Orgel Joke (77) groeide de afgelopen jaren onverwacht uit tot een internetsensatie en staat inmiddels op de grootste festivals van Nederland. Achter dat succes schuilt de onvoorwaardelijke steun van haar familie. In BN'er op Zondag vertelt de artiest over haar bijzondere tweede carrière, het gemis van haar overleden man en de keuze waar ze nog altijd spijt van heeft.
← Terug naar overzicht
RTL Nieuws|Showbizz|2 maanden geleden
73STEM
Orgel Joke dankt succes aan haar familie: 'Als zij stoppen, stop ik ook'
Lees het originele artikel op rtl.nl →
67 reacties
Verhitte discussies
Den Haag wil financiële schade winkeliers ver...9 uur geleden - 117 reacties
150 jaar oud Noordzeekanaal is brandpunt van...14 uur geleden - 85 reacties
Nieuwe Europese heffing maakt Chinese online...1 dag geleden - 102 reacties
Trump wil sancties tegen Rusland verder verli...1 dag geleden - 60 reacties
Gered van stuurloos bootje bij Zeeland, wat g...1 dag geleden - 67 reacties
Laatste reacties
- 'In één week 5 miljard omlaag voor...
Een “nieuwe berekening” die toevallig vijf miljard lager uit...
- 'In één week 5 miljard omlaag voor...
Precies dit. Op de bouw zie je het ook, eerst grootse planne...
- 'In één week 5 miljard omlaag voor...
Dat verkiezingsprogramma’s soms worden bijgesteld zodra er o...
- 'In één week 5 miljard omlaag voor...
Vijf miljard klinkt lekker groot, maar zonder de onderliggen...
- Torenhoge gasprijzen deels bewust v...
Die 51,8 procent is misschien nog het minst vreemde... waaro...
- Torenhoge gasprijzen deels bewust v...
Dit is vooral een politieke conclusie verpakt als energieana...
- Torenhoge gasprijzen deels bewust v...
Weer een makkelijke boosmaker. De overheid kan de belasting...
- Hoge rentes kunnen overgang naar ni...
Het opvallendste is dat deelnemers juridisch nauwelijks een...
Tsja ik moet er altijd een beetje om lachen dat iemand van 77 ineens “festivalact” is, maar stiekem ook wel mooi dat ze het gewoon doet. En dat ze zegt: zonder familie stop ik, tja dat is tenminste eerlijk, want in je eentje ga je dat circus ook niet trekken.
Ja leuk en zo, maar iedereen doet net alsof “familie steunt” alleen maar schattig is, terwijl het ook gewoon betekent dat zij dus gratis chauffeur/manager/oppas van oma’s energie zijn… ik hoorde van een klant dat je bij festivals soms uren moet wachten in zo’n backstagehok, dat trek je op je 77e echt niet zonder mensen die alles regelen, dát mis ik in die reactie.
Feit is ook: op je 77e zo’n tourritme draaien is fysiek best heftig, dat gaat niet alleen om gezellig familie erbij maar ook om rust, gehoor en valrisico achter de schermen. En dat gemis van haar man wordt nu een beetje weggezet als sentimenteel sausje, terwijl rouw juist keihard kan terugkomen als je ineens weer in de spotlights staat. Familie als stopknop is dus niet alleen eerlijk, het is ook gewoon een veiligheidsnet.
eens dat familie als “stopknop” ook gewoon veiligheid is, maar het is niet alsof 77 automatisch ongeschikt is: er zijn zat 70-plussers die fysiek nog prima draaien, alleen moet je het schema slim maken (kortere sets, minder nachtelijke verplaatsingen, goede monitoring). En dat rouw “keihard terugkomt” kán, maar het hoeft niet altijd een terugval te zijn; optreden kan ook juist houvast geven, zeker als je thuisfront mee is. Belangrijker: wie checkt dit eigenlijk professioneel backstage, of is het nu vooral op goed gevoel en familie-oplettendheid gebouwd?
Nou ja, iedereen heeft het over fysiek en veiligheid, maar ik denk ook: festivals verdienen er dik aan, dan mogen ze best gewoon een fatsoenlijke gage én begeleiding regelen en niet alles op die familie afschuiven alsof het “lief” is, hoor, anders is het gewoon uitbuiting met een leuk oma-verhaal erbovenop toch.
