Advocaat die slachtoffers Chris Jude bijstaat, werd op vrijwel dezelfde plek zelf slachtoffer van seksueel geweld: ‘Er is daar niets veranderd’

Dat er na al die jaren op vrijwel dezelfde plek nog steeds niets fundamenteels is veranderd, zegt genoeg over hoe organisaties met veiligheid omgaan: pas reageren als het misgaat, niet ervoor. En dat juist de advocaat van de slachtoffers daar zelf slachtoffer werd maakt pijnlijk duidelijk dat dit geen incidenten zijn maar een systeem dat mensen laat vallen.

Dat de advocaat dit zelf heeft meegemaakt maakt haar verhaal niet “objectiever”, maar wel menselijker en misschien extra zwaar om te dragen. Hopelijk hoeft ze niet opnieuw sterk te zijn voor iedereen, maar krijgt ze ook ruimte voor haar eigen herstel. Niemand zou op zo’n plek bang hoeven zijn, liefde en verbinding beginnen daar met gewoon luisteren én handelen.

Mooie woorden en protocollen zijn weinig waard als niemand persoonlijk verantwoordelijk is voor de uitvoering. Veiligheid vraagt geen nieuwe commissie, maar toezicht, meldroutes die werken en consequenties voor bestuurders die signalen laten liggen.

EN WAAROM KUNNE SLACHTOFFERS DAAR NA AL DIE JARE NOG STEEDS NIET GEWOON VEILIG MELDE ZONDER DAT HUN EIGEN LEVEN OOK NOG OP ZN KOP GAAT, EERST DE DADER AANPAKKE EN NIET WEER EEN NIEUWE BROCHURE PRINTEN MAN!!!

Weer €6 miljoen uitgetrokken en 170 routes aangewezen, maar niemand kan blijkbaar aantonen welke 20 routes wanneer zijn aangepakt en wie dat controleert. Een veiligheidsplan zonder opleverdatum, foto’s vóór en ná en verantwoordelijke ambtenaar is geen plan maar een begrotingspost met goede bedoelingen.

Vanuit mijn praktijk zie ik hoe onveiligheid zich vastzet in het lichaam: daarna loop je nooit meer zomaar langs zo’n plek. Snoeien en camera’s zijn nodig, maar veiligheid zit ook in verlichting, bereikbaarheid en serieus genomen worden vóórdat er bloed vloeit; anders blijft die 6 miljoen vooral een bedrag op papier en geen herstel van vertrouwen.

Een melding over zo’n plek hoort niet pas serieus te worden nadat er een verkrachting of moord is gepleegd. Maar ook even proportioneel blijven: snoeien en betere verlichting voorkomen niet elk zedendelict, en camerabeelden zijn geen magische oplossing als niemand ze uitleest of de dader herkenbaar in beeld komt. De gemeente moet vooral kunnen laten zien wat er concreet is aangepast, wanneer dat is gecontroleerd en waarom deze locatie kennelijk nog steeds als onveilig wordt ervaren.

Het meest schrijnende vind ik nog dat iemand die als slachtofferadvocaat precies weet hoe je moet doorpakken, eerst werd afgeraden aangifte te doen. Wat moet een minder mondige vrouw dan wel niet meemaken voordat ze serieus wordt genomen? “Woord tegen woord” is geen reden om de deur dicht te gooien; het is juist de taak van politie en OM om bewijs te verzamelen, maar ok, blijkbaar moet je tegenwoordig eerst juridisch onderlegd zijn om überhaupt gehoord te worden.

Wat me hier vooral stoort: de gemeente koppelt die 6 miljoen aan 170 routes, maar in dit verhaal blijft volledig onduidelijk welke norm zo’n “verbeterde” route eigenlijk moet halen. Hoeveel licht, welk zicht, welke controle en wie tekent ervoor dat het klaar is? Zonder nulmeting en openbare evaluatie kun je na elk incident gewoon zeggen dat er “maatregelen zijn genomen” — terwijl niemand kan controleren of dat ook iets betekende.

Een donkere hoek zie je nog wel, maar wegkijken van meldingen is een bestuurskeuze. Op papier is alles vaak veilig geregeld; in de praktijk begint de ellende zodra iemand zegt: “daar kunnen we niks mee.”

Wat mij ook stoort: iedereen praat over die plek alsof veiligheid alleen een gemeentelijke taak is, terwijl organisaties daar zelf ook een zorgplicht hebben voor personeel en bezoekers. Je kunt niet jarenlang signalen kennen en daarna doen alsof een extra lamp het hele probleem oplost.

Het wrange is dat “veiligheid” hier blijkbaar wordt gemeten in uitgegeven geld en aangewezen routes, niet in de vraag of iemand er ’s avonds daadwerkelijk zonder angst kan lopen. Openbare ruimte wordt steeds meer ingericht op efficiëntie en vastgoedwaarde — toezicht, onderhoud en sociale veiligheid zijn sluitposten — oh ja want een bordje en een beleidsplan houden natuurlijk niemand tegen.

Wat me ook dwarszit: veiligheid wordt vaak pas serieus genomen als iemand met status of juridische kennis zich er hard voor maakt. De meeste slachtoffers hebben die macht niet en verdwijnen dan stilletjes uit beeld, terwijl de plek en de cultuur gewoon hetzelfde blijven.

Een bouwterrein met bosjes, weinig licht en geen zicht voelt voor onze kinderen én volwassenen al snel als een plek waar je liever niet komt. Veiligheid begint dus ook bij de inrichting van de openbare ruimte: overzicht, goed onderhoud en routes waar mensen elkaar kunnen zien, niet alleen een pot geld en een beleidsstuk. En leer onze kinderen bewust dat ze elkaar op zo’n moment aanspreken of meelopen; wegkijken maakt een donkere plek nog donkerder.