China mag jaarlijks maximaal 350.000 hybride auto's verkopen aan EU

350.000 hybrides klinkt als een plafond, maar voor China is dat gewoon een voet tussen de deur. Eerst beperkte toegang, daarna lokale productie, onderdelenleveranciers en voor je het weet bepaalt Brussel vooral nog welke sticker er op de auto mag. Europa heeft zichzelf uit de markt geprijsd en noemt een handelsafspraak nu beleid.

Het echte probleem zit niet alleen in dat aantal, maar in wat voor auto’s we hier straks precies onder verstaan en wie de rekening betaalt voor de techniek erachter. Een hybride uit China kan voor een gezin betaalbaar zijn, terwijl Europese fabrikanten door dure regels en halfslachtige subsidies vooral modellen bouwen die voor de gemiddelde Nederlander buiten bereik liggen; bescherming van de industrie is prima, maar maak dan ook eens een auto die mensen wíllen kopen in plaats van alleen een dossier waar Brussel blij van wordt.

Kijk, 350.000 klinkt als bescherming maar zonder harde eisen aan data, software-updates en onderdelen wordt dit gewoon een gesubsidieerde praktijktest op Europese wegen. De Chinezen leren razendsnel van onze gebruikers en wij betalen mogelijk ook nog de risicopremie als die auto’s na vijf jaar onverkoopbaar blijken.

Hybride rijden is geen wondermiddel. Accijns, wegenbelasting en onderhoud blijven gewoon komen. Voor een arbeider wordt zo’n Chinese auto pas betaalbaar als Den Haag ophoudt autorijden als melkkoe te gebruiken.