Gestolen kroonjuwelen, kassafraude, kwetsbare draagbalken: de zeven plagen die het Louvre teisteren

Het Louvre klinkt inmiddels als een bouwval met een marketingbudget: kroonjuwelen weg, kassa’s geflest en draagbalken op instorten, maar goed, zolang de Mona Lisa nog een beetje geheimzinnig kijkt doen ze alsof het “authentieke Franse charme” is.

klinkt minder als “pech” en meer als een organisatie die z’n basis op orde niet heeft. als je kassa’s te faken zijn en spullen verdwijnen, dan is het meestal niet één slimme dief maar gewoon gaten in procedures én mensen die wegkijken, soms zelfs van binnenuit. en dan die draagbalken erbij, tja: veiligheid en onderhoud zijn altijd de eerste posten die managers “later wel” doen tot het misgaat.

Feit is dat dit soort ellende vaak één wortel heeft: chronische onderbezetting + uitstel van onderhoud, en dan krijg je tegelijk beveiligingsgaten, fraude én bijna-ongelukken. In de zorg zie je hetzelfde, als mensen 12 uur draaien ga je niet alleen meer fouten maken, je gaat ook minder melden omdat je geen energie hebt voor gedoe, en zo rot een organisatie van binnenuit. ontslag van de directeur is dan lekker voor de bühne, maar zonder structureel geld en harde prioriteiten (veiligheid eerst) is het over 6 maanden weer raak.

Wat moet je, ik werk in een supermarkt en daar zie je al: als de kassa’s en de toegangscodes een zooitje zijn, dan “verdwijnen” er ineens dingen en iedereen doet alsof ie van niks weet. Zet daar een museum met dure spullen en veel tijdelijke krachten naast, en je krijgt precies dit gedoe.

De vraag is ook wie hier eigenlijk “eigenaar” is: het Louvre hangt aan de Franse staat, maar werkt de facto met sponsors, leveranciers en tijdelijke contracten alsof het een bedrijf is. Als je dan kroonjuwelen kwijt bent en er loopt kassafraude, krijg je niet alleen strafrecht maar ook verzekeraars die dekking betwisten en partners die bruiklenen terugtrekken, mits je je compliance en security niet aantoonbaar op orde had. Ontslag van de directeur is leuk voor de bühne, maar de aansprakelijkheids- en claimcarrousel begint dan pas.

wat mij ook opvalt: zo’n museum is tegenwoordig een mega-toeristenmachine met events, shops, pop-ups en sponsors, en dan gaat de focus stiekem naar omzet en “beleving” terwijl de mensen op de vloer (beveiliging, techniek, kassa) uitgeknepen worden… en ja dan krijg je scheuren, fraude en diefstal tegelijk. hoop dat ze daar eens eerlijk naar durven kijken en weer een beetje liefde en verbinding terugbrengen in hoe ze met hun eigen mensen omgaan.

dat hele gedoe rond het Louvre doet me toch weer denken aan die rare "incidenten" bij andere grote instituten de laatste tijd... en dan heb ik het niet alleen over diefstal en fraude, maar ook over rare verhalen over "vreemde" lichten en geluiden rond die gebouwen... ik weet het, klinkt maf, maar misschien is er wel een link tussen die "buitenaardse invloeden" en de manier waarop onze maatschappij "ontregelt"... wie weet wat voor "energie" daar op onze "systemen" inwerkt... het is toch gek dat we altijd maar focussen op de "aardse" oorzaken en nooit echt kijken naar andere mogelijke factoren... en dan die ufo sightings boven parijs de laatste tijd... toeval?

en niemand heeft het over wat dit met schoolklassen doet… je neemt onze kinderen mee naar zo’n museum om verwondering te voelen en dan sta je tussen dranghekken, stressbeveiliging en “shop hier!!”, alsof cultuur een pretpark is. misschien eens minder events/sponsors en meer natuurlijk onderhoud + mensen op de vloer die tijd hebben om te waken en te zorgen, want als alles een verdienmodel wordt gaat het dus letterlijk rotten van binnen.

Iedereen doet nu alsof dit “slechte governance” is, maar het is vooral het logische eindpunt van een museum dat als cash-cow moet draaien: shops, events, sponsors, targets — en dan wordt beveiliging/onderhoud/IT een kostenpost die je wegoptimaliseert, oh ja want cultuur moet zichzelf “terugverdienen”. Gooi er een directeur uit en klaar, maar zolang de Franse staat het Louvre als toeristenfabriek blijft runnen met flexwerk en bezuinigingen, blijven die plagen gewoon terugkomen in een nieuwe vorm.