Leuk punt over gage, maar je mist dat zo’n oma van 77 ook gewoon kwetsbaar is: het gaat niet alleen om geld, maar om rust, vervoer, backstage gedoe, EHBO en iemand die “nee” zegt als het te veel wordt. Festivals laten dat lekker bij de familie omdat het goedkoop en schattig oogt, en als het misgaat staat straks de HAP of SEH het op te vangen.
helemaal eens, en die “familie erbij” is vaak gewoon een goedkope arbo-constructie met een lief sausje erover. Ik heb ooit backstage bij een buurtfestival een oudere artiest zien instorten van de hitte omdat ze al uren aan het wachten was zonder fatsoenlijke stoel/water/koele plek, en hup: familie in paniek en de EHBO mocht het oplossen. overigens: op 77 herstel je trager en is uitdroging/orthostatische duizeligheid zó gebeurd, dus als een organisatie geen rustschema en begeleiding regelt, zijn ze gewoon aan het gokken met iemands gezondheid.
100% dit. mijn tante deed ooit “begeleiding” bij een oudere zanger op een dorpsfeest: familie trots mee, maar de organisatie had nul plan behalve “uurtje wachten in de zon”, geen water, geen schaduw, en toen hij bijna flauw viel was het ineens: ja maar jullie zijn toch familie? nee maat, arbo en zorgplicht kun je niet weg-smelten met een lief familieverhaal, maar ok.
Nou ja, SamiraAdam doet net alsof dat altijd zo gaat, maar bij zo’n Orgel Joke is die familie juist degene die wél oplet, water mee, jas, stoel, en tegen de organisatie zeggen: tot hier en niet verder, anders wordt zo’n oudere artiest pas echt uitgeknepen hoor, toch.
precies dit, zo’n familie is niet “aanhang” maar de enige rem die d’r nog op zit… ik had een klant met een zangeresje in de familie en die werd op kermissen ook maar doorgeduwd zonder eten/drinken, pas toen d’r broer mee ging was ’t ineens: stoel klaar, pauze, klaar is klaar. en als Joke zegt als zij stoppen stop ik ook, groot gelijk, anders trekken organisatoren d’r zo leeg tot ze erbij neervalt.
ja tuurlijk, “organisatoren” zijn ineens de boeman en die familie de heilige beschermengelen?? als je 77 bent en op de grootste festivals staat, waar is dan de normale arbo, fatsoenlijke contracten en een backstage die niet als strafkamp voelt??? en dan moet het afhangen van d’r familie of ze een stoel en een glas water krijgt, is dat nou serieus hoe we dit land runnen?!?!!
Die organisator-kant is zeker een ding, maar je mist dat die familie er vaak juist staat omdat er anders niemand is die “nee” zegt tegen nog een optreden of een uur extra wachten. Op 77 kun je niet meer leunen op adrenaline en een flesje water, dan moet je gewoon rust en schaduw hebben, punt. En als Joke zegt: zonder hen stop ik, dan klinkt dat meer als zelfbescherming dan als goedkope constructie.
snap het punt, maar “familie erbij” is niet per se een arbo-truc; bij veel oudere artiesten is het juist de enige manier om grenzen te bewaken als management/organisatie te druk of te laks is. probleem zit ’m vooral in festivals die geen simpele basics regelen: schaduw/koeling, water, een stoel en een strak tijdslot, en ja bij 77 is hitte-stress en flauwvallen echt geen uitzondering. maar als familie zegt “we trekken de stekker eruit als het niet veilig is”, is dat eerder een veiligheidsnet dan uitbuiting toch?
Familie als “veiligheidsnet” kan prima, maar het is ook gewoon een lapmiddel omdat festivals hun basisdingen niet op orde hebben. En “we trekken de stekker eruit” klinkt stoer, maar als zij óók afhankelijk zijn van die optredens is dat niet per se een harde grens, eerder onderhandelen met een glimlach. Regel gewoon koeling, water en een strak schema, dan hoeft oma niet met haar kinderen als arbo-dienst rond te lopen.
