Zoon schrikt als politie aanbelt, maar achter voordeur speelt stil drama met zijn bedlegerige moeder

dit is precies dat stille gedoe waar niemand tijd voor heeft tot de tuin een oerwoud wordt en de buurman belt… we roepen altijd “eigen verantwoordelijkheid”, maar met een bedlegerige moeder en zo’n zoon die het niet meer trekt glipt het gewoon door alle mazen, triest eigenlijk. waar zijn wijkverpleging/maatschappelijk werk dan al die tijd geweest??

Ach ja, die zoon denkt vaak echt dat ie het “wel redt” tot je ineens niet meer slaapt en alles stinkt naar schaamte, dan doe je de deur gewoon niet meer open. en hulp vragen is tegenwoordig ook een dagtaak met formulieren en wachttijden, dan haak je af nog vóór de wijkverpleging überhaupt langskomt.

Ja goed, iedereen wijst naar “zorg” maar kijk ook ff naar die buurt: als je tuin een oerwoud is en niemand klopte eerder aan van joh gaat het wel? We zijn zo bang om ons te bemoeien dat het pas ineens politie is, dat is ook wel een beetje sneu voor iedereen.

Iedereen roept “waar was de zorg” maar niemand heeft het over die zoon: die zit waarschijnlijk al maanden in een soort overlevingsstand met slaaptekort en paniek en dan is aanbellen door de politie geen wake-up call maar een kortsluiting, maar goed we doen net alsof je in NL alleen maar even op een knopje “hulp” hoeft te drukken en dan rolt er vanzelf een wijkteam uit de brievenbus.

Dit soort situaties blijven terugkomen omdat iedereen in z’n eigen kokertje werkt: huisarts, wijkteam, thuiszorg, woningcorporatie, niemand “mag” iets delen tot het echt misgaat. Daarentegen kun je met één simpele meldroute en een vast contactpersoon per wijk al veel eerder schakelen, zonder meteen met politie op de stoep te staan. En ja, die zoon moet ook geholpen worden: respijtzorg en mantelzorgondersteuning zijn er op papier zat, echter in de praktijk is het vaak een doolhof en dan ben je te laat.

Weer zo’n geval waar het pas “urgent” is als de politie eraan te pas komt, maar ondertussen is er wél jarenlang geld voor vergaderen en loketten: wijkteam, Wmo, huisarts, thuiszorg, allemaal aparte potjes en niemand voelt zich eigenaar. En dan straks een spoedopname, schoonmaak, ontruiming en crisisplek à €300-€500 per dag, maar die ene uur per week preventief langsgaan “kan niet in het budget”… typisch boekhoudkundig dom beleid. Bovendien: als die zoon ook nog de rekeningen niet meer opent, loopt de huur/energie zo 3 maanden achter en dan is het drama compleet.

Ja maar luister, die verwilderde tuin is vaak niet “luiheid” maar gewoon dat iemand compleet vastloopt, en dan durf je de voordeur niet meer open omdat je bang bent dat je moeder meteen afgepakt wordt of dat je zelf “de schuld” krijgt… ik hoor dat zó vaak van klanten met mantelzorg: ze willen best hulp, maar ze zijn als de dood voor bemoeizorg en instanties, dus dan wordt het stil tot de politie ineens op de stoep staat.