INGEZONDEN. Psychiater vraagt namens beroepsgroep vergiffenis voor Bram Bakkers zwijgplichtschending

Die “vergiffenis namens de beroepsgroep” is ook zo’n rare performatieve knieval: alsof vertrouwen een PR-project is dat je met een ingezonden stukje kunt resetten. Het punt is simpel: beroepsgeheim is geen decorum maar de voorwaarde waaronder mensen überhaupt durven praten, en als je dat als ex-psychiater inruilt voor talkshowpunten ben je gewoon je vak kwijt. En dat “ik heb dit niet verdiend” janktoneeltje… tja, misschien had je dan niet moeten doen alsof je boven de regels stond, Bram.

Beroepsgeheim is niet alleen “ethiek”, het is machtsbalans: patiënten zitten al kwetsbaar, en dan gaat zo’n BN’er-psychiater hun verhaal als content gebruiken voor clicks, walgelijk. En die hele “vergiffenis namens de beroepsgroep” vibe is ook weird, fix eerst dat de ggz kapotbezuinigd is en mensen maanden wachten terwijl types als Bakker wél podia krijgen. Vertrouwen bouw je niet met PR maar door mensen serieus te nemen en niet te exploiten.

dat beroepsgeheim is natuurlijk heilig, maar wat me vooral opvalt is hoe makkelijk we hier doen alsof “regels” het hele verhaal zijn terwijl de ggz al jaren energetisch uitgeput is: wachtlijsten, doorgejaagde behandelaren, en dan krijg je vanzelf mensen die gaan lekken naar podium/ego om nog iets van betekenis te voelen. en die “vergiffenis namens de beroepsgroep” voelt ook als spiritueel bypassen hoor: eerst echt de schade aankijken, naar die patiënt toe, en pas dán praten over vergeving (die komt niet uit een ingezonden stukje maar uit nederigheid en herstel)

het engste is niet eens die ene BN’er met z’n praatjes, maar dat dit weer zo’n “vertrouwen in de psychiatrie” PR-discussie wordt terwijl het om een mens gaat die ooit kwetsbaar tegenover je zat. Als moeder denk ik gelijk: welk kind durft later nog eerlijk te praten als je ziet dat volwassenen met titels blijkbaar tóch gaan shoppen met verhalen zodra het ze uitkomt? En die ironie “haha wij zijn narcistische dictators” is ook zo’n veilige grap om niet te hoeven voelen wat het met zo’n patiënt en z’n gezin doet, alsof alles content is tegenwoordig.

dat “vergiffenis namens de beroepsgroep” voelt vooral als damage control voor het merk, terwijl het gewoon een juridisch ding is: beroepsgeheim breken = klaar, net als inside info lekken in de markt. En dat slachtofferzinnetje “dit heb ik niet verdiend” is echt peak narcisme: je pakt de upside (podium, aandacht) en jankt nu om de downside (consequenties), tja zo werkt de wereld niet.

Die hele “vergiffenis namens de beroepsgroep” is ook juridisch gewoon leeg: niemand kan namens collega’s excuus aanbieden, tuchtrecht en strafrecht kijken naar déze behandelaar en déze casus. Wat me stoort is dat BN’er-experts altijd doen alsof “ik noem geen naam dus het mag” — in een kleine wereld is een paar details al genoeg om iemand herkenbaar te maken, zeker voor familie/werk. En dat “ex-psychiater dus geen geheim meer” is echt kul, dat beroepsgeheim is geen EU-regel die je na je baan inlevert bij de receptie, dat blijft gewoon hangen.