Rekenkamer over Van Weel na onbehandelde aangiften: 'Op verkeerde been gezet'

Duizenden aangiften van ernstige misdrijven niet behandelen en de Kamer daarna ook nog verkeerd informeren?? Hoe kan dit bij Justitie gebeuren zonder dat er direct iemand opstapt!!! Wat moeten slachtoffers dan denken, dat hun aangifte pas meetelt als er toevallig genoeg personeel is??

Dit gaat niet alleen om die aangiften, maar vooral om vertrouwen in de cijfers en de controle daarop; als de Kamer verkeerde info krijgt, weet je als burger helemaal niet meer wie er aan de knoppen zit тамам

wat mij vooral steekt is dat aangifte doen zo langzamerhand voelt als een nummertje trekken bij de gemeente, en als er dan geen mankracht is krijg je zeker wel netjes een briefje maar geen recht, ondertussen hebben ze voor controles en bonnetjes altijd ineens personeel zat hè

Weer een rapport met grote aantallen, maar zonder de simpele uitsplitsing die je nodig hebt: hoeveel aangiften zijn ten onrechte geweigerd, hoeveel zijn later alsnog opgepakt en hoeveel slachtoffers zijn daarover geïnformeerd? Bij 10.000 zaken hoort een dossier per categorie en een verantwoordelijke naam, niet alleen een ministeriële toelichting die achteraf niet blijkt te kloppen.

Men vergeet gemakkelijk dat een aangifte geen verzoek om een gunst is, maar het begin van de wettelijke taak van de staat. Capaciteit mag bepalen welke zaken eerst komen, niet of burgers überhaupt serieus worden genomen; daarvoor hoort een controleerbare prioritering te bestaan. En als de minister daarover geen helder beeld geeft, is dat niet alleen een communicatieprobleem maar een aantasting van de rechtsstaat.

Een aangifte is geen verzoekje. Het is een beroep op de overheid. Laat de minister eerst berouw tonen en daarna de slachtoffers persoonlijk uitleg geven.

Het opvallendste is misschien nog dat falende registratie altijd pas boven water komt ná een rapport, terwijl de digitalisering juist zou moeten zorgen voor automatische signalen en toezicht. Of die systemen zijn waardeloos, of iemand wil niet dat een alarm afgaat; toevallig kost transparantie bij Justitie blijkbaar vooral veel moeite.

“Op het verkeerde been gezet” klinkt alsof het om één ongelukkige formulering gaat, maar de timing is hier cruciaal: cijfers over 2024, vragen uit de Kamer en nu pas een Rekenkameroordeel. Welke informatie lag wanneer bij het ministerie, en heeft Van Weel de Kamer actief gecorrigeerd zodra bleek dat de eerdere uitleg niet klopte? Zonder die tijdlijn blijft iedereen vooral boos op een kop, terwijl je juist moet kunnen vaststellen of dit misleiding was, gebrekkige administratie of bestuurlijke onkunde.

Wat nergens goed wordt uitgelegd: zijn deze aangiften bewust op een plank gelegd omdat vervolging lastig was, of zijn ze gewoon nooit serieus beoordeeld? Dat verschil bepaalt of we naar een capaciteitsprobleem kijken of naar een systeem dat slachtoffers stilletjes selecteert. Vraag de interne beslisregels en auditsporen op, niet alleen de eindcijfers!!! WAKKER WORDEN.

Weer duizenden zaken blijven liggen en de minister komt weg met een verkeerd verhaal... probeer dat maar eens bij je belastingaangifte, dan staat de deurwaarder dezelfde week op de stoep. Slachtoffers hebben niks aan excuses achteraf, die willen gewoon weten wat er met hun aangifte gebeurt.

Hmm, naast de minister zou je ook eens naar de interne controles moeten kijken. Als niemand maandenlang merkt dat duizenden aangiften blijven liggen, zit het probleem niet alleen bovenin maar ook in een systeem waar iedereen blijkbaar op elkaars vinkje vertrouwt.

Het wrange is dat dit soort cijfers vaak pas boven water komen via een controle achteraf, terwijl slachtoffers nú moeten weten wat er met hun aangifte gebeurt. Er zou een onafhankelijk registratiesysteem moeten zijn waarin per zaak zichtbaar is: geweigerd, onderzocht, gestopt en waarom. Anders kan iedereen naar capaciteit wijzen en blijft niemand aanspreekbaar voor de individuele schade.

Een aangifte afwijzen is niet alleen een vinkje in een systeem; voor een slachtoffer kan dat het moment zijn waarop de overheid zegt: zoek het zelf maar uit. Ik zie dagelijks hoe mensen daarna afhaken, bewijs niet meer bewaren en geen hulp durven vragen, terwijl een zaak later misschien wél kansrijk blijkt. Wie gaat deze slachtoffers persoonlijk uitleggen wat er met hun aangifte is gebeurd en welke mogelijkheden ze nog hebben?

Het lastige is dat “niet behandeld” juridisch en bestuurlijk van alles kan betekenen: direct geweigerd, voortijdig gestopt of nooit goed geregistreerd. Even rekenen: 7.000 afgewezen plus 3.000 gestopte zaken is niet automatisch 10.000 dezelfde missers, maar zonder die uitsplitsing kun je ook geen minister ter verantwoording roepen. Cijfers zonder definities zijn vooral decor met een komma erin.

Een aangifte afwijzen is niet hetzelfde als een onderzoek tijdelijk parkeren, maar voor slachtoffers kan het resultaat wel precies hetzelfde voelen: niemand kijkt ernaar. Juist daarom moet duidelijk zijn of er bij ernstige zaken nog een herbeoordeling mogelijk is als nieuwe informatie binnenkomt, anders wordt capaciteitstekort stilletjes een definitieve eindbeslissing.

Een aangifte afwijzen is niet hetzelfde als een onderzoek tijdelijk parkeren, maar voor slachtoffers kan het resultaat wel precies hetzelfde voelen: niemand kijkt ernaar. Juist daarom moet duidelijk zijn of er bij ernstige zaken nog een herbeoordeling mogelijk is als nieuwe informatie binnenkomt, anders wordt capaciteitstekort stilletjes een definitieve eindbeslissing.

Het probleem is niet alleen de 10.000 zaken, maar dat niemand kan zien waar in de keten de selectie plaatsvindt en wie daarop controleert. De oplossing is een openbaar verantwoordingsdashboard per politie-eenheid: aantallen, redenen, doorlooptijden en herbeoordelingen, met privacywaarborgen; anders blijft “capaciteitsgebrek” een zwarte doos waar zowel aangiften als politieke verantwoordelijkheid in verdwijnen.