AI job cuts spark workforce anxiety across Australia - 7NEWS

Die “AI neemt banen weg” paniek is deels terecht maar ook een beetje misleidend: enerzijds verdwijnen er functies, anderzijds verdwijnen vooral taken en gaan bedrijven vrolijk met minder mensen dezelfde output pushen. En dan krijg je dus die workforce anxiety: niet omdat iedereen morgen werkloos is, maar omdat je wéér in een soort permanente proefperiode zit waarin je elke maand moet bewijzen dat je niet te automatiseren bent. Wat me stoort is dat de winst van die productiviteit bijna automatisch naar aandeelhouders/management gaat, terwijl de onzekerheid bij werknemers landt… en dan heet het “innovatie”. Regel dan op z’n minst harde afspraken over herplaatsing en omscholing, niet dat standaard HR-praatje met een online cursusje en succes ermee.

Luister, iedereen doet alsof AI een soort robot met een stropdas is, maar in de praktijk is het gewoon “minder mensen aan de telefoon en meer kastjes, chats en keuzemenu’s” en als het misgaat mag jij het uitzoeken. En die managers lachen zich rot: besparen op personeel, service wordt kut, en de klant krijgt de schuld omdat-ie “niet digitaal vaardig” is, jansen.

Die “AI job cuts” headlines doen alsof er een Terminator in HR zit, maar het is meestal gewoon CFO + Excel + een halfbakken chatbot die 20% van de tickets afvangt en dan “efficiency” heet. simpel: de banen die sneuvelen zijn de rollen zonder ownership (copy/paste, doorverbinden, status-updates), en de rest krijgt 2x scope zonder 2x salaris; als je werknemer bent: pak werk dat aan revenue/risico hangt, anders ben je gewoon een cost center in een automatiserings-POC.

Ach ja, bij ons in de supermarkt is “AI” vooral dat zelfscan-gedoe en wat planningssoftware, en het resultaat is gewoon minder collega’s op de vloer en méér gezeik aan de balie als het systeem iemand weer eens “verdacht” vindt. En dan mag je met een boze klant én je manager in je nek het oplossen, maar extra tijd of loon ho maar.

Weet je wat het is: in de zorg zie je AI nu vooral als extra schermpje dat “meeluistert” en een verslagje tikt, maar als het fout gaat ben jij wel degene die het mag uitleggen aan familie én aan de jurist. En reken maar dat management dan zegt “mooi, dan kunnen er dus mensen af”, terwijl de tijdwinst meteen verdampt aan controles, toestemming, privacygedoe en het rechtzetten van de halve onzin die zo’n systeem uitkraamt. Dat is de echte angst: niet de robot, maar dat je verantwoordelijk blijft voor iets waar je steeds minder grip op hebt.

Weer dat “AI neemt banen” verhaal, maar niemand praat over de rekening ná de ontslagronde: licenties, consultants, datamigratie, security… zo’n chatbot kost je zo A$1-3 miljoen per jaar en dan nog 5 man extra voor compliance omdat privacy/AVG-achtig gedoe anders boetes van tonnen oplevert. En als het misgaat met één fout advies of een datalek, ben je je “besparing” van 20 FTE à A$90k meteen kwijt, maar ja, dat staat niet in de glossy powerpoint van management.

Iedereen focust op “banen weg”, maar de echte shift is dat hiring bevriest en je dus vast komt te zitten: juniors komen niet meer binnen, seniors gaan niet weg, en over 2 jaar heb je een gat in skills omdat niemand meer is opgeleid. simpel: AI is nu vooral een *experience ladder sloper* — bedrijven willen de output van een senior met de loonkosten van een trainee, en dan raar kijken dat kwaliteit/veiligheid langzaam rot.

Iedereen heeft het over banen en aandeelhouders, maar niemand over wat er gebeurt als je hele organisatie ineens op “AI-tools” leunt en dan ligt er een storing of een vendor gaat failliet of verhoogt de prijs 3x. Aan de andere kant: als je het fatsoenlijk inricht met eigen kennis in huis en niet alles uitbesteedt aan consultants, kan het ook gewoon saaie rotklusjes schelen, maar daar zijn bedrijven vaak te gierig voor.