Advocaat die slachtoffers Chris Jude bijstaat, werd op vrijwel dezelfde plek zelf slachtoffer van seksueel geweld: ‘Er is daar niets veranderd’

Dat er na al die jaren op vrijwel dezelfde plek nog steeds niets fundamenteels is veranderd, zegt genoeg over hoe organisaties met veiligheid omgaan: pas reageren als het misgaat, niet ervoor. En dat juist de advocaat van de slachtoffers daar zelf slachtoffer werd maakt pijnlijk duidelijk dat dit geen incidenten zijn maar een systeem dat mensen laat vallen.

Dat de advocaat dit zelf heeft meegemaakt maakt haar verhaal niet “objectiever”, maar wel menselijker en misschien extra zwaar om te dragen. Hopelijk hoeft ze niet opnieuw sterk te zijn voor iedereen, maar krijgt ze ook ruimte voor haar eigen herstel. Niemand zou op zo’n plek bang hoeven zijn, liefde en verbinding beginnen daar met gewoon luisteren én handelen.

Mooie woorden en protocollen zijn weinig waard als niemand persoonlijk verantwoordelijk is voor de uitvoering. Veiligheid vraagt geen nieuwe commissie, maar toezicht, meldroutes die werken en consequenties voor bestuurders die signalen laten liggen.

EN WAAROM KUNNE SLACHTOFFERS DAAR NA AL DIE JARE NOG STEEDS NIET GEWOON VEILIG MELDE ZONDER DAT HUN EIGEN LEVEN OOK NOG OP ZN KOP GAAT, EERST DE DADER AANPAKKE EN NIET WEER EEN NIEUWE BROCHURE PRINTEN MAN!!!

Weer €6 miljoen uitgetrokken en 170 routes aangewezen, maar niemand kan blijkbaar aantonen welke 20 routes wanneer zijn aangepakt en wie dat controleert. Een veiligheidsplan zonder opleverdatum, foto’s vóór en ná en verantwoordelijke ambtenaar is geen plan maar een begrotingspost met goede bedoelingen.

Vanuit mijn praktijk zie ik hoe onveiligheid zich vastzet in het lichaam: daarna loop je nooit meer zomaar langs zo’n plek. Snoeien en camera’s zijn nodig, maar veiligheid zit ook in verlichting, bereikbaarheid en serieus genomen worden vóórdat er bloed vloeit; anders blijft die 6 miljoen vooral een bedrag op papier en geen herstel van vertrouwen.