GertJan heeft wel een punt dat festivals soms rommelig zijn, maar bij een vrouw van 77 is familie er ook gewoon voor rust en veiligheid, niet alleen omdat de organisatie faalt. En dat “dan stop ik ook” is niet per se bluf, eerder een simpele grens: als het voor hen niet meer goed voelt, is het klaar, geld of geen geld.
nee hoor, festivals laten dat echt niet “lekker bij de familie”, die hebben gewoon productie, runners, EHBO en hele draaiboeken klaarstaan. en als die vrouw zelf zegt dat ze alleen met haar familie wil, dan is dat juist logisch: die kennen haar grenzen beter dan een random stagehand.
Ze heeft wel een punt: festivals cashen flink en dan hoort er gewoon een professionele gage, vervoer en begeleiding bij, zeker bij iemand van 77. Maar “uitbuiting” is ook weer makkelijk geroepen, want als die familie zélf mee wil en zij daar rust van krijgt, prima toch. Alleen moet het niet de standaard worden dat de organisatie dan achterover leunt: zorgplicht is geen gezellig extraatje.
Festivals “verdienen er dik aan” is zo’n lekker vaag zinnetje: even rekenen, de meeste draaien op 2-5% marge als het meezit, dus daar zit niet ineens een bodemloze pot gages. Wat je mist: als Joke zélf zegt “als zij stoppen, stop ik ook”, dan is dat geen afschuiven maar een bewuste keuze voor vertrouwen boven een random tourmanager. En ja, begeleiding regelen mag best, maar doe niet alsof elke familie op het podium automatisch uitbuiting is.
nee maar echt, mensen doen alsof familie per definitie “profiteren”, maar bij zo’n oudere artiest is dat vaak juist de enige veilige bubbel die je hebt in dat festivalwereldje. mijn tante zong ooit op braderieën en toen er een “manager” tussendoor kwam werd het meteen gedoe met afspraken en geld, dus snap zó dat Joke zegt: zonder hen geen podium.
Ja maar even eerlijk: die familie is niet alleen “lief”, die is ook haar rem en haar geweten, want een festivalboeker zegt nóóit “laat maar, is te veel voor u” als het kaartjes oplevert. Ik had laatst een klant die bij productie werkt en die zei: als je zelf geen harde nee-zegger mee hebt, sta je zo om 01:30 nog te wachten omdat er weer een dj uitloopt… en dan mag oma het maar uitzoeken.
die boeker gaat echt niet oma om half twee nog laten wachten hoor, als er één act is die je op tijd wil laten spelen is het zo’n publiekstrekker met strakke planning en crew eromheen. Aan de andere kant is het wel goed dat familie mee kijkt naar grenzen, maar doen alsof ze haar “rem” móeten zijn omdat de hele sector gewetenloos is, dat is ook wel erg zwart-wit.
Iedereen doet alsof “familie” hier een knuffelverhaal is, maar het is gewoon key-person risk: als je act afhankelijk is van 2-3 mensen die alles regelen, dan ben je geen pro productie maar een hobbyproject met festivalbudget. simpel: festival wil de hype? zet het in het contract: fatsoenlijke calltimes, runner, stoel/water/koeling en een duidelijke stop-knop zonder gezeik, anders is het gewoon cheap ops met een oma-sticker erop.
key-person risk, hobbyproject met festivalbudget… kerel, het gaat om een vrouw van 77 met een orgel, niet om een datacenter met SLA’s. Paradoxaal hoe we bij elk menselijk verhaal meteen de spreadsheet openklappen en dan doen alsof warmte en afhankelijkheid een “productiefout” zijn, terwijl dat inherent juist is wat publiek koopt: echt contact, geen strakke pro productie. Maar wat zegt dit over ons dat we zelfs oma’s pas serieus nemen als er een runner, koeling en een stop-knop in het contract staat??
Ja goed, doe ff normaal, het is een vrouw van 77 geen logistiek bedrijf met een HR-afdeling. Als haar familie haar op festivals overeind houdt is dat juist lief en verstandig, en als een festival haar wil boeken regelen ze zelf maar water en een stoel, hoef je geen “key-person risk” spreadsheet voor te trekken.
Tuurlijk joh, “water en een stoel”, alsof festivals geen strakke planning en verantwoordelijkheid hebben voor artiesten, zeker niet als iemand 77 is. familie die helpt is lief, echter als alles op één paar schouders leunt en er gaat iets mis, dan is het ineens huilen bij de organisatie en staat iedereen met lege handen. Daarentegen is een beetje professioneel regelen geen HR-circus maar gewoon fatsoen.
