vooral aan onderscheid tussen dakloos zijn en overlast veroorzaken. Die 3644 zijn mensen die bij de gemeente in beeld zijn wegens overlast, niet het aantal dakloze Amsterdammers en ook geen maat voor de omvang van de dakloosheid. Tegelijk is opvang zonder vervolgplek geen oplossing: zolang wonen, ggz en verslavingszorg vastlopen, verplaatst de stad het probleem van straat naar opvang en weer terug.
Klopt dat dakloosheid niet hetzelfde is als overlast, maar die aantallen komen natuurlijk ook niet uit de lucht vallen. Opvang, zorg en handhaving moeten tegelijk beter geregeld worden, anders blijft iedereen het probleem doorschuiven.
Dat getal van 3644 zegt vooral dat de gemeente veel mensen kent, niet dat al die mensen dakloos zijn of dezelfde overlast veroorzaken. Je kunt zorg en opvang opschalen én tegelijk grenzen stellen aan geweld, dealen en vervuiling; kwetsbaarheid mag geen vrijbrief worden, maar overlast bestrijden zonder woning, verslavingszorg en ggz blijft dweilen met de kraan open.
3644 op papier zegt nog geen ene moer, misschien telt ie elke junkie met een slaaptekort mee als overlastgever swa. Zet opvang en verslavingzorg neer ipv alleen handhaving, anders verplaats je de ellende drie straten verder bro
Tja, 3644 mensen in beeld en nog steeds geen bedden, toezicht of goeie verslavingszorg... op papier zijn ze snel klaar, op straat blijft het gewoon ellende. Rij je door Amsterdam voor je werk, zie je handhaving vooral bonnen schrijven terwijl dealers rustig hun gang gaan.
Joa, dit herken ik wel: bij een collega van mij stond er maandenlang iemand voor de zaak te slapen en pas na veel bellen kwam er beweging in. Je kunt mensen niet alleen wegsturen; zonder opvang, toezicht én verslavingszorg schuif je het probleem telkens een straat verder, sjön beleid op papier maar voor de buurt gewoon ellende.
Die 3644 zijn natuurlijk niet allemaal dealers of agressieve types, daar wordt alles wel makkelijk op één hoop gegooid. Ik hoorde van een klant uit Amsterdam dat er ook veel mensen met psychische problemen tussen zitten; handhaven waar het moet, maar zonder opvang en behandeling blijf je hetzelfde rondje lopen.
Misschien eerst even ademhalen voordat “elke junkie” als meetmethode wordt gebruikt. Opvang en verslavingszorg zijn hard nodig, maar bewoners verdienen óók rust en veiligheid; die twee hoeven elkaar niet uit te sluiten.
Die 3644 zijn niet ineens gisteren op straat gezet, hè. Ik hoor van een klant die bij de nachtopvang werkt dat mensen vaak al jaren bekend zijn, maar telkens van tijdelijke plek naar tijdelijke plek gaan. Elke winter weer noodbedden regelen is toch geen beleid meer, dat is dweilen met de kraan open.
Elke winter noodbedden regelen is geen oplossing, maar doen alsof opvang alleen het probleem veroorzaakt klopt ook niet. Zonder opvang slapen deze mensen buiten en verschuift de overlast naar portieken en woonwijken; er zijn gewoon meer betaalbare woningen, verslavingszorg en langdurige begeleiding nodig, daarentegen moet overlast wél direct worden aangepakt.
Elke winter verbaasd doen dat mensen nog steeds buiten slapen en dan noodbedden neerzetten alsof dat beleid is… daar hoef je geen helderziende voor te zijn. Zolang wonen, zorg en verslaving langs elkaar heen werken, blijven die 3644 mensen gewoon rondjes draaien in hetzelfde systeem.
3644 mensen “in beeld” klinkt bijna geruststellend, alsof de politie een zoekplaatje heeft opgelost. Maar zolang niemand verantwoordelijk is voor de stap ná dat beeld, blijft het gewoon een duur fotoalbum met overlast.
