Oud-Dichter des Vaderlands Lieke Marsman (35) overleden aan gevolgen van kanker

35 is echt idioot jong, en zij was juist iemand die woorden gaf aan wat je zelf niet eens durft te denken. Kanker blijft zo’n oneerlijke “randomizer” in het systeem: je kunt nog zo slim, creatief of lief zijn, het boeit ‘m niks.

Nou zeg, 35… ik hoop echt dat haar werk niet meteen “even een weekje in het nieuws” is en dan weer wegzakt, want juist zulke stemmen maken taal minder leeg. En als je ziet hoe weinig er vaak is voor zeldzame kankers qua onderzoek en steun, dan voelt het extra wrang toch?

en straks weer overal die quotes op insta met een beige filter en niemand die nog een bundel koopt of de bibliotheek inloopt dus ja eer haar dan ff door haar werk echt te lezen ipv alleen rouwen als content rip

35 en dan al zóveel moeten inleveren… dat raakt me vooral als moeder, want onze kinderen voelen feilloos of volwassenen nog durven kijken naar kwetsbaarheid of dat we het meteen wegpoetsen met “sterk” en “inspirerend”. Misschien haar werk juist in de klas/bieb leggen en het gesprek voeren over lijf, angst en sterfelijkheid, bewust en natuurlijk, niet alles medisch wegmanage’n alsof het systeem alles kan fixen.

Triest, maar dat “ondersteuning voor kunstenaars met ernstige ziekte” klinkt meteen alsof er een aparte loketregeling moet komen. De vraag is eerder: waarom is onderzoek naar zeldzame kankers nog steeds zo de facto afhankelijk van fondsenwerving en media-aandacht, in plaats van structurele financiering mits er medische noodzaak is. En praktisch: uitgeverij/erfgenamen moeten nu wel strak zitten op rechten en exploitatie, anders wordt haar werk straks overal “gequote” zonder dat er iets terugvloeit.

Vanuit mijn praktijk: bij dit soort berichten zie je meteen dat iedereen óf in “medisch fixen” schiet óf in mooie woorden, maar bijna niemand durft te zeggen dat een ziek lichaam ook een energetisch rouwproces is dat je niet wegscant of wegbehandelt. Marsman schreef juist vanuit die rauwe aanwezigheid, en dat is misschien het pijnlijkste: westerse zorg kan heel veel snijden/chemo’en, maar is zó slecht in ruimte maken voor angst, woede, zinloosheid, en toch blijven voelen. lees haar niet als “inspirerend verhaal”, maar als iemand die je dwingt om weer heel te worden met wat kapot en eindig is, ook al wil je hoofd dat niet.