Marieke was 30 toen haar man uit het leven stapte: 'Anderen gingen settelen, ik stond aan zijn graf'

Ik merk dat dit zó’n stille ramp is waar mensen omheen praten: als je partner eruit stapt, wordt het huis ineens leegte-energie en iedereen zegt “bel als je wat nodig hebt” maar niemand snapt die draaikolk in je lijf. Dat Widowchicks er is vind ik echt goud, soms heb je gewoon iemand nodig die niet schrikt van zwarte humor en niet meteen met oplossingen komt, alleen even mee kan voelen. en die huizenmarkt/stress combo… daar wordt echt te licht over gedaan, alsof het normaal is dat je zenuwstelsel 24/7 aan staat.

Wat me hier vooral raakt is hoe “settelen” in NL bijna een morele plicht is geworden: huis, carrière, alles strak gepland, en als iemand dan breekt onder druk is het meteen een privédrama waar je vooral niet te lang mee lastig mag vallen. Enerzijds zeggen we dat mentale gezondheid belangrijk is, anderzijds is de hele infrastructuur (werk, woningmarkt, wachttijden ggz) ingericht op dóórgaan dóórgaan, tot je dus letterlijk niet meer kan. En bij zelfdoding komt daar nog schaamte-schaamte bovenop: nabestaanden krijgen ongemakkelijke stilte in plaats van ruimte, dus logisch dat je dan online je eigen “rituelen” en taal zoekt met mensen die het snappen. Misschien moeten we eens stoppen met doen alsof dit alleen pech is van één gezin, het is ook gewoon beleid en cultuur die mensen in een hoek duwen.

Feit is: die paniek- en angstklachten in zo’n korte tijd kunnen razendsnel escaleren, en dan is het niet meer gewoon stress maar acuut risico, daar zou je eigenlijk meteen 113 of de huisartsenpost bij moeten trekken, ook al voelt dat overdreven. En voor de omgeving: vraag niet bel maar app gewoon ik sta om 18:00 met eten voor de deur, rouw maakt je brein echt stroop. Dat Widowchicks bestaat is dan geen luxe, het is gewoon een soort EHBO voor een leven dat ineens in stukken ligt.

Wat ik hier mis in het hele “omgeving steunt” verhaal: na zo’n zelfdoding komt er ook een berg gedoe over je heen waar niemand het over heeft, politie/verzekeraar/werkgever/huur of koop, en jij zit ondertussen op automatische piloot met een hoofd vol watten. Ik zie het dagelijks dat nabestaanden dan óók nog tegen rare reacties aanlopen (“had je het niet gezien dan?”) en dat maakt die schaamte en eenzaamheid nóg giftiger. Zo’n lotgenotengroep is dan niet alleen praten, maar gewoon overleven met mensen die snappen dat je soms lacht omdat huilen even niet meer kan.