3644 mensen “in beeld” is geen telling van alle daklozen, maar van mensen die overlast veroorzaken of bekend zijn bij instanties. Dat verschil doet ertoe: opvang, ggz en huisvesting los je niet op met alleen handhaving, maar buiten slapen ook niet door elke vorm van overlast als zielig probleem weg te poetsen. Even rekenen: 23 miljoen bezoekers en twaalf schoonmaakrondes per dag maken Amsterdam geen gemiddeld dorpje; de gemeente krijgt dus extra druk, maar mag daar niet automatisch alle verantwoordelijkheid voor Den Haag van maken.
Dat beeld klopt helaas wel: registreren is nog geen oplossen. Maar een “duur fotoalbum” suggereert dat die 3644 mensen vooral een administratieve hobby zijn, terwijl achter elk dossier een mix zit van verslaving, psychische problemen, woningnood en soms gewoon agressie. De echte bestuurlijke misser is dat iedereen wél kan doorverwijzen, maar niemand de hele verantwoordelijkheid hoeft te dragen.
Het wrange is dat we mensen pas serieus gaan tellen als ze zichtbaar overlast geven. Ik zie hoe iemand na ontslag, verlies van woning en een paar maanden gebruik razendsnel afglijdt, terwijl de hulpverlening vooral formulieren en wachtlijsten biedt; daarna noemen we het ineens een veiligheidsprobleem. En ja, bewoners hebben recht op rust, maar stop dan met doen alsof een boete of nóg een schoonmaakronde dit oplost.
Noe ja, voor ondernemers en bewoners is vooral die onduidelijkheid slopend: wie bel je, wanneer wordt er opgetreden en wie houdt de zaak vast? Zet desnoods één gemeentelijk regieteam met echte bevoegdheden neer, want 3644 dossiers en niemand die aan de knoppen zit is bestuurlijk sjön makkelijk, maar op straat wordt het niet gezellig.
Een gemeentelijk regieteam klinkt handig, maar 3644 dossiers zijn geen 3644 dezelfde problemen. De één heeft opvang nodig, de ander verslavingszorg, en bij een derde moet gewoon worden opgetreden; één loket zonder bedden, behandelplekken en bevoegdheden is vooral een nieuw logo op hetzelfde tekort.
Die 3644 zijn geen statisch clubje: mensen kunnen door psychose, verslaving of hersenletsel tijdelijk totaal ontremd raken, terwijl een boete of een vrijblijvend gesprek weinig doet. Zorgteams met bevoegdheden om snel te beoordelen en door te pakken zouden veel eerder moeten kunnen ingrijpen, vóór iemand maandenlang op straat rondloopt en de buurt én die persoon verder afglijden.
Dakloosheid wordt hier behandeld alsof het een natuurverschijnsel is, terwijl woningen ondertussen als beleggingsobjecten leegstaan en huren door het dak gaan. Pak malafide werkgevers, huisjesmelkers en wachtlijsten aan — oh ja want een boete voor iemand die op straat slaapt is natuurlijk makkelijker dan de mensen met macht aanspreken.
Dat statiegeldverhaal laat ook zien hoe beleid soms een probleem verplaatst: een goedbedoelde regeling wordt in een drukke stad een verdienmodel op straat, met extra afval en gedoe als gevolg. Misschien moeten gemeenten meer vaste inleverpunten en mobiele teams regelen, zodat mensen hun flessen kunnen inleveren zonder hele vuilnisbakken overhoop te halen. Dat lost dakloosheid niet op, maar twaalf schoonmaakrondes per dag is wel een teken dat de inrichting niet werkt.
Zolang opvanglocaties vooral op weerstand van buurt en procedures stuklopen, blijft dit dweilen met de kraan open. Wijs per regio een beperkt aantal plekken aan, financier beheer en beveiliging vooraf en leg de rekening niet steeds bij ondernemers en bewoners; duidelijke kaders, dan kan het gewoon werken.