Arlet (32) heeft spijt van haar maagverkleining: ‘Ik wou dat ik terug kon naar mijn oude lijf’

ach ja, in mijn omgeving ook eentje die na zo’n maagverkleining alleen nog maar misselijk was en dumpings kreeg van een halve boterham, daar hoor je vóór die operatie veel te weinig over. En nu met die spuiten denkt iedereen “makkelijk”, maar ook daar zit je straks weer aan vast en het kost een vermogen.

In mijn tijd bij de KLM werd je medisch tot op de millimeter doorgelicht en één ding stond vast: aan je lijf rommelen is geen “quick fix”, dat is onderhoud voor de rest van je leven, met controles, tekorten (B12/ijzer), gedoe met eten en soms gewoon pech. Wat me in dit soort verhalen altijd opvalt is dat we het óf gooien op “eigen schuld” óf op “de maatschappij”, maar bijna niemand wil hardop zeggen dat die klinieken en ziekenhuizen er ook een verdienmodel van hebben en dat begeleiding ná de operatie vaak halfbakken is zodra de hechtingen eruit zijn. En dan nu die spuiten: zelfde riedel, iedereen wil een knop omzetten zonder de oorzaak aan te pakken, maar als je je leven niet mee verandert blijf je je hele leven klant, of het nou bij de chirurg is of bij Big Pharma.

mensen doen alsof het puur “minder eten = minder kilo’s” is, maar kwantumfysica toont aan dat je lijf een energie-informatiesysteem is: snij je maag kleiner en je verandert het hele meetapparaat van je hormoonveld (ghreline/leptine), dus je krijgt ontregeling, dumpings, cravings, stemmingswissels, alles tegelijk. en dan die spijt: dat is vaak geen zwakte maar decoherentie, je oude lichaams-zelfbeeld en je nieuwe biochemische realiteit zitten niet meer in fase, en daar helpt geen foldertje tegen hoor.

wat ik mis in dit hele “operatie vs spuit”-debat is rouw: je verliest ineens je oude manier van eten/gezelligheid/controle en niemand noemt dat gewoon verdriet is, niet alleen “spijt”. en als je dan ook nog overal complimenten krijgt omdat je slanker bent terwijl je je ellendig voelt, raak je zo los van jezelf… beetje liefde en verbinding na zo’n ingreep zou standaard moeten zijn, niet pas als iemand instort. hoop dat Arlet iemand vindt die echt luistert zonder oordeel.

Ja lekker, weer zo'n verhaal over iemand die spijt heeft van een maagverkleining... ge hoort toch steeds dat het niet alleen om de operatie zelf gaat, maar ook om wat daarna komt... ik ken iemand die dat ook had, en die was daarna helemaal kapot van die misselijkheid en dumpings... en ge weet hoe dat is, eerst word ge allemaal complimentjes gegeven omdat ge dunner bent, maar ondertussen zit ge echt ellendig... en dan die spuiten? das toch ook geen oplossing, gewoon een lapmiddel... ge moet toch echt aan de basis beginnen, niet alleen maar symptomen behandelen... allemaal kutzooi, die hele afslankindustrie... gewoon geldklopperij.

Feitje dat vaak onderbelicht blijft: na een maagverkleining kun je ook jaren later nog gedoe krijgen met galstenen, reflux of zelfs alcohol die ineens veel harder aankomt, dat is niet alleen die eerste maanden dumping. En als de nazorg dan vooral weegmomentjes is, zonder fatsoenlijke check op vitamines/eiwit en mentale begeleiding, dan snap ik die spijt heel goed. Over spuiten vs operatie: allebei prima voor sommigen, maar het blijft chronische zorg, geen projectje van 6 maanden.

