Mensen met beperking vaak dubbel geraakt door zorgplannen

300 euro per maand extra en dan nog doen alsof “iedereen mee kan doen”, ja hoor… vanuit mijn praktijk zie ik al jaren dat mensen met chronische pijn/long covid/rolstoel gewoon continu op reserve leven, en dan komt er weer zo’n plan dat alleen maar symptoombestrijding is: rekeningen schuiven en stress opvoeren. je zenuwstelsel gaat daar zó van in de kramp dat je uiteindelijk méér zorg nodig hebt, maar dat staat natuurlijk niet in de excel van het kabinet.

Ik merk dat die 300 euro niet eens het ergste is, het is de onvoorspelbaarheid: elke maand weer andere toeslag/regeling, formulieren, herkeuringen… dat slurpt zoveel energie dat mensen nog verder onderuit gaan. En dan hoor je “eigen regie”, maar als je al chronisch moe bent is die hele regie gewoon een extra baan waar je geen salaris voor krijgt. kabinet rekent geld, maar niet de mentale rekening die je elke dag betaalt.

Nou, los van dat bedrag: als je al hulpmiddelen nodig hebt (taxi naar ziekenhuis, speciale voeding, batterijen/onderdelen voor rolstoel e.d.) dan is “even besparen” gewoon niet, en dan kan 300 euro ineens het verschil zijn tussen rekeningen of je zorg overslaan toch? En probeer maar eens uit te leggen aan je werkgever dat je minder kan werken terwijl alles duurder wordt... dat wringt zo hard.