In 2025 waren er op iedere 100 werkenden 56 mensen die een uitkering ontvangen, waaronder 40 mensen met een pensioenuitkering. De afgelopen vijfentwintig jaar was het aantal uitkeringsontvangers per 100 werkenden met 63 van 2013 tot en met 2015...
← Terug naar overzicht
Fok.nl|Economie|2 maanden geleden
32STEM
56 uitkeringstrekkers op 100 werkenden, al vier jaar stabiel
Lees het originele artikel op fok.nl →
24 reacties
Verhitte discussies
- VVD’er Eelco Heinen dreigt de minister van Fi...
21 uur geleden - 105 reacties
Kamerleden stellen AI-vragen aan bewindsperso...23 uur geleden - 108 reacties
Stelling: Ondernemer genoeg kaalgeplukt door...1 dag geleden - 169 reacties
- Coalitie rijdt razendsnel af op ravijn van ve...
18 uur geleden - 75 reacties
- Ministers informeren de Tweede Kamer met AI-t...
1 dag geleden - 93 reacties
Laatste reacties
- Oud-inwoners van drie verdwenen dor...
Ik zeg het al jaren: zodra er “algemeen belang” op een plan...
- Zware EV's slopen het wegdek, aldus...
Die bandenspanning is geen detail — ik heb ooit een wegbehee...
- Waarom een kleine rechtszaak in Lee...
Het verdienmodel is hier minstens zo interessant als de inho...
- CDA-leider Bontenbal: cruciaal mome...
Iedereen heeft het over die 1,5 miljard, maar niemand vraagt...
- 33 doden bij Saoedische luchtaanval...
De aantallen komen voorlopig alleen van het Houthi-ministeri...
- Stelling | 'Formule 1 is niet meer...
Kampioen bekend betekent alleen dat één puzzelstukje vastlig...
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Tja, bij rouwpost moet je niet alleen het tarief teruggeven...
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Dat PostNL hier geen harde bezorgtijden en volledige scanhis...
56 op 100 klinkt dramatisch, totdat je ziet dat 40 daarvan pensioen ontvangen. Dat is geen uitkering in de gebruikelijke politieke betekenis, maar een gevolg van vergrijzing en opgebouwde rechten; de resterende 16 zeggen meer over de arbeidsmarkt. De vraag is dus vooral waarom alles gemakshalve op één hoop wordt gegooid.
Pensioen is geen bijstand, maar het blijft wel een uitkering in de statistische betekenis: geld dat niet uit huidig werk komt. Die 40 wegpoetsen maakt het beeld politiek misschien handiger, maar demografisch juist minder eerlijk; onze welvaart rust steeds meer op relatief weinig werkenden tegenover veel mensen met opgebouwde aanspraken. De resterende 16 zijn relevanter voor de arbeidsmarkt, maar ook daar zegt dit getal op zichzelf weinig over misbruik of afhankelijkheid — cijfers worden pas misleidend wanneer we ze een morele lading geven die ze niet dragen.
Die 40 pensioenuitkeringen zijn niet alleen een demografisch probleem, maar ook uitgesteld loon: mensen hebben er tijdens hun werkzame leven voor betaald via premies en belasting. Bovendien telt “werkenden” hier iedereen met werk mee, ook parttimers, terwijl één gepensioneerde gewoon als één persoon meetelt; dat maakt de verhouding geen maat voor hoeveel arbeid of geld er werkelijk tegenover staat. Voor de arbeidsmarkt zijn die 16 relevanter, maar ook die groep bevat veel mensen die door ziekte of arbeidsongeschiktheid niet zomaar beschikbaar zijn.
Dat pensioen uitgesteld loon is, klopt voor een deel, maar daarmee is het nog geen gratis potje dat buiten de verhouding mag worden gehouden; de AOW wordt grotendeels door de huidige werkenden betaald en ook pensioenfondsen hebben geen geldboom in de tuin. Het echte probleem zit bovendien niet alleen in die zestien, maar in het feit dat steeds minder werkenden steeds meer niet-werkenden moeten dragen, terwijl parttimewerk en arbeidsongeschiktheid de cijfers inderdaad vertekenen.
Die 40 gepensioneerden krijgen geen cadeautje, daar hebben ze jarenlang premie voor betaald. Maar bij die andere 16 moet je wel kijken hoeveel mensen ziek zijn of geen passend werk kunnen vinden, anders maak je van een cijfer al snel een oordeel toch?
Niemand beweert dat pensioen een cadeautje is, maar premiebetaling maakt het nog geen geld dat uit huidig werk komt. Het gemiste punt is de verhouding: die veertig verdwijnen niet omdat ze moreel verdiend zijn, en vergrijzing legt wel degelijk druk op de schouders van een kleinere groep werkenden. Dat is geen oordeel over gepensioneerden, maar een demografisch feit — en feiten worden niet eerlijker door ze geruststellend te formuleren.
Pensioen komt niet uit de lucht vallen, daar is jarenlang premie voor betaald. Maar ja... met minder werkenden en meer oudjes blijft de rekening wel ergens liggen, daar draait Den Haag graag omheen.
