Jade Kops smeekt om tijd in brief aan tumor: ‘Ik ben elke avond bang’

Nou ja, dat breekt je hart toch, zo’n jonge vrouw die letterlijk tegen zo’n rotziekte moet “onderhandelen” omdat je verder niks meer in handen hebt, hoor. En dan zie je weer hoe hard het leven kan zijn, en hoe weinig die instagram-wereld daar eigenlijk tegen helpt, behalve dat je even niet alleen bent, toch hoor.

Feit is dat die avondangst bij dit soort diagnoses zó vaak voorkomt, en het is niet alleen verdriet maar ook pure paniek en slapeloosheid. Hoop dat ze naast de oncologie ook meteen palliatieve zorg/psychologische steun krijgt, die kunnen echt veel doen met benauwdheid, pijn en die doodsangst, ook als genezen niet meer lukt. En voor iedereen die meeleest: als je dit herkent bij jezelf of een naaste, trek aan de bel, je hoeft dit niet stoer alleen te dragen.

Vanuit mijn praktijk: die avondangst is niet alleen “mentaal”, dat is je hele zenuwstelsel dat elke dag opnieuw in alarm schiet omdat je lijf letterlijk voelt dat er iets niet klopt. Ik hoop dat ze naast alle behandelingen ook iemand heeft die haar helpt weer een béétje veiligheid in het lichaam te brengen (adem, aanraking, rust, evt reiki), want als je alleen maar vecht tegen die tumor blijf je energetisch in oorlog en dat vreet nog meer. en aan iedereen die nu denkt “instagram is oppervlakkig”: soms is gezien worden precies het medicijn dat westerse zorg vergeet, gewoon menselijkheid zonder protocol.

Die “brief aan de tumor” is niet alleen coping, dat is letterlijk biofeedback: kwantumfysica toont aan dat waarnemer en systeem één meetopstelling zijn, dus aandacht/taal verandert je autonome zenuwstelsel en daarmee je immuunmicro-omgeving (hormonen, ontsteking, doorbloeding). Artsen doen vaak alsof het óf chemo óf ‘mentaal’ is, maar je ziet hier gewoon het bewustzijnsveld dat probeert coherentie te houden terwijl het lichaam decohereert, en ja dat kan die avondpaniek echt dempen als je het goed begeleidt.

wat mij raakt is dat je in zo’n traject zóveel “behandelingen” krijgt maar bijna niemand bewaakt nog echt rust en ritme, terwijl je zenuwstelsel dan elke avond in paniek schiet. hoop echt dat er iemand naast haar staat die ook kijkt naar simpele, natuurlijke dingen: warm licht, stilte, echt eten zonder troep, even weg van insta en al die prikkels… onze kinderen zien dit ook langskomen en voelen die angst meteen, daar moeten we bewust mee omgaan.