Wielrenster Bredewold wint Ronde van Baskenland voor vrouwen

Mooi hoor, gewoon drie dagen je kop erbij houden en niet gek doen, dan pak je zo’n ronde. en dan zie je weer: die SD Worx-trein rijdt net zo strak als een duwstel met stroom mee, daar kom je als concurrent bijna niet tussen.

Leuk voor Bredewold, maar het blijft ook een beetje een “SD Worx-competitie”: wie daar zit, rijdt met een heel ecosysteem aan wattages, materiaal en koersinzicht om je heen. Enerzijds is dat gewoon topsport (beste ploeg wint vaak), anderzijds wordt het voor de rest bijna een sollicitatieronde: wie mag aansluiten, wie moet hopen op een lekke band op het verkeerde moment. En dat Baskenland “met kasseien” verhaal… kom op, dat klinkt als marketingtekst; het echte nieuws is dat vrouwenwielrennen nu zó professioneel is dat 21 seconden na drie dagen al als groot verschil voelt.

Ja die SD Worx-discussie snap ik wel, maar wat mij opvalt: Bredewold wordt altijd een beetje “die vrolijke sprintster” genoemd en ondertussen rijdt ze gewoon drie dagen strak en blijft ze uit de ellende in dat Baskische gedraai, dat is óók kwaliteit hoor. hoorde van een klant die zelf koerst dat in San Sebastián die afdalingen echt link zijn als je moe bent, dan win je zo’n ronde niet met alleen goeie fietsjes maar met een koel koppie.

mooie zege hoor, maar wat ik altijd mis in die “wattages en materiaal” discussie: die vrouwen rijden drie dagen lang op een messcherpe focus, en dat is gewoon zenuwstelselwerk. Vanuit mijn praktijk zie je dat topsporters die winnen vaak niet per se de sterkste benen hebben, maar het meest gereguleerde systeem: adem laag, blik zacht, niet meegesleept door stress in zo’n Baskisch gedraai. Als ploegen dat holistisch zouden trainen (recovery, slaap, prikkelmanagement) ipv alleen harder/meer, dan krijg je minder valpartijen en meer echte koers, en ja dan blijft 21 seconden ineens ook gewoon “energie in balans” en niet alleen geluk of geld.