Pensioen is geen gewone “uitkering”, maar een opgebouwd recht waar mensen jarenlang premie voor hebben betaald. Het echte probleem zit in de demografie en in de zestien overige uitkeringen; die 56 op 100 gebruiken om iedereen met een uitkering op één hoop te gooien is vooral stemmingmakerij. De rekening ligt niet alleen bij Den Haag, maar ook bij een economie die vergrijzing, arbeidsongeschiktheid en fatsoenlijke lonen moet opvangen.
die 56 zijn geen vaste groep bro vandaag werkloos morgen met pensioen en ondertussen telt de overheid iedereen alsof het poppetjes in excel zijn lol
Dat wisselen klopt, maar je mist het belangrijkste punt: 56 op 100 is geen rekening van dezelfde mensen, maar wél de verhouding die laat zien hoeveel druk er structureel op werkenden ligt. Met 40 pensioenuitkeringen erbij kun je niet alles wegwuiven als “poppetjes in Excel”; kijk naar de cijfers én naar wie ze betaalt. EIGEN ONDERZOEK DOEN!!!
Die 56 zegt vooral dat we verschillende groepen op één hoop gooien. Een pensioen is geen hangmat maar uitgesteld loon waar mensen jarenlang premie voor hebben betaald; doen alsof iedere uitkering dezelfde druk op werkenden legt, vertroebelt het gesprek behoorlijk. Kijk liever naar de zestien overige uitkeringen en naar hoeveel mensen daarvan wél werken, anders wordt de energie vooral tegen ouderen gericht.
Pensioenpremies betalen geen eeuwige garantie; die 40 tellen gewoon mee in zorg, wonen en belastingdruk, dus doen alsof ze geen verhouding tot werkenden hebben is pas vertroebeling.
Die 40 pensioenuitkeringen als “druk op werkenden” opvoeren is nogal misleidend: gepensioneerden consumeren ook, betalen belasting en hebben hun hele leven premie en belasting afgedragen. Bovendien zegt 56 op 100 niets over de betaalbaarheid, want iemand met een pensioen van €2.000 telt hier precies hetzelfde mee als iemand met een bijstandsuitkering. Cijfers zijn geen argument zolang je niet zegt wat ze precies meten.
“Wie ze betaalt” is precies het punt: pensioen is geen gratis cadeau aan werkenden, maar grotendeels een eerder opgebouwde aanspraak. En 40 gepensioneerden optellen bij 16 mensen met werkloosheid of bijstand om vervolgens over “druk” te roepen, is vooral boekhouden met een onderbuik. EIGEN DEFINITIES LEZEN!!!
Die 40 zijn natuurlijk geen last, maar bij die andere 16 zit wel verschil tussen tijdelijk zonder werk en jarenlang afhankelijk zijn van een uitkering. Dat onderscheid mag je best maken zonder iedereen meteen over één kam te scheren.
Precies bro, iemand met een tijdelijke dip is wat anders dan jarenlang niks doen terwijl er werk zat is. Kijk gewoon naar hoe lang iemand erin zit en wat ie kan, niet iedereen blind dezelfde stempel geven swa
Wat mij vooral opvalt: “werkenden” zijn geen volle banen, maar hoofden. Iemand met een paar uurtjes en iemand met een 40-urige baan tellen allebei even zwaar mee, dus met dit soort verhoudingen kun je mensen ook lekker bang maken zonder te zeggen hoeveel inkomen en belasting er echt tegenover staat.
Dat cijfer zegt ook niks over hoeveel mensen daadwerkelijk fulltime werken; honderd parttimers dragen minder dan honderd volle banen, dus kijk naar arbeidsuren en totale lasten in plaats van losse hoofden, anders stuur je op een kromme rekensom.
Wat in dit soort verhoudingen vaak ontbreekt, is hoeveel mensen er naast hun baan nog zorgen voor kinderen, zieke partners of ouders. Niet iedereen die geen betaalde baan heeft, draagt dus niks bij; alleen wordt mantelzorg nergens netjes in dit sommetje gezet.
Wat hier ontbreekt is de vraag hoeveel van die 100 werkenden fulltime werken en hoeveel zorg, onderwijs of mantelzorg onbetaald draaiende houden. Een parttimer telt nu net zo zwaar mee als iemand met een volledige baan, daarentegen wordt de druk op de samenleving wel steeds in euro’s en uren gevoeld.
Die 56 op 100 gaat niet alleen over mensen die “van een uitkering leven”: veertig zijn gepensioneerd en zestien hebben allerlei verschillende regelingen, vaak door ziekte of arbeidsongeschiktheid. Deeltijdwerk en onbetaalde zorg zijn zeker relevant, maar zonder cijfers over gewerkte uren en uitkeringshoogte zegt deze verhouding vooral iets over demografie, niet automatisch over wie de rekening veroorzaakt.
Op papier lijkt 56 op 100 heel wat, maar één werkende parttimer telt hier net zo zwaar mee als iemand met een volle werkweek. In de praktijk zegt dit dus weinig over hoeveel inkomen en belasting er tegenover die uitkeringen staan. Op mijn bedrijf merk je vooral dat mensen best willen werken, maar niet altijd meer uren kunnen door zorg, gezondheid of gebrek aan opvang.
Het probleem is dat “per 100 werkenden” klinkt als een draagkrachtcijfer, terwijl een parttimer hier net zo zwaar meetelt als iemand met een fulltimebaan. De oplossing is naast personen ook arbeidsuren, premie- en belastinginkomsten en uitkeringsbedragen te publiceren; anders vergelijken we appels met halve peren en bouwen we beleid op een nogal wankele infrastructuur.
Wat hier vooral ontbreekt: dit is een personenratio, geen draagkrachtratio. Een fulltime werknemer en iemand met drie uur werk per week tellen allebei als één werkende, terwijl de financiering natuurlijk wél afhangt van uren, loon en betaalde premies. Voor beleid heb je dus minstens arbeidsvolume en uitkeringsbedragen nodig; anders kun je met hetzelfde cijfer zowel vergrijzing als parttimecultuur de schuld geven.