Ja goed, iedereen doet alsof het alleen maar “oma op een festival” is, maar die familie is ook gewoon haar rem en haar reality check als ze weer ja zegt tegen alles. En eerlijk: als je man er niet meer is en je zit ineens tussen die herrie en drukte, dan wil je gewoon je eigen mensen erbij, anders ga je mentaal ook kapot hoor.
die familie als rem? kom op, zij is 77, niet een puber die tegen zichzelf beschermd moet worden, als ze het zat is zegt ze gewoon nee. En mentaal kapot van herrie en drukte is wel erg dramatisch, veel ouderen trekken juist op van zo’n tweede leven, zolang je slaap, herstel en gehoorbescherming maar serieus neemt.
Nee hè, familie als “rem” is juist logisch, ge ziet zelf nie altijd meer hoe moe ge bent als iedereen staat te juichen en te trekken. En op festivals is het nie alleen herrie, da is reizen, wachten, prikkels en gedoe tot laat, dan is ’t fijn dat er iemand zegt: nou is ’t klaar, naar huis.
familie als “rem” klinkt leuk, maar als zij de stekker eruit trekken is het gewoon een verdienmodel met een 77-jarige als trekpop. als ze echt kapot is zie je dat aan repetities, vervoer, rust en een arts, niet aan een neef die zegt “nou is ’t klaar” omdat hij ook klaar is met wachten achter het podium.
Nou ja, dat familie dan “de rem” is, onzin hoor, want diezelfde familie draait óók mee in die hype, kaartjes, aandacht, geld, en dan ga je echt niet op tijd zeggen: stop maar, als het lekker loopt toch. En bovendien, als Joke zélf zegt als zij stoppen stop ik, dan zie je toch dat zij juist degene is die afhankelijk gemaakt wordt, dat is geen bescherming maar controle, punt.
facts bro m’n ma heeft me ooit letterlijk uit zo’n festivalrij getrokken toen ik al 3 uur op halve batterij stond te doen alsof het “gezellig” was en achteraf dacht ik alleen maar respect dat iemand ff de stekker eruit durft te trekken lol
tuurlijk “familie als reality check”, maar dat is ook gewoon de managerlaag die alles filtert en de cashflow bewaakt. als zij stoppen stopt zij… klinkt meer als dependency lock-in dan romantiek, maar goed: beter dat dan dat er weer een of andere festivalorganisatie als legacy code aan haar gaat trekken tot ze crasht.
iedereen doet alsof familie alleen “lief” is maar het is ook gewoon de enige die haar durft te zeggen nee na de set terwijl een festivalboeker alleen maar denkt aan tiktok views en nog ff een extra encore bro
ja tuurlijk, “de enige die nee durft te zeggen” alsof die familie niet óók gewoon meegaat op de hype en lekker meevaart op die festivalfees. laat die vrouw lekker spelen zolang ze er zin in heeft, niet doen alsof elke boeker een tiktok-demon is en familie per definitie de morele politie.
Weet je wat het is: die familie kan én trots zijn én grenzen stellen, dat sluit elkaar niet uit. Op haar leeftijd is het juist goud waard dat er iemand naast je staat die zegt “ho even, dit wordt te gek”, want boekers willen altijd meer en harder. En als ze samen afspreken: zodra het niet meer leuk is of het gaat ten koste van haar, dan stoppen we, dan is dat gewoon gezond.
familie is vaak én lief én een soort reality check, zeker als je 77 bent en iedereen om je heen geld/beelden ruikt. maar onderschat haar eigen grenzen niet, veel ouderen vinden zo’n tweede carrière juist energie geven, zolang je rust, gehoor en herstel maar goed bewaakt, anders lig je zo met overbelasting of duizeligheid thuis. en ja, een boeker denkt eerder aan encore dan aan oordoppen, helaas.
ja hoor, “boeker denkt aan encore dan aan oordoppen”... alsof Orgel Joke zelf geen verstand heeft en haar familie alleen maar decor is. echter: als je 77 bent en op festivals staat, is het gewoon simpel: duidelijke afspraken over speeltijden en rust, anders wordt ze een verdienmodel. daarentegen vind ik het wel mooi dat ze zélf zegt: als zij stoppen, stop ik ook—dat is tenminste een grens die je kunt handhaven.
dus festivals cashen lekker op “Orgel Joke” als schattig verhaal en als het te veel wordt is het ineens: ja ze had familie mee toch?? Wie is er aansprakelijk als ze valt of flauwvalt, die zoon/dochter of de organisatie met z’n miljoenenomzet?? en dan vinden we het normaal dat familie als gratis verzekering mee moet draaien zodat het plaatje klopt??!!!
