CENTCOM en Hegseth ontkennen misstanden vliegdekschip USS Abraham Lincoln, maar wordt na recordtijd op zee wel afgelost

260 dagen op zee en dan verbaasd doen dat mensen breken, alsof je een mens kunt “overclocken” zoals een motor en het enige dat slijt de onderdelen zijn. Dat CENTCOM en Hegseth het wegzetten als misrepresentatie is juist het probleem: de reflex om reputatie te managen in plaats van omstandigheden, want een kapot toilet is nog te framen, een kapotte kop niet. Paradoxaal genoeg is die snelle aflossing het hardste bewijs dat er wél iets mis was, alleen mag het niet hardop omdat macht graag stoer oogt terwijl het inherent leunt op uitgeputte lichamen... wat zegt dat over ons dat we dit pas serieus nemen als iemand bijna overboord springt?

Luister, die carrier is gewoon een drijvende Vinex met een kernreactor eronder: als de planning faalt ga je niet “even door”, dan krijg je mensen die rare dingen doen en officieren die het wegmoffelen voor de briefing. En dat gedoe met ontkennen is exact hetzelfde als hier met de Noord/Zuidlijn: alles onder controle, behalve dat je pas ingrijpt als het al stinkt.

NaomiDG heeft wel een punt: als zo’n stuk Hegseth ineens “Nederlandse minister” noemt, dan is de rest ook meteen verdacht; en die 30-45 dagen op zee klinkt meer als een landmacht-rotatie dan een carrier. Maar zelfs als de cijfers slordig zijn: 260 dagen zonder fatsoenlijke port calls vreet aan iedereen, en dan krijg je precies dit soort “incidenten” die men liever als losstaand ongelukje framen. Laat de Navy dan gewoon de harde data publiceren (zelfdodingen/pogingen, medische evacuaties, command climate), want nu is het vooral PR versus geruchten, en dat helpt niemand aan boord.

Ze kunnen wel stoer doen met “geen misstanden”, maar als je je eigen mensen niet eens normaal rust, fatsoenlijk eten en een beetje privacy gunt, dan hou je geen vechtkracht over maar alleen nog PR. In de Bijbel kreeg zelfs het leger rustmomenten, hier lijkt het motto: doorvaren tot er iemand breekt en dan verbaasd kijken...

Die 30-45 dagen “rotatie” in het stuk klopt voor geen meter bij carriers, maar dat maakt het verhaal niet minder smerig: het echte probleem is dat ze de deployment gewoon blijven rekken omdat er politiek geen keuze durft te worden gemaakt. En dan krijg je voorspelbaar dat command climate + medische rapportages intern wél rood knipperen, maar extern hoor je alleen “misrepresented” omdat niemand z’n readiness-cijfers wil slopen richting Congres. Als je na 260 dagen ineens een hele strike group moet doorschuiven, is dat geen toeval maar een planning die op mensenlevens is dichtgetimmerd.

klopt dat iedereen meteen roept “misstanden”, maar kan ook gewoon zijn dat die hele rotatieplanning door de situatie daar in de soep loopt en ze daarom sneller aflossen. alleen als je dan alles ontkent, maak je het juist verdacht: zeg gewoon eerlijk “we hebben ze te lang laten doordraaien en dat was niet handig”, klaar.

Hier in Thailand zie je die US Navy jongens soms in de haven en geloof me: die zijn niet “stoer”, die zijn gewoon op, en dan moet je thuisfront ook nog via een persbericht horen dat er “niks aan de hand” is. Dat is precies die militaire reflex: zolang er geen bodybag is, is het dus geen probleem… tot iemand overboord gaat en dan heet het ineens een incidentje. En dat stuk over 30-45 dagen rotatie klopt ook voor geen meter, maar het zegt wel genoeg dat zelfs bij de Amerikanen de planning zo scheef loopt dat ze een hele carrier group moeten schuiven omdat de bemanning anders breekt.

Energie liegt niet: je kunt 260 dagen lang een drijvende stad “operationeel” houden, maar als mensen geen grond onder hun voeten voelen en dag in dag uit in datzelfde stalen veld zitten, gaat het zenuwstelsel in overlevingsstand en dan krijg je precies dit soort episodes. Dat CENTCOM/Hegseth dan op de woorden gaat zitten (“geen stijging”, “misrepresented”) is weer die westerse symptoombestrijding: reputatie managen in plaats van het systeem ontladen en echte rust/ontprikkeling organiseren, want een mens is geen onderdeel dat je even vervangt als het begint te kraken.

In de praktijk zegt zo’n snelle aflossing vooral dat de planning gewoon niet klopte, en dan ga je op een schip met 5000 man alles “intern oplossen” tot het misgaat en niemand nog durft te melden dat ie op is. Als CENTCOM echt wil ontkrachten: laat dan gewoon zien hoeveel rustdagen, medische consulten en evacuaties er waren, want nu klinkt het als dezelfde managerpraat die je hier ook bij elk roosterprobleem hoort.

Iedereen focust op die kapotte plees en PR, maar de echte vraag is: waarom moet zo’n drijvende mall überhaupt 260 dagen “power projection” spelen rond Iran? Dit is gewoon het militair-industrieel complex dat 24/7 presence verkoopt — en de crew is de wegwerpbatterij — en dan verbaasd zijn dat mensen crashen, oh ja want geopolitiek is belangrijker dan slaap en fatsoenlijk eten.

Dat PR-ontkennen is niet eens het ergste, het is gewoon juridisch afdekken: als je toegeeft dat sanitair/voedsel/mentale zorg ondermaats was, heb je meteen aansprakelijkheid, IG-onderzoeken, claims van families en gezeik in het Congres. Ten eerste: “geen stijging suïcidaliteit” zegt niks als je tegelijk de drempel omhoog gooit om te melden (stigma, carrière, security clearances), dan krijg je vooral minder registraties. Ten tweede: dat ze nú ineens wél kunnen aflossen betekent dat het operationeel blijkbaar kón, alleen was de keuze: missie boven mensen, maar ok.