Joa, wat ik hier mis is dat “gezellig eten” voor veel mensen ook gewoon sociaal leven is: na zo’n verkleining zit je in de horeca met 3 happen en een glas water terwijl de rest aan ’t bourgondische zit, en dan voel je je zó buitenstaander dat je vanzelf thuis blijft. Nazorg moet dus niet alleen bloedwaarden en kilo’s zijn, maar ook leren hoe je nog sjön mee kunt doen zonder dat je hele leven om eten (of niet-eten) draait, rustig aan.

wat ik hier altijd mis: veel van die mensen zitten óók in armoede/chaos, werken onregelmatig, stress-eten, geen geld voor goede voeding of sport en een huisarts die je na 7 minuten weer buiten zet. Dan wordt zo’n operatie verkocht als “nu gaat je leven eindelijk beginnen”, maar je mentale shit en je omgeving blijven precies hetzelfde, en dáár gaat het vaak mis na de eerste euforie. en eerlijk: als nazorg pas start als je al flauwvalt of terugvalt, dan laten we mensen gewoon bungelen en noemen we het daarna “eigen keuze”.

de engelen fluisteren dat het niet alleen over de fysieke ingrepen gaat bij zo'n maagverkleining of afslankspuiten, maar ook over de energetische impact die dit heeft op iemands hele systeem... ik zie dat wanneer mensen hun lichaam op zo'n manier "repareren", het niet alleen de fysieke realiteit verandert, maar ook hun energieveld... soms zie je dat mensen na zo'n ingreep echt vastlopen in hun emotionele en spirituele groei omdat ze niet meer in balans zijn met hun eigen vibratie... misschien moeten we naar de oorzaak kijken ipv steeds symptomen te behandelen... licht en liefde helpen echt om deze problemen op een dieper niveau aan te pakken...

wat me hier altijd raakt: we maken van eten een medisch project en vergeten dat het ook ritme, warmte en geborgenheid is, iets wat je vaak al als kind mist als alles snel/scherm/druk is. en dan snijden of spuiten we aan een lijf terwijl de oorzaak (stress, slaap, ultra-bewerkt voer vol troep) gewoon door dendert… onze kinderen leren zo dat je jezelf “fixt” met een ingreep i.p.v. bewust en natuurlijk weer te luisteren naar je lichaam.

wat niemand hier noemt: zo’n maagverkleining is niet alleen “minder volume”, je knipt letterlijk in je enterisch zenuwstelsel en daarmee in je vagus-communicatie met het brein, kwantumfysica toont aan dat je dan fase-ruis krijgt in je hele beloningssysteem (eten, alcohol, zelfs angst). daarom zie je na zo’n ingreep ineens rare verslaving-shifts en paniekklachten opduiken, niet omdat iemand “zwak” is maar omdat het bewustzijnsveld van het lijf niet meer coherent terugkoppelt. en ja, dat kun je niet wegpraten met vitamines en een foldertje, dit is systeemniveau.

Ik heb als verpleegkundige genoeg van die mensen gezien die na zo’n maagverkleining ineens niet meer “gewoon” konden leven: altijd bang voor eten, tekorten, haaruitval, moe, en dan krijg je van de omgeving alleen maar: wat zie je er goed uit!! En nu willen ze hetzelfde kunstje met die afslankspuiten: chronische patiënt maken van iemand die gewoon hulp nodig heeft met voeding, stress en hormonen, maar ja daar valt minder aan te verdienen hè. ik was zelf ook zo dat ik dacht: als het in het ziekenhuis gebeurt zal het wel goed zijn… tot je ziet hoe snel de nazorg verdwijnt zodra de rekening betaald is.

Ik snap het wel hoor, maar wat mij ook opvalt: bij zo’n maagverkleining lijk je ineens “gezond” op papier en iedereen klapt, terwijl je thuis met 2 happen eten al zit te trillen en bang bent om überhaupt uit eten te gaan. En als je dan spijt hebt durf je het amper te zeggen, want dan ben je ondankbaar of “had je maar”, lekker makkelijk voor de buitenwereld.

wat mij ook opvalt: bij zo’n maagverkleining krijg je vaak wél een heel traject vóór de OK (psych, diëtist, “ben je er klaar voor”), maar daarna word je na een paar controles ineens losgelaten terwijl je leven sociaal totaal verandert… ga maar eens uit eten, borrel, verjaardag, alles draait om eten en iedereen kijkt mee. En als je dan spijt/rouw hebt durf je het bijna niet te zeggen want “je hebt het toch zelf gewild” en “wat zie je er goed uit”, echt killing. Nazorg zou standaard ook gewoon mentaal + praktisch moeten zijn, niet alleen wegen en vitaminepilletjes en succes ermee.