'Veel steden doen te weinig tegen te dure studentenkamers'

Een student die de wettelijke huurprijs niet kent, staat tegenover een verhuurder die de regels wél hoort te kennen. Gemeenten moeten daarom niet wachten op losse meldingen, maar actief advertenties controleren en huurders helpen hun recht te halen; anders blijft handhaving vooral een papieren werkelijkheid.

Studenten worden hier behandeld als makkelijke melkkoeien: jong, weinig tijd en bang om hun kamer kwijt te raken. Gemeenten zouden niet alleen boetes moeten uitdelen, maar ook betaalbare woonruimte en hospitakamers veel eenvoudiger moeten maken; anders blijft onze woningmarkt jongeren leren dat uitbuiting er gewoon bij hoort.

Het wrange is dat studenten vaak pas na maanden procederen hun geld terug kunnen krijgen, terwijl de verhuurder intussen gewoon de volgende huurder zoekt. Maak handhaving daarom zichtbaar en snel: flinke boete per kamer en openbaar welke panden fout zitten, anders blijft die wettelijke huurprijs een foldertje voor de bühne.

Het rare is dat gemeenten blijkbaar pas in beweging komen als een huurder zelf de strijd aangaat. Die drempel is juist het probleem: student weg, nieuwe huurder erin en de rekening blijft liggen bij degene die wél netjes betaalt. Controleer gewoon steekproefsgewijs de bekende kamerpanden, daar hoef je geen detective voor te zijn.

Die 97 procent in Amsterdam klinkt schokkend, maar een advertentieprijs is nog geen definitieve huurprijs: de puntentelling kan afhangen van oppervlakte, voorzieningen en servicekosten. Dat neemt niet weg dat gemeenten met steekproeven en duidelijke informatie veel kunnen doen, want studenten gaan zelden procederen tegen hun verhuurder als hun hele woonplek daarvan afhangt.