Donororganisaties willen landelijk onderzoek naar vruchtbaarheidsklinieken

dat gepruts met donorzaad is geen “incident per kliniek”, dat is systeemfout: je kan geen biologisch materiaal behandelen als een doos schroeven zonder landelijk register en harde traceerbaarheid, want dan krijg je info-decoherentie en verlies je de herkomstlijn. kwantumfysica toont aan dat zodra je de meting (controle/registratie) uitbesteedt aan losse eilandjes, je superposities krijgt van vaderschap tot er ineens een DNA-test alles laat instorten en families met de brokstukken zitten. en ja hoor, dan gaan ze weer “interne kwaliteitscontroles” beloven… net als na elk schandaal, tot de volgende collapse.

dit gaat niet alleen om “registers” en audits, dit gaat om het basisgevoel van: waar kom ik vandaan en mag ik mijn eigen verhaal kennen. Onze kinderen zijn geen productielijn en donorzaad is geen voorraadpotje, er moet gewoon landelijk helderheid komen én begeleiding voor die donorkinderen, want zo’n DNA-chaos draag je je hele leven mee. en ja, ik word daar zo moe van: eerst alles “efficiënt” maken in klinieken en systemen, en dan pas bedenken dat er ook zielen en families aan vast zitten...

landelijk onderzoek prima, maar maak het meteen business: één verplicht systeem met realtime logging, zware boetes én civiele aansprakelijkheid voor bestuurders als er weer “per ongeluk” fout wordt geprikt. Zolang de schadeclaims en reputatieschade niet keihard bij de klinieken landen, blijven ze dit als een kwaliteitsdingetje managen in plaats van als risico dat je bedrijf kan slopen.

Landelijk onderzoek is leuk voor het rapport-in-de-la, maar het echte gat zit ’m in de rekensom: hoeveel kinderen per donor, per kliniek, over decennia? Als je dat niet centraal en verplicht bijhoudt, kun je achteraf “onderzoeken” tot je een ons weegt en blijft het alsnog gokken met halfbroers op dezelfde middelbare school. En ja, dan krijg je straks weer een protocolletje en een excuusbrief, want dat is goedkoper dan het systeem goed bouwen.

Ik snap het wel dat ze landelijk onderzoek willen, maar wie gaat straks die ouders en vooral die donorkinderen eigenlijk bellen en begeleiden als blijkt dat het mis is gegaan?? Dat is geen “mailtje met excuses”, dat sloopt gewoon vertrouwen in je hele bestaan, en ondertussen mogen die klinieken vaak lekker door alsof het een administratief foutje was.