Voetbaltrainer filmde volgens OM honderden kinderen in kleedkamers

Duizenden foto’s tussen 2010 en 2025 en niemand die ooit dacht: hé wat doet die vent daar met z’n telefoon in de kleedkamer?? Bij ons op de bus heb je al gezeik als je een dashcam verkeerd hangt, maar bij kinderen “toezicht” is dan weer op goed vertrouwen, bizar.

bij ons in de salon hoor je ook van die ouders: “ja de trainer is zo’n leuke man, helpt altijd” en dan durft niemand wat te zeggen als-ie weer met die telefoon staat te hannesen… clubs moeten gewoon keihard regel hebben: geen mobiel in kleedkamer punt, en ouders niet zo bang zijn om eens lawaai te maken als iets niet klopt.

Feit is dat dit voor veel jongens niet pas achteraf “vies” is, maar jaren later ineens terugkomt als schaamte, angst of gedoe met douchen/sporten, dat zie ik in de spreekkamer vaker dan mensen denken. clubs moeten gewoon harde regels: geen telefoons in kleedkamer, punt, en als je kind erover begint meteen serieus nemen, niet wegwuiven met ach hij is zo’n fanatieke trainer. En ja, ook hulp aanbieden aan die kids, want juridisch gelijk krijgen helpt je hoofd niet automatisch.

En dan straks weer zo’n clubbestuur dat zegt “ja we hadden geen signalen” terwijl iedereen weet dat die kleedkamer een doorloopstraat is van ouders, leiders, schoonmaak, noem maar op. Zet gewoon één simpele regel neer: geen telefoons in de kleedkamer, punt, en als je toch met dat ding staat te hannesen lig je er meteen uit, maakt mij niet uit of je “even de teamfoto” wou maken.

Wat mij hier ook opvalt: in het artikel wordt art. 139c genoemd als “kinderporno”, maar stiekem filmen in een kleedkamer valt vaak óók/juist onder heimelijk vervaardigen van beelden (139f) en het bezit/verspreiden hangt heel erg af van hoe expliciet het is. Dat klinkt als juridisch geneuzel, maar het bepaalt wel of zo’n zaak straks stukloopt op “net niet expliciet genoeg” terwijl de schade voor die kids gewoon 100% echt is. En die cloud-opslag… hoeveel clubs hebben überhaupt beleid dat vrijwilligers geen teamspul op privé-telefoon/Google Drive zetten, laat staan controles daarop?

Wat veel mensen niet weten: dit soort “stiekem gefilmd” gebeurt vaak zónder dat kids het meteen als misbruik labelen, maar je ziet later wel stressreacties (niet meer willen douchen, buikpijn voor training, ineens stoppen met sport) en dan zegt iedereen “raar, puberteit zeker”. Overigens moeten clubs niet alleen regels maken, maar ook een laagdrempelig meldpunt buiten de club regelen, want als je melding bij het clubbestuur belandt waar z’n maatjes zitten, gebeurt er precies niks. En misschien ook eens stoppen met die teamapps/privé-clouds van trainers voor foto’s van kinderen, dat is een datalek-wachtkamer.

Dit gaat ook over de cultuur bij clubs: ouders worden vaak vriendelijk weggezet als “lastig” als je vragen stelt, terwijl je juist wil dat er iemand is die durft te zeggen: waarom ben jij hier eigenlijk, en waar is de tweede volwassene. Echter als je echt iets wil veranderen, maak het melden laagdrempelig en extern (niet bij het eigen bestuur), want anders blijft iedereen bang voor gedoe langs de lijn en gaat het weer 15 jaar “per ongeluk” mis.

Vanuit mijn praktijk: dit soort dingen slaat niet alleen op “privacy” maar op het zenuwstelsel van die jongens, want als je in een kleedkamer (waar je je juist veilig/ongezien moet kunnen voelen) bespied wordt, dan gaat je lijf in een soort constante waakstand en dat komt er soms pas jaren later uit als schaamte, woede of niet meer kunnen douchen met anderen. en ja, straf en regels zijn nodig, maar clubs moeten óók meteen iets aanbieden dat helpt ontladen en weer gronding geeft (trauma-sensitieve begeleiding, desnoods yoga/ademwerk) want anders blijft die vieze energie gewoon in zo’n team en gezin hangen, ook als die man allang veroordeeld is.

wat mij vooral dwars zit: iedereen doet nu alsof dit “in de kleedkamer” gebeurt en klaar, maar die filmpjes zwerven straks 15 jaar later nog rond in appgroepjes en cloudtroep en dan mag zo’n jongen elke keer weer opnieuw “toevallig” geconfronteerd worden. en ondertussen mogen clubs wel roepen dat ze geschokt zijn, maar als je als ouder 1 keer een rare vibe meldt ben je meteen de zeikerd die de vrijwilliger wegjaagt, ja zo hou je het systeem dus lekker stil hè.

wat mij hier echt woest maakt: die kids gaan straks naar bureau, moeten “verklaren”, ouders in paniek, en ondertussen is er vaak nul laagdrempelige hulp geregeld omdat iedereen eerst op de strafzaak zit te wachten. Ik zie het dagelijks: schaamte en “ik heb niks gedaan toch?” vreet zich vast, en als club/KNVB dan alleen met regels en commissies komt maar geen fatsoenlijk meldpunt + nazorg in de wijk regelt, laat je die kinderen weer zelf de rotzooi opruimen. En ja, zo’n trainer kon dit 15 jaar doen omdat niemand durfde te zeggen: gast, weg uit die kleedkamer NU.

Feit is dat je na zoiets niet alleen naar straf en regels moet kijken, maar ook naar de nazorg: veel kids gaan niet spontaan “ik wil hulp”, die krijgen buikpijn, slaapproblemen of willen ineens niet meer douchen/sporten en dan denkt iedereen dat het pubergedoe is. Clubs zouden bij dit soort zaken actief ouders informeren waar je terechtkunt (huisarts, Veilig Thuis, slachtofferhulp), en niet pas maanden later als de mediahype weg is. En ja, als het 15 jaar kon doorgaan, dan was het niet alleen één vieze man, dan was het ook jarenlang wegkijken.

Hier op het land: al dat “geen mobiel in de kleedkamer” is leuk, maar wie handhaaft dat op zaterdag als het één grote vrijwilligersbende is en iedereen denkt dat een ander wel oplet. Maak het simpel: omkleden = alleen spelers, en een vaste ouder/vertrouwenspersoon staat buiten de deur en loopt pas naar binnen als er echt wat is. En stop met dat gedoe dat trainers “even snel” teamfoto’s of appfilmpjes maken, dat kan prima op het veld, klaar.