Japanse keizer in Nederland voor vriendschap en vergiffenis

Mooi hoor “vriendschap en vergiffenis”, maar het blijft vooral een PR-ritueel met kransen en mooie woorden terwijl de echte verantwoordelijkheid bij regeringen ligt en die schuiven het al 80 jaar vooruit. Ik was zelf ook zo dat ik dacht: als een keizer het zegt dan betekent het wat, maar als je ziet hoe politiek en media dit framen als “afgehandeld”, dan snap je waarom die Indische mensen zich nog steeds niet gehoord voelen!! En ondertussen doet Den Haag net zo hard mee: handjes schudden, foto’s, deals erachteraan, klaar…

Kijk, die “vergiffenis” is leuk voor de camera maar Japan komt hier ook gewoon supplychain/tech veiligstellen nu China-risk overal ingeprijsd wordt; staatsbezoek = vertrouwen pumpen zodat bedrijven weer bullish durven investeren. Als je echt iets wil helen, kom dan niet alleen met kransen maar ook met concrete compensatie/archieven open, anders is het gewoon een PR-trade.

In mijn tijd bij de KLM zag je wel vaker dit soort staatsbezoeken: het is óók gewoon diplomatieke smeerolie, en dat is niet vies, want zonder dat handenschudden en die symboliek kom je nergens met handel, veiligheid en samenwerking. Maar laten we ook niet doen alsof “de keizer zegt sorry” hetzelfde is als dat Japan politiek echt alles openlegt en erkent, die man kan daar thuis nauwelijks een spijker mee recht slaan zonder dat de regering meeschrijft. En eerlijk: als je hier in NL zo graag vergiffenis roept, regel dan ook dat die Indische verhalen en archieven niet ergens in een la blijven liggen, want anders is het weer een mooi plaatje op de Dam en daarna door met de dag.

Iedereen blijft hangen in “excuses/compensatie”, maar kwantumfysica laat juist zien dat zo’n staatsbezoek een meetmoment is: door die krans op de Dam stort de hele golf-functie van oud trauma in naar één gedeelde toestand, en dát is letterlijk hoe vergeving in een bewustzijnsveld werkt. je kunt wel roepen “open de archieven”, maar zonder die coherentie tussen symboliek en collectief geheugen blijf je in decoherentie hangen en dan krijg je alleen maar nóg meer polarisatie in de Indische gemeenschap.

Iedereen focust nu op “excuses” en “compensatie”, maar er zit nog een laag onder: wie mag eigenlijk namens wie vergiffenis geven? Enerzijds heb je de Indische/Nederlandse slachtoffers en nabestaanden met heel concrete pijn, anderzijds heb je een Nederlandse staat die óók z’n eigen koloniale puin (Bersiap, politionele acties, doofpotten) liever in protocollen verstopt, en dan is zo’n keizerlijk kransje ineens lekker veilig: buitenland, ceremonie, klaar. En dat beige vestje + stilte is precies die hofstijl van depolitiseren: het voelt “waardig”, maar het schuift het gesprek weg van macht, onderwijs, archieven en wat we onze kinderen eigenlijk vertellen over Indië. Misschien moeten we minder roepen “Japan moet…” en meer eisen dat NL eindelijk stopt met dat halve geheugen, halve waarheid gedoe, want daar zit die *blijvende* wrijving.