Geen doorstart voor failliete mkb-financier van topinvesteerder Pieter Schoen

één klant die omvalt en dan gaat een hele factoringclub mee het putje in… dan was die “risicospreiding” dus vooral marketing. wat veel mensen niet weten: factoring hoort juist superstrak te zijn met zekerheden en limieten per debiteur, dus ergens is er óf heel slordig gecontroleerd óf bewust over de randen gegaan om groei te faken. overigens zegt het ook genoeg dat ABN meteen de stekker eruit trekt: banken ruiken als eerste dat de cijfers niet kloppen of dat de cashflow gewoon te dun is.

Kijk, factoring “valt” zelden door 1 klant alleen, dat is meestal de trigger terwijl je fundinglijn al op het randje zat: zodra die debiteur default gaat je advance rate omlaag, margin calls, covenant breach en iedereen trekt z’n geld tegelijk terug. En dan heb je dus geen businessmodel maar een leveraged carry trade op vertrouwen, tot de risicopremie ineens realtime wordt ingeprijsd.

Dit is precies waarom ik zo moe word van dat “impact” sausje in de financiële sector: je kan nog zo’n groen praatje houden, maar als je governance en risicobeheer ruk zijn is het gewoon een kaartenhuis. En ondertussen zijn het weer mkb’ers (en hun personeel) die de klap voelen, terwijl de topinvesteerder straks weer doorhopt naar het volgende succesverhaal… die hele keten is een ecosysteem waar de kwetsbaarsten altijd als eerste omvallen.

Dat “1 klant” verhaal klinkt leuk simpel, maar factoring kan ook misgaan als je onderliggende debiteuren gewoon slechter gaan betalen en je ineens een mismatch krijgt tussen wat jij moet terugbetalen aan de bank en wat er binnenkomt. En 2023-2025 zag je al meer faillissementen en langere betaaltermijnen bij mkb; als je dan agressief groeit met dunne buffers, is één grote tegenvaller genoeg om je covenants te breken. Benieuwd of die “ongedekte debetstand” niet gewoon een combinatie was van te hoge advance rates + te optimistische waardering van vorderingen (disputen/creditnota’s), want dan is het ineens wél logisch dat de bank meteen dichtdraait, toch?

Dat “één klant” verhaal is leuk voor de bühne, echter de echte pijn zit ’m vaak in hoe zo’n club z’n eigen geld ophaalt: als je funding deels van particuliere investeerders/notes komt en iedereen tegelijk uitstapt, dan is het meteen paniek en kan zelfs een gezonde portefeuille niet meer ademen. Daarentegen hoor je nu vooral over de topinvesteerder, terwijl ik vooral wil weten hoeveel mkb’ers hierdoor ineens géén werkkapitaal meer hebben en of er überhaupt toezicht was dat verder keek dan een mooie pitchdeck.

Dat “één klant” verhaal klinkt vooral als damage control: factoring hoort juist juridisch keihard te zijn (cessie, notificatie, recourse/non-recourse, debiteurenlimieten), dus óf er is met contracten gerommeld óf de zekerheden waren in de praktijk niks waard door disputen/creditnota’s. En ABN die meteen de lijn dichtzet is typisch: banken kijken niet naar je pitchdeck maar naar covenants, concentratierisico en of je collateral écht afdwingbaar is. Benieuwd of AFM/DNB hier überhaupt iets van vond, want dit soort non-bank MKB-financiers glipt vaak tussen toezichtkaders door tot het misgaat, en dan mag de bakker op de hoek het uitzoeken.

Ik zeg het al jaren: dit is weer zo’n “alternatief voor de bank” waar intussen gewoon bank-achtige risico’s in zitten maar dan zonder fatsoenlijk toezicht en zonder vangnet, en als het klapt is het ineens “één klant” en iedereen moet begrip hebben… ja hoor!! ik heb in de zorg gezien hoe snel een systeem omvalt als je alles op vertrouwen en mooie praat bouwt, en in finance is het precies hetzelfde: groei, pitchdecks, impact-sausje, en de kleine ondernemer mag het uitzoeken als de geldkraan dichtgaat. en de media gaat weer braaf achter die bekende kop aan, maar wie controleert nou echt waar dat geld heen ging en wie er op tijd de uitgang wist te vinden??

Dat “één klant” verhaal is ook gewoon PR-UX: het maakt het lekker hapklaar en schuift de echte vraag weg, namelijk hoe transparant DFL richting mkb’ers was over wie er aan de knoppen zat (ABN, covenants, stopknoppen) en hoe snel je geldkraan dicht kan. Als je werkkapitaal “as a service” verkoopt maar de fail-state is meteen curator en weken radiostilte, dan is het product gewoon onbruikbaar voor een ondernemer.

dat “één klant” verhaal is leuk, maar het echte rode vlaggetje is dat de klant en het bedrag “onbekend” blijven terwijl het een heel concern omlegt… dat riekt naar concentratierisico dat ze niet wílden laten zien of naar gedoe met verpande vorderingen die juridisch niet afdwingbaar bleken (disputen, nietige cessie, noem maar op). en Schoen die “dubbel gedupeerd” roept: als je tegelijk grootaandeelhouder én financier bent, dan heb je dus óók invloed gehad op hoe hard er gas is gegeven, maar ok.

Hier op het land zie je hetzelfde met “alternatieve financiers”: in goede tijden staan ze te duwen met snelle centen, en zodra er één partij scheef gaat trekt iedereen z’n handen terug en mag jij het uitzoeken met je cashflow. Mkb’ers hebben geen zin in een pitchdeck, die willen gewoon weten of hun facturen veilig zijn en of ze volgende maand loon kunnen betalen. Als dit echt door 1 klant kwam, dan is er óf veel te laks gewerkt óf iemand heeft bewust zitten gokken met andermans geld.