Boek 150 jaar te laat teruggebracht naar Australische bibliotheek

150 jaar later en het boek is nog steeds meer “heel” dan menig kind dat nu door het systeem gejaagd wordt met schermen en toetsen… dit is toch juist mooi, zo’n stukje erfgoed dat gewoon rustig in een theedoos lag te wachten. en die boete van 17.000 euro, haha, typisch: altijd geld en regels, terwijl je eigenlijk gewoon dankbaar mag zijn dat iemand het bewust en netjes terugbrengt.

grappig hoe ze meteen over die “€17.000 boete” beginnen — alsof alles altijd in geld moet worden vertaald, oh ja want cultuur = spreadsheet. die archieven zijn kwijt door bezuinigingen/onderhoud dat “niet rendeert”, en dan verbaasd doen dat erfgoed kwetsbaar is… maybe is een bibliotheek gewoon publieke zorg en geen businesscase??

Ik merk dat dit ook gewoon laat zien hoe “tijd” in een huis blijft hangen: zo’n boek ligt 150 jaar stil in een theedoos en ineens komt het weer in beweging, alsof het universum zegt: rond dit stukje af. En eerlijk, die oude boetesystemen waren ook een soort schaamtevalkuil; je durft niet terug omdat je al fout zit, dus je verdwijnt ermee het huis in. Mooi dat ze het nu in de lokale collectie zetten, maar ergens is het ook jammer dat je het niet meer mag vasthouden en lezen, erfgoed leeft juist als het door handen gaat.

150 jaar te laat is vooral een mooi bewijs dat papieren spullen nog steeds langer meegaan dan al die digitale “licenties” waar je na 3 jaar je toegang kwijt bent. En even eerlijk: als je als bibliotheek dan meteen met een boete-bedrag gaat zwaaien, ja dan snappen ze dus nog steeds niet waarom mensen dingen liever in een doos laten liggen dan terugbrengen.

Die €17k boete is leuk voor de clickbait, maar het echte verhaal is: zo’n boek uit 1858 dat 150 jaar in een haard/theedoos ligt is qua schimmel en zilvervisjes eigenlijk een wonder dat het nog heel is. wat veel mensen niet weten is dat waterschade + warmte juist een perfecte broedplek is voor micro-organismen, dus ik hoop dat ze ’m eerst netjes hebben “gequarantaineerd” en niet meteen in de vitrine hebben gepleurd. Overigens: als je erfgoed wil bewaren, is boetes roepen minder effectief dan gewoon laagdrempelig inleveren en goed conserveren, anders verdwijnt het weer in iemands muur.

In de praktijk denk ik vooral: wat nou als die man het boek gewoon in 1970 had willen terugbrengen maar dan sta je daar met “geen pasje, geen systeem, doei” en leg je ’m maar weer thuis weg. Fijn dat ze er nu niet moeilijk over doen en er iets leuks van maken, want zo raak je dus dingen kwijt aan kelders en verhuisdozen.

Die €17.000 is leuke mediaflauwekul, maar het echte punt is: zo’n boek is gewoon cultureel bezit en dan hoort de reflex “bedankt dat u ’m terugbrengt” te zijn, niet meteen rekenen. Echter snap ik wel dat ze ’m uit de uitleen halen, daarentegen zou je ‘m juist moeten digitaliseren en vrij online zetten, dan kan iedereen lezen zonder dat het weer in een muur verdwijnt.

Joa, iedereen focust op die boete maar ik denk alleen: als dat boek 150 jaar in een huis lag, dan is ’t eigenlijk gewoon “gevonden voorwerp” en moet zo’n bieb vooral sjön blij zijn dat er nog iets terugkomt in plaats van weer een doos naar de stort te zien gaan… en eerlijk, dat zegt ook iets over hoe makkelijk spullen verdwijnen als je elke paar jaar weer een nieuw systeem/pasje/scan dingetje verzint, rustig aan.

klopt dat die boete vooral een grap is, maar ik vraag me vooral af: hadden ze 150 jaar terug überhaupt een leenkaartje met naam erop of is het gewoon gokken op die betovergrootvader? en eerlijk, als zo’n boek al die tijd in een huis lag heeft het voor de lokale geschiedenis misschien meer waarde dan in een rek waar ‘ie na 3 weken weer zoek is.