‘Als je in je jeugd duizend keer een tik krijgt op dezelfde plek, dan ga je er later ook last van hebben’

dit is precies wat ik in den haag elke dag terugzie: mensen die zeggen “ik ben niet mishandeld hoor” en ondertussen zijn ze opgegroeid met eeuwig op eieren lopen, nooit troost, alleen presteren en stil zijn. dan sta je op je 35e ineens met paniek, pijn, verslaving of woede en iedereen roept dat je je “niet zo moet aanstellen”... ja joh, als je je hele jeugd emotioneel alleen hebt gestaan, dan is dat gewoon schade, punt. en ouders doen het vaak niet expres, maar laten we alsjeblieft stoppen met doen alsof alleen blauwe plekken tellen, want die onzichtbare tikken stapelen zich keihard op.

Ja jong, trauma is echt nie alleen “tik met de riem”, maar we moeten ook oppassen dat alles meteen trauma heet en ge er je hele leven op gaat leunen. Soms helpt het ook als huisarts/school gewoon eerder doorvraagt en dat ge als ouder leert sorry zeggen en dingen herstellen, want da mis ik hier: iedereen heeft een label, maar niemand maakt het nog goed.

en het lullige is: op werk zie je het zó terug, mensen die bij het kleinste feedbackgesprek al in de stress schieten of meteen “sorry sorry” gaan roepen omdat ze vroeger altijd moesten raden wat de bui was. en dan heb je een leidinggevende die denkt dat het gewoon ‘onprofessioneel’ is… nee, dat is jarenlang overleven, en daar helpt echt niet alleen een labeltje tegen maar ook fatsoenlijke begeleiding en een veilige werkvloer.

en dan gooien we onze kinderen vervolgens vanaf 3 jaar al in een ritme van haast, toetsen, schermpjes als zoethouder en ouders die “druk druk” zijn… dat is ook die duizend tikken, alleen dan netjes verpakt als normaal. misschien moeten we minder pillen/labels plakken en weer bewust ruimte maken voor echt contact, natuur, verveling en een voorspelbaar thuis, want dat stress-systeem van een kind is niet gemaakt voor dit hele systeem.

Vanuit mijn praktijk zie ik ook dat mensen het “trauma” pas snappen als je het uit het hoofd haalt en in het lijf zet: die duizend tikken worden letterlijk een zenuwstelsel dat altijd aanstaat, kaken vast, buik op slot, slecht slapen, en dan krijg je van de huisarts een pilletje of “minder stressen” mee… dat is westerse symptoombestrijding in optima forma. en wat ik mis in dit stuk is het stuk herstel: je kunt echt opnieuw veiligheid in je systeem bouwen met ademwerk, lichaamsgerichte therapie, reiki/aanraking, ritme, grenzen leren voelen, maar dat vraagt tijd en een omgeving die niet meteen weer aan je trekt. ouders hoeven niet publiek aan de schandpaal, maar laten we wel stoppen met doen alsof “niks aan de hand” neutraal is; emotionele afwezigheid heeft gewoon een energetische afdruk, klaar.

en iedereen focust op ouders maar die duizend tikken komen ook van school sportclub stage werkvloer overal waar “stel je niet aan” de standaard is en dan raar kijken dat half nl op zn 25e al opgebrand is rip