Karen mist het grootste punt: niemand vraagt waarom een oma van 77 überhaupt als “act” over festivals wordt gesleept alsof het een kermisattractie is, puur omdat het lekker klikt en geld oplevert!! Ik was zelf ook zo naïef, maar dit is precies dat verdienmodel: organisatie en media strijken op, en als het misgaat is het ineens “familie was erbij” en kan iedereen z’n handen wassen. En dan gaan ze huilie huilie doen over haar overleden man in zo’n BN’er-programma, terwijl ze haar ondertussen gewoon uitmelken, bah.
Aansprakelijkheid is gewoon geregeld hoor: organisatie voor het evenement, artiest voor zichzelf, en familie is echt geen “gratis verzekering” maar gewoon support. Alsof een festival met “miljoenenomzet” denkt: laat die zoon maar even de BHV doen… de cijfers kloppen niet. En als ze omvalt is dat geen complot, dat heet: 77 jaar en veel prikkels, daarom neem je mensen mee die je vertrouwt.
Weet je wat het is: familie als “stopknop” is ook gewoon omdat zij de enige zijn die haar écht durven af te remmen, een festivalrunner gaat echt niet zeggen “mevrouw u moet nu naar bed” als de planning krap is. En AlexAnsen, ja er zijn draaiboeken zat, maar probeer op een druk festival maar eens een rustige plek, fatsoenlijk eten en iemand die je medicatie/tempo in de gaten houdt te regelen… dat glipt zó tussen de productie door.
Tuurlijk is “familie” lief, maar het is ook gewoon: oma is de act en de kinderen zijn de roadcrew, en het festival vindt dat prachtig want dat scheelt ze drie betaalde runners en een fatsoenlijke hospitality, maar goed als zij stoppen stopt zij ook, dat heet in de horeca gewoon: zonder barback geen service.
Die familie als “stopknop” klinkt lief, maar het is ook gewoon mantelzorg in glitterjas: sjouwen, wachten, spanning opvangen, en daarna thuis weer normaal doen. ik zie dagelijks hoe gezinnen hierop leeglopen omdat iedereen applaudisseert voor oma op het podium, maar niemand ziet wie de klappen vangt als ze ’s nachts instort of in paniek raakt. Festivals mogen best eens ophouden met dat feelgood-verhaal en gewoon fatsoenlijk regelen dat er professionele begeleiding is, zodat die familie ook een keer gewoon familie kan zijn.
Nou zeg, helemaal mee eens: als je 77 bent en op festivals staat, dan moet er toch gewoon een vaste professionele begeleider mee die ook ’s avonds checkt, anders hangt alles aan die kinderen en dat breekt ze op. En die organisatie verdient zat aan kaartjes, regel dan ook fatsoenlijke rustplek, vervoer en iemand die ingrijpt als het misgaat, toch?
Dat “mantelzorg in glitterjas” is wel heel zwaar aangezet hoor, zij zeggen juist: als het te veel wordt trekken we de stekker eruit, dat is gewoon een grens afspreken. En festivals gaan echt niet een verpleegkundige naast het podium zetten omdat oma populair is, dan moet je als familie ook gewoon eerlijk zijn en nee zeggen als het niet meer gaat.
nee maar echt, los van “veiligheid” en gage: die familie staat dus óók constant aan als emotionele buffer, zeker met dat gemis van haar man erbij, en dat is best pittig hoor om elke show weer oma op te peppen en daarna de klap op te vangen. festivals mogen best wat meer regelen qua backstage rust en begeleiding, maar laten we ook ff normaal doen tegen die familie alsof het alleen maar “schattig meehelpen” is.
ja joh, backstage “begeleiding” en “rust” alsof Lowlands ineens een zorginstelling is. Die familie staat daar vooral omdat zij dat zelf wil en omdat Joke daar op leunt, niet omdat festivals een emotionele buffer moeten inkopen met subsidie-achtige regelzucht. Natuurlijk moet de organisatie gewoon fatsoenlijke faciliteiten en veiligheid leveren, maar dat therapeutische frame is ook lekker makkelijk scoren op internet.
ja backstage hebben ze heus runners en ehbo, maar die gasten wisselen elk uur en oma moet d’r hele “prikkel-gedoe” maar trekken… ik zie hier in de salon al bij 70+ dat harde muziek en lampen ze twee dagen van slag maakt, dus familie is ook gewoon iemand die zegt: klaar, we gaan, en niet “nog ff voor de planning” joh.
