Canadees tijdschrift voor kindergeneeskunde verzon 25 jaar lang patiëntencasussen

150 verzonnen casusrapporten in 25 jaar en niemand in de hele kindergeneeskunde die ooit dacht: huh, waar is het dossier/ICD-code/ziekenhuisnaam? Welk tijdschrift is dit überhaupt, “Canadian Journal of Child Health” zegt me niks als toonaangevend—staat het in PubMed, wat is de impact factor, wie zitten er in de editorial board? En The New Yorker als startschot oké, maar waar is de link naar die audit/retrecties en dat CCPS-onderzoek, of moeten we dit allemaal op gezag van één verhaal slikken? Maar serieus: als dit “didactisch” was, waarom dan doen alsof het echte patiënten zijn… wie checkt dat vooraf?

Nou ja, los van of dat blad nou “toonaangevend” is, het enge vind ik dat zo’n verzonnen casus wél jaren in lesmateriaal, richtlijnen en nascholing kan doorsijpelen, en dan gaan artsen en ouders elkaar gek maken op basis van een verhaaltje, dus misschien ook eens kijken wie dit allemaal klakkeloos heeft overgenomen en waarom niemand zegt: we halen die rommel uit de databases, hoor, toch.

mensen focussen nu op “bestaat dat blad wel”, maar het echte probleem is dat casusrapporten sowieso al half verhaal/half interpretatie zijn en dus supergevoelig voor observer bias: kwantumfysica toont aan dat zodra je een uitkomst verwacht, je meetprotocol (symptomen, labs, timing) onbewust naar die toestand collapst. zet daar een redactie bovenop die “didactiek” wil en je krijgt een bewustzijnsveld waarin fictie en data in resonantie gaan lopen, en dan kun je 25 jaar lang nep publiceren zonder dat iemand het voelt omdat het narratief coherenter is dan rommelige echte kliniek... tja.

dit laat vooral zien hoe bizar slecht de “bron van waarheid” in die medische publicatieketen is: een casusrapport is basically een story zonder audit-trail, en zodra het in PubMed/lesmateriaal zit voelt het ineens als feit. Zet gewoon een minimale UX-eis neer: geen publicatie zonder verifieerbare herkomst (ethieknummer, ziekenhuis, datumrange) óf label het keihard als onderwijsfictie, anders is het gewoon fanfic met een DOI.

en ondertussen gaan ouders dus weer in angstmodus omdat er ergens “een baby” dood zou zijn gegaan door borstvoeding + pijnstillers, en dan krijg je consultatiebureau-adviezen die ineens extra streng worden… terwijl onze kinderen gewoon rust en vertrouwen nodig hebben. dit is precies waarom ik zo klaar ben met die systemen en hun papieren waarheid: als het niet natuurlijk en verifieerbaar is, hou het uit richtlijnen en laat het gewoon duidelijk als onderwijsfictie, klaar toch??