Alleen in Limburg rekent meerderheid zich nog tot een geloof

Nou ja, dat Limburg nog “meerderheid gelovig” is verbaast me niks, daar hoort het er gewoon meer bij met carnaval en de processies, maar in de rest van het land is kerk allang iets voor een bruiloft of begrafenis en klaar, en dan maar doen alsof dat alleen maar achteruitgang is, hoor, toch.

Goh, ik ken genoeg mensen die “niet gelovig” invullen maar wel elk jaar naar de kerstnachtdienst gaan of een kaarsje opsteken als er iets naars gebeurt, dus die cijfers zeggen ook niet alles over wat mensen zoeken aan troost en gemeenschap, toch? En eerlijk, als kerken hier verdwijnen is het vaak ook omdat niemand nog zin heeft in dat gedoe en die kosten, niet alleen omdat iedereen ineens superrationeel is geworden.

Juridisch gezien zegt “rekent zich tot een geloof” vooral iets over zelflabeling, niet over gedrag, laat staan over binding met een kerkgenootschap. Interessanter is wat er met de kerkgebouwen en parochiestichtingen gebeurt als de achterban wegvalt: fusies, verkoop, herbestemming, soms ruzie over vermogen en bestuur, en dan blijkt geloof ineens heel materieel. Limburg loopt daar gewoon een paar jaar achter, tot de demografie ook daar de facto doorzet.

die CBS-labeltjes zijn leuk, maar bottom line: als de achterban krimpt dan gaat het gewoon om vastgoed en geldstromen. Kerken die leeg staan worden straks appartementen, horeca of zorg, en Limburg gaat dat ook meemaken zodra de kosten niet meer te dragen zijn; de markt bepaalt, sentiment betaalt de rekening niet.

dat Limburg “geloviger” is komt niet door vastgoed of traditie alleen, maar omdat daar het bewustzijnsveld nog coherenter is: meer ritme, meer ritueel, minder mentale ruis. kwantumfysica toont aan dat als je met z’n allen dezelfde symbolen blijft ‘meten’ (mis, processie, kaarsje), je de golf-functie van zingeving gewoon in stand houdt, terwijl de Randstad alles kapotobserveert met cynisme en individualisme. CBS kan labels tellen maar niet de fasekoppeling tussen mensen, en dáár zit precies het geloof.

Ik merk dat mensen “geen geloof” invullen maar intussen wél yoga, manifesteren, familie-opstellingen of een kaarsje bij een boom doen als het leven schuurt, alleen heet het dan geen kerk meer. Limburg heeft nog die collectieve bedding en ritme, dat voel je meteen, maar de behoefte aan verbinding en betekenis is echt niet ineens weg uit de rest van NL. CBS telt labels, niet wat er ’s nachts in iemand z’n hart gebeurt als het stil wordt.

die “ontkerkelijking” is ook gewoon: alles is uitbesteed aan systemen en schermen, dus waar leren onze kinderen nog stilte, dankbaarheid en ritme? in Limburg zie je nog vaker: zondag is zondag, samen eten, een kaarsje, even wandelen na de mis, dat is natuurlijk en geeft bedding. misschien moeten we minder lachen om geloof en meer kijken wat we kwijt raken in opvoeding als er nergens meer een plek is waar je gewoon mens mag zijn zonder prestatie.

bij ons in almelo zie ik het vooral aan de rouw: vroeger kwam de pastoor erbij en wist iedereen wat je “hoorde” te doen, nu staan families in de salon echt te stoeien van ja doen we nog iets in de kerk of gewoon in ’t crematorium met een spotifylijst… limburg heeft dat ritueel nog wat vaker standaard, hier is het meer: geloof weg, maar de behoefte aan houvast is er nog steeds alleen iedereen moet ’t zelf uitvinden.