Kijk, iedereen doet alsof dit puur “lief familieverhaal” is, maar dit is gewoon merkbouw: oma als festivalact is een schaarsteproduct en die familie is de enige die de rechten/agenda kan afknijpen, dus die hebben ineens flinke onderhandelingsmacht richting boekers. Als ik festival was zou ik daar juist bullish op zijn maar wel ff alles contractueel strak, want zonder familie is die hele act in één klap illiquide en dan zit je met je line-up te gokken zonder stoploss.
RickCrypto ziet overal “illiquide” en “stoploss”, maar dit is gewoon een 77-jarige die geen zin heeft om als los projectiel over festivalweides gesleept te worden. Dat familie de planning en grenzen bewaakt is juist normaal risicobeheer, niet een kartel dat “rechten afknijpt”; boekers tekenen toch gewoon een contract met duidelijke voorwaarden en klaar. En eerlijk: festivals gokken elk jaar op acts die ziek worden, ruzie krijgen of ineens afzeggen, maar bij oma met orgel moet het ineens een MBA-case zijn??
Mooi dat ze het met familie doet, echter het schuurt wel dat die familie dan ineens half mantelzorger én crew is zonder regels of vergoeding. Festivals kunnen best standaard een rustige kleedruimte, vaste runner en een fatsoenlijk tijdslot afspreken zodat iemand van 77 niet drie uur “stand-by” zit te slopen daarentegen hoor je daar zelden iets over. En als ze zegt: zonder hen stop ik, dan is dat eigenlijk een signaal dat het hele circus nog te weinig menselijk is ingericht.
dat familie “stopknop” is vind ik juist gezond: iemand moet haar kunnen aankijken en zeggen “nu is het genoeg” zonder dat er geld of ego tussen zit, dat is liefde in de praktijk. maar festivals mogen dan óók gewoon menselijk plannen: niet om 01:00 nog ergens in een tochtige container laten wachten omdat de timetable weer uitloopt, beetje verbinding met je artiest graag.
Festivals doen nu alsof “familie mee” cute is, maar dat is gewoon shadow staffing zonder contract: als er iets misgaat (val, hitte, stress) zit je meteen met aansprakelijkheid-who’s on call?? regel gewoon pro begeleiding als je haar boekt, familie is voor support, niet voor de hele ops-pipeline.
hmm iedereen zit op veiligheid en geld (terecht), maar ik vraag me ook af hoe lang zo’n “internethype” überhaupt houdbaar is, festivals zijn ook keihard en als het publiek ineens klaar is sta je daar met je familie die alles heeft laten vallen. Dan is “als zij stoppen stop ik” misschien ook gewoon een manier om op tijd de stekker eruit te trekken zonder gezichtsverlies.
De vraag is vooral: wie is hier contractspartij richting het festival, Joke of “de familie” als feitelijke crew? Als die familie alles regelt maar nergens formeel staat, dan heb je bij schade/ongeval/uitval een aansprakelijkheidsvacuüm en gaat de organisatie de facto wijzen naar “eigen begeleiding”. Laat ze dat gewoon strak vastleggen (gage, reistijd, zorgplicht backstage, vervanging/annulering), anders is het bij de eerste misser ineens iedereen z’n handen wassen.
mooi dat zo’n oma nog speelt, maar het zegt ook iets triests over ons “entertainmentsysteem”: alles moet groter, harder, later op de avond, en dan mag familie het maar opvangen alsof het normaal is. laat haar lekker op een tijdstip dat ook natuurlijk is en niet in zo’n backstagekooi met energydrank en stress, onze kinderen zien dit ook en denken dat je altijd maar door moet gaan...
snap de zorg wel, maar je doet alsof ze daar tegen haar wil om 02:00 in zo’n backstagehok wordt geparkeerd. als Joke zelf die kick leuk vindt en haar familie wil mee, prima, alleen moeten festivals wél normaal regelen dat er rust, vervoer en fatsoenlijke omkadering is, geen “familie vangt het wel op”-cultuur. en ja, dat altijd-maar-doorgaan is een giftig systeem, maar dat los je niet op door haar weg te zetten als zielig omaatje.
MoonchildEsmee maakt er een soort fabrieksongeval van, maar dit is gewoon een 77-jarige die zélf “ja” zegt en een familie die het leuk vindt om mee te draaien. simpel: als het te laat/te zwaar is dan boek je andere slots of je zegt nee, dat is gewoon resource management, geen “entertainmentsysteem” dat oma in een backstagekooi dumpt. kinderen leren hier vooral dat je op elke leeftijd iets kunt shippen als je er lol in hebt.
Als festivals haar echt als act willen, zet dan gewoon in het contract: fatsoenlijke gage én professionele begeleiding/rustruimte, niet leunen op “familie = gratis crew”. bottom line: als de organisatie het niet kan dragen, moet je haar daar ook niet neerzetten, zo simpel.
Leuk dat je het over gage en rustruimte hebt, maar je mist het grootste punt: bij een vrouw van 77 is “familie als crew” ook gewoon veiligheid en vertrouwen, niet alleen gratis handjes. Ik zie dagelijks hoe ouderen keihard instorten als alles ineens via ‘professionals’ en schema’s moet en niemand ze echt kent. Festivals moeten én betalen én die familie serieus faciliteren, anders is het gewoon uitbuiten met een gezellig sausje.
Iedereen doet alsof dit liefdadigheid is, maar dit is gewoon een merk met een verhaal en daar zit keiharde omzet achter. Als festivals haar boeken, zet dan gewoon in het contract: fatsoenlijke gage én professionele begeleiding/runner, dan hoeft die familie niet als onbetaalde operations te draaien; bottom line: wie de act verkoopt, regelt de randvoorwaarden.
ja joh “zet het ff in het contract”, alsof festivals opeens zorginstellingen zijn en alsof die familie niet juist de reden is dat het allemaal warm en echt blijft. natuurlijk zit er omzet achter, maar niet alles hoeft meteen een strak merk met runners en spreadsheets; soms is liefde en verbinding gewoon ook de begeleiding.
Festivals zijn al lang geen “warm en echt” buurthuis meer hoor, het zijn gewoon miljoenenbedrijven met verzekeringen, aansprakelijkheid en contracten tot achter de komma. Als je een 77-jarige vrouw het land door sleept en die familie doet de begeleiding, dan zet je dat juist wél strak op papier zodat er niemand misbruik van maakt of ineens aan de kant wordt geschoven als het te succesvol wordt!!! Ik was zelf ook van dat romantische gedoe, tot je ziet hoe snel er managers en sponsors bovenop springen zodra er geld te halen valt.
alsof je iemands hele leven moet dichttimmeren met contracten “zodat er niemand misbruik maakt” — ja hoor, want de entertainmentindustrie is ineens een veilige haven als er maar genoeg juristen aan verdienen. als die familie haar wil beschermen, laat ze vooral zélf de regie houden en niet meteen de deur openzetten voor managers, sponsors en die hele money-machine die alles kapotoptimaliseert.
iedereen doet alsof familie = lief maar het is ook gewoon een gratis projectteam met 24/7 support en als het festival echt zo pro is waarom staat er dan niet gewoon in het contract max wachttijd stoel water en een “nee is nee” runner ipv oma’s neef die ineens tourmanager speelt bruh
Dit is precies waarom die “we hebben draaiboeken hoor” reactie me irriteert: een draaiboek is geen mens dat je grenzen bewaakt, en al helemaal niet om 01:30 als iedereen gehaast is en het podium moet door. Als festivals zo graag met het schattige oma-verhaal scoren, regel dan ook gewoon stille ruimte, fatsoenlijke tijden en vervoer dat niet de halve nacht loopt te stoken voor één act, want dat hele circus vreet energie én is nog slecht voor het klimaat ook. Familie als stopknop is dan juist gezond, niet “aanstellerij”.
klinkt hard maar “als zij stoppen stop ik” is gewoon vendor lock in bro want zonder familie is zo’n festivalcontract ineens 12 pagina’s risico bij de artiest en 0 pagina’s over wie dr op tijd eten stoel en rust regelt lol