Van schoenendozen tot 250 miljoen dollar: zo werd Christopher Nolan zelf het grootste filmmerk van Hollywood

Van schoenendozen naar 250 miljoen is gewoon de natte Hollywood-droom: doe alsof je “kunst” maakt, bouw een mystiek aura met dreunmuziek en tijdsprongen, en uiteindelijk ben je zelf het product met een prijskaartje, maar goed als ik in m’n kroeg een biertje zo zou opbouwen als een Nolan-film staat iedereen na 20 minuten nog steeds te wachten op de clou.

Juridisch gezien is Nolan vooral een merk omdat hij z’n “final cut” en backend de facto contractueel heeft dichtgetimmerd: geen test-screenings die de film kapot knippen, stevige winstdeling en marketingcontrole, mits hij levert. Studio’s betalen dat omdat zijn naam financieringszekerheid is richting bioscopen en internationale pre-sales; dat is gewoon risicomanagement, niet mystiek. En dat “moeilijke films” verhaal: het zijn high-concept puzzels met een blockbusterjas, dus het publiek krijgt event-cinema én het gevoel dat